Από την απόλυτη σιωπή στη μεγάλη αμηχανία

Αυτή την εβδομάδα διάβασα διάφορους απολογισμούς του έργου της κυβέρνησης Μητσοτάκη καθώς συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τη μέρα της εκλογικής επικράτησης της Νέας Δημοκρατίας. Δεν πήρε το μάτι μου κανένα απολογισμό που να έχει σχέση με τα αθλητικά μας πράγματα. Οχι γιατί δεν έγιναν αρκετά μέσα σε αυτόν τον χρόνο, αλλά γιατί κάτι μου λέει πως και εντός της κυβέρνησης υπάρχουν διχογνωμίες ως προς την αξιολόγηση των πεπραγμένων. Ενας παλιός κανόνας στην πολιτική λέει πως αν για τις αποφάσεις σου δεν μπορείς να πανηγυρίζεις, είναι καλύτερα να μη μιλάς.

Απέφευγαν

Εναν χρόνο πριν, όταν η προεκλογική εκστρατεία των δύο κομμάτων που διεκδικούσαν την εξουσία ολοκληρωνόταν, σημείωνα εδώ ότι σε ολόκληρη την προεκλογική περίοδο η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ απέφυγαν όπως ο διάβολος το λιβάνι να συζητήσουν για το τι θα κάνουν για τον αθλητισμό, αν αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας. Αν στα θέματα της υγείας, της παιδείας, ακόμα και της οικονομίας, η αντιπαράθεσή τους ήταν άνευρη και συνθηματολογική, στην περίπτωση του αθλητισμού η συζήτησή τους ήταν ανύπαρκτη. Η απελθούσα κυβέρνηση δεν είχε και πολλά να παρουσιάσει – θυμάμαι ότι στην τελευταία του βολικότατη συνέντευξη ο τότε υφυπουργός Αθλητισμού Γιώργος Βασιλειάδης έριχνε το ανάθεμα στους παράγοντες που δεν τον βοήθησαν κ.τ.λ. Δεν είναι τυχαίο πως ούτε αυτός ούτε ο προκάτοχός του Σταύρος Κοντονής κατάφεραν να εκλεγούν. Αλλά και η ΝΔ, από τη στιγμή που έχει πάρει κεφάλι στην κούρσα των δημοσκοπήσεων, δεν ήθελε να πει το παραμικρό για τον αθλητισμό για να αποφύγει αντιπαραθέσεις και στραβοπατήματα. Της συνέβη όμως κάτι που δεν μπορούσε να αποφύγει: αναγκάστηκε να κυβερνήσει.

Υποχρεώσεις

Από την πρώτη μέρα που ανέλαβε αυτή η κυβέρνηση, κάποιες μικρές συμβολικές κινήσεις έδειξαν πώς θα πορευτεί: μία από αυτές ήταν τα γαλάζια τετράδια των υποχρεώσεων, που ο Πρωθυπουργός έδωσε στους υπουργούς – περιείχαν τις οδηγίες για την ολοκλήρωση του κυβερνητικού έργου. Στον υφυπουργό Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη όμως, τον πρώτο που ανέλαβε τις τύχες του αθλητισμού μας, δεν θυμάμαι να δόθηκε ένα τέτοιο τετράδιο, διότι ούτε οδηγίες υπήρχαν ούτε προτεραιότητες. Σχετικά γρήγορα μάλιστα χρειάστηκε το ίδιο το Μαξίμου να παρέμβει για να κάνει τροποποιήσεις νόμων και άλλα πολλά, ώστε να γλιτώσει από αυτό που μοιάζει να φοβάται περισσότερο, δηλαδή τη μουρμούρα των ποδοσφαιροπαραγόντων.

Χρήματα

Εναν χρόνο πριν έγραφα ότι αν ουσιαστική συζήτηση μεταξύ των κομμάτων δεν υπήρξε για τον αθλητισμό ήταν και γιατί και τα δύο κόμματα γνωρίζουν πως χρήματα για τον αθλητισμό δεν περισσεύουν και πολλά: στην πραγματικότητα η έλλειψη συζήτησης, έλεγα, ήταν μια απλή απόδειξη ότι τα κόμματα εξουσίας «βραχυκυκλώνουν» μπροστά στην πιθανότητα να κάνουν προτάσεις που δεν βασίζονται στο ξόδεμα δημόσιου χρήματος. Η απόλυτη προεκλογική σιωπή ήταν βολική. Για τη ΝΔ ειδικά, η σιωπή αυτή ήταν ένα ωραίο κρυφτό. Από το να δυσαρεστήσουν κάποιους, οι πολιτευτές της προσπάθησαν προεκλογικά να μη δημιουργήσουν καμία βάση συζήτησης και τα κατάφεραν υποδειγματικά. Πρόβλεπα πως με την ανάληψη της διακυβέρνησης το κρυφτό θα τελείωνε, αλλά συνεχίστηκε με νέο τρόπο: ο Αυγενάκης έγινε σε πολλές περιπτώσεις ο βολικός υφυπουργός που όλοι μπορούσαν να κρυφτούν πίσω του. Αλλά τελειώνει κι αυτό.

Νομοσχέδια

Το ενδιαφέρον στην ιστορία είναι ότι σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυβέρνησης στον αθλητισμό δεν είναι η έλλειψη χρημάτων, αλλά η αδυναμία της να αποφασίσει τι ακριβώς θέλει να κάνει. Οι εκλογές στις ομοσπονδίες αντιμετωπίζονται με ένα τρομερό άγχος: νομοσχέδια τροποποιούνται κι ο φόβος μιας απευθείας σύγκρουσης με διάφορους κηφήνες του ελληνικού αθλητισμού είναι φανερός. Ειδικά στο ποδόσφαιρο, που ως βιτρίνα τραβά και τα βλέμματα όλων, η κυβέρνηση κάνει από την αρχή ένα βήμα μπροστά κι ένα πίσω, σαν παιδάκι που φοβάται να περπατήσει. Φτάνει π.χ. στο να υπογράψει ένα μνημόνιο συνεργασίας με τη FIFA και την UEFA, κάτι που καμία άλλη κυβέρνηση δεν κατάφερε, αλλά αντί αυτό να γίνει η βάση μιας δυναμικής παρέμβασης στο ποδόσφαιρο γίνεται κάτι σαν απόκρυφο Ευαγγέλιο: υπάρχει, λένε, και περιέχει τρομερές αλήθειες, αλλά κανείς δεν το έχει δει. Ενώ ο Πρωθυπουργός χτίζει φιλικές προσωπικές σχέσεις με προέδρους των διεθνών ομοσπονδιών, που επιλέγουν την Αθήνα ως την πόλη που θα διοργανωθούν τα μεγάλα ποδοσφαιρικά γκαλά της χρονιάς, η κυβέρνησή του την ίδια στιγμή μοιάζει να μη θέλει να κακοκαρδίσει βλαχοπροέδρους και άλλους πονηρούς, που έχουν το θράσος να τη χλευάζουν κιόλας. Κι ενώ όλος ο κόσμος του αθλητισμού μετά τα προβλήματα που δημιούργησε ο κορωνοϊός τρέμει την επικείμενη ύφεση, η κυβέρνηση που θα ‘πρεπε να επιβάλει μια πραγματική μεταρρυθμιστική ατζέντα σε ομοσπονδίες και ομάδες μοιάζει να μην έχει το σθένος να κάνει μια δυο ρήξεις. Γιατί; Γιατί προεκλογικά δεν είχε προετοιμαστεί για τέτοια ενδεχόμενα.

Κόσμος

Η δική μου εντύπωση είναι πως αν σήμερα εντός της κυβέρνησης υπάρχει σύγχυση, αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι για ένα σημαντικό κομμάτι της θα ήταν προτιμότερο να μην υπάρχει καμία απολύτως εμπλοκή με τον «μολυσματικό» κόσμο του αθλητισμού και τους δύσκολους ανθρώπους του. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αυτό που βλέπω είναι κυβερνώντες οι οποίοι κάθε φορά που αποφασίζουν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό το κάνουν πυροσβεστικά – προσπαθώντας δηλαδή να σβήσουν κάποια φωτιά πριν αυτή φουντώσει. Δεν αναφέρομαι τόσο στον Αυγενάκη, που έχει υπάρξει στο κέντρο διάφορων εντάσεων γιατί θέλησε να πάρει δύσκολες αποφάσεις, αλλά αναφέρομαι κυρίως στο Μαξίμου. Ο Γιώργος Γεραπετρίτης π.χ. έχει κληθεί να παίξει ουκ ολίγες φορές τον ρόλο του πυροσβέστη – συχνά μου δίνει την εντύπωση πως έχει μπλέξει με πράγματα που θα ‘θελε να αποφύγει κι ασχολείται γιατί άλλος δεν υπάρχει. Είναι κατανοητό. Αλλά ο ελληνικός αθλητισμός χρειάζεται κάτι περισσότερο: χρειάζεται πρόγραμμα, σχέδιο, ξεκάθαρες ιδέες και ρήξεις. Αλλιώς όποιος μπλέκει με τον χώρο θα βγει ζημιωμένος.

Εμπλοκή

Η κυβέρνηση έχει την τύχη να μην έχει αντιπολίτευση. Στον ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν πως η εμπλοκή τους με το ποδόσφαιρο ειδικά αποτέλεσε ένα κορυφαίο λάθος: αν γυρνούσαν τον χρόνο πίσω, δεν θα άφηναν υφυπουργούς να αναβάλουν τελικούς Κυπέλλου, δεν θα σταματούσαν το πρωτάθλημα για να γλιτώσουν παράγοντες, δεν θα νομοθετούσαν του κόσμου τα απίθανα γιατί τους το ζητούσαν οι γνωστοί των γνωστών. Αλλά η έλλειψη αντιπολίτευσης δεν λύνει τα προβλήματα: για να χτυπηθεί η διαφθορά, για να διοργανωθεί ένα κανονικό πρωτάθλημα, για να αντιμετωπιστεί η βία, για να αρχίσουν τα λαμόγια να φοβούνται τη δύναμη του κράτους, χρειάζονται έργα και όραμα. Κυρίως χρειάζεται ένα μπλε τετράδιο για τον αθλητισμό. Κι όχι απλά ένας υφυπουργός με όρεξη ή ένας υπουργός με καλές προθέσεις. Αυτούς είναι εύκολο να τους έχεις. Αλλά δεν φτάνουν.