Οι μαύρες σελίδες {LF}της κόκκινης εξουσίας

Αν υπάρχει μία λέξη που συγκεφαλαίωσε το πέρασμα της Αριστεράς από την εξουσία, δεν είναι άλλη από το «ψέμα». Ψέμα από την αρχή μέχρι το τέλος. Αυτό είχε καταστεί ξεκάθαρο από πολύ νωρίς με τα δήθεν «σκισίματα των μνημονίων», με τη συνεργασία με την Ακρα Δεξιά, με το «όχι» του δημοψηφίσματος που έγινε «ναι», με τη «μαντάμ Μέρκελ» που βρέθηκε από το «γκόου μπακ» να αποθεώνεται από τον Τσίπρα. Αυτά, έτσι, τα πολύ βασικά. Ομως, τώρα, η λέξη «ψέμα» δεν είναι πια αρκετή. Ούτε κατά διάνοια. Δεν μιλάμε πλέον για τις «κωλοτούμπες» του Τσίπρα και την ανάγκη του μέσα από αυτές να διατηρήσει την εξουσία που με τα ψέματα είχε καταλάβει. Εδώ μιλάμε πια για κάτι απείρως πιο επιθετικό, όχι μόνο έναντι των πολιτικών του αντιπάλων, αλλά ευθέως εις βάρος του σκληρού πυρήνα της έννοιας της δημοκρατίας, από την καρδιά της εξουσίας.

Το 2018 με την τραγωδία στο Μάτι, όπου η τότε κυβέρνηση έδειξε πάλι το πρόσωπό της με τα διαβόητα ψέματα στη συνέντευξη Τύπου (για να αφήσουμε στην άκρη τη φονική ανικανότητα), ο υπουργός του Τσίπρα, Βερναρδάκης, είχε ζητήσει «να μη βάλλεται ο Τσίπρας επειδή είναι μόνον 44 ετών». Ηταν μικρός και δεν έφταιγε, δεν καταλάβαινε, δεν είχε ευθύνη. Αναρωτιέται κανείς αν θα ακούσουμε το ίδιο «επιχείρημα» και τώρα. Αν ισχύει αυτό και για τον ευρύ και υπερδραστήριο παρακρατικό μηχανισμό του Μεγάρου Μαξίμου με τα τόσα πλοκάμια και τις πρακτικές που παραπέμπουν ευθέως σε φασιστικά καθεστώτα. Αν ο Τσίπρας ήταν μικρός και γι’ αυτά και έτσι δεν πήρε και πάλι χαμπάρι. Οπως δεν είχε καταλάβει – ο ίδιος το έχει πει για να δικαιολογηθεί – τον συσχετισμό δυνάμεων με τους δανειστές, έτσι ίσως δεν είχε καταλάβει και το παρακράτος που στήθηκε εξ ονόματός του από τους πιο στενούς του συνεργάτες μέσα στο ίδιο του το γραφείο από όπου και λειτουργούσε…

Είναι γελοίο και να σκεφτεί κανείς ότι το βαρύ αμαρτωλό σχήμα, στο επίκεντρο του οποίου ήταν ο Παππάς, λειτουργούσε ερήμην του Τσίπρα. Είναι απλώς αδύνατον. Μιλάμε για τον επί χρόνια πιο στενό του άνθρωπο, για τον πραγματικά «αντ’ αυτού». Αλλά και για όσους επιμένουν να παραμένουν σκεπτικιστές μπροστά στο αυτονόητο, υπάρχει ένα ακόμα ερώτημα: τελικά, μήπως πραγματικά είχε δίκιο ο Βερναρδάκης; Μήπως ο Τσίπρας ήταν πράγματι λόγω ηλικίας, ή για άλλους λόγους, τόσο ακατάλληλος, πλήρως ανίκανος να αντιληφθεί τι συνέβαινε; Και αν ναι, μήπως αυτό είναι τελικά εξίσου καταστροφικό, αν όχι και χειρότερο, από το να γνώριζε τα πάντα που λειτουργούσαν υπό την άμεση εποπτεία του;

Το ερώτημα είναι ασφαλώς ρητορικό: μόνο ανόητος δεν είναι. Το έχει αποδείξει άλλωστε πολλάκις, κάθε φορά που τον συμφέρει. Αυτοί που φαντασιώνονται ακόμα ότι οι παρακολουθήσεις, οι εικονικές συναλλαγές, τα παράξενα ταξίδια στη Λατινική Αμερική, οι μαύρες χρηματοδοτήσεις κομματικών μέσων ενημέρωσης, η συστηματική εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης για πολιτικές διώξεις και όλα τα άλλα που έρχονται πια καθημερινά στο φως έγιναν όλα ερήμην του Τσίπρα πρέπει να δουν κάποτε την πραγματικότητα κατάματα. Και πρέπει να συνειδητοποίησαν ότι το να αποδέχονται τέτοιες πρακτικές δεν είναι απλώς καταστροφικό, αλλά είναι και ανόητο. Αντιλαμβάνεται φυσικά κανείς γιατί δεν μιλάνε όσοι μετείχαν σε αυτές τις μαύρες σελίδες της αριστερής εξουσίας. Αλλά πώς μπορεί να κατανοήσει αυτούς που σήμερα σιωπούν ενώ την πίστεψαν και τη στήριξαν χωρίς να μετέχουν σε όλα αυτά;