Οι «ΠΑΤ» {LF}και οι άλλοι{CR}

Ενα αρχαίο ρητό λέει πως ο ψεύτικος έπαινος είναι πολύ χειρότερος από τον δίκαιο έλεγχο. Καλοκαίρι, η εποχή των μεταγραφών. Η παρέλαση των ονομάτων δεν θα αργήσει να ξεκινήσει. Παίκτες Αγνώστου Ταυτότητας (ΠΑΤ) τους οποίους ακούμε για πρώτη φορά και δεν ξέρουμε από πού κρατά η σκούφια τους, γνωρίζουν την αποθέωση από τα ημεδαπά έντυπα που μοιάζουν πια με πάγκους λαϊκής και προσπαθούν να πουλήσουν την πραμάτεια τους.

«Παικταράς ο τάδε», «Θα βγάλει μάτια ο δείνα». «Θα τρελάνει κόσμο», «Θα χαζέψει τις αντίπαλες άμυνες». Και αργότερα, οι ίδιοι οι εμπνευστές των τίτλων, οι έμποροι της δημοσιογραφίας, ρικνοί σε κάποιο ραδιοφωνικό στούντιο θα σχολιάζουν για τα παλτά που έφερε για παράδειγμα ο Στραματσιόνι και θα χασκογελούν. Δεν υπάρχει κάποιος να τους θυμίσει πως αυτοί ήταν που αποθέωναν πρώτοι τα παλτά; Που έκαναν τις αναλύσεις, που έγραφαν ότι τον ποδοσφαιριστή τον ήθελε και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αλλά τον κλέψαμε εμείς οι ξύπνιοι κάτω από τη μύτη των Κόκκινων Διαβόλων;

Οταν ήρθε στον ΠΑΟΚ ο Μπερμπάτοφ για να συμπληρώσει τα τελευταία ένσημα πριν βγει στη σύνταξη γράφτηκαν ελεγείες και ο κόσμος έτρεξε στο αεροδρόμιο. Στήθηκαν παρασυναγωγές, παραγγέλθηκαν αφιερώματα. Εγιναν αναλύσεις για το πώς ο Βούλγαρος θα ανεβάσει το επίπεδο του ΠΑΟΚ. Κανείς δεν τόλμησε να πει τότε την αλήθεια για έναν βετεράνο πια ποδοσφαιριστή.

Το ίδιο είχε συμβεί και με τον Εσιέν. Το άλλοτε αγαπημένο παιδί του Μουρίνιο που είχε περάσει απ’ όλες τις μεγάλες ομάδες της Ευρώπης και ήταν έτοιμος να ηγηθεί του Παναθηναϊκού.

Θα μπορούσα να επικαλεστώ δεκάδες παίκτες οι οποίοι είχαν την τύχη να έχουν μάνατζερ ικανούς να πουλήσουν πάγο σε Εσκιμώους. Το πρόβλημα όμως δεν είναι οι μεταπράτες των ονείρων αλλά η σοβαρή δημοσιογραφία που πάντοτε «αφορά τους άλλους» όταν χασκογελάμε στα ραδιόφωνα για παλτά που κάποτε αποθεώναμε.