«Τάκη, τώρα πάμε {LF}να το βάλουμε»!

Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από εκείνη την… άγια νύχτα και το «θαύμα θαυμάτων» της 4ης Ιουλίου του 2004, όταν σε μια συνέντευξη του στο ολλανδικό περιοδικό «Voetball International» ο Αγγελος Χαριστέας είχε πει μια κουβέντα που έκτοτε υπόκειται διαρκώς στη βάσανο της επιβεβαίωσης της…

«Ακόμη και πενήντα χρόνια να περάσουν, όλοι θα θυμούνται ποιος έβαλε εκείνο το γκολ και τι έγινε…».

Ουδέν αληθέστερον τούτου: βουλωμένο γράμμα διάβαζε ο ήρωας του Da Luz και αυτό το συνειδητοποιεί ολημερίς και ολονυχτίς εδώ και 16 χρόνια, με αποκορύφωμα αυτό που βίωσε ο νυν αθλητικός διευθυντής του Αρη την Τετάρτη το μεσημέρι μέσα στο αεροπλάνο στην πτήση από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα. «Συνταξιδεύαμε με τέσσερις Ελληνες από την Αυστραλία και μολονότι φορούσα τη μάσκα, με αναγνώρισαν και έγινε χαμός. Βγάλαμε και τις selfie μας μόλις κατεβήκαμε και ήταν τόσο ενθουσιασμένοι, ώστε φαντάζομαι ότι θα έχουμε γίνει viral σε όλη την Αυστραλία».

«Εγινε συνήθεια»

Εκπληξις; Ποσώς. «Τέτοια στιγμιότυπα συμβαίνουν πολύ συχνά, αλλά δεν χρειάζεται να με τσιγκλίσει κάποιος. Εννοώ ότι δεν περνάει ούτε μια ημέρα που να μην κάνω φευγαλέα ή παρατεταμένα μια σκέψη για το Euro και να φέρω στο μυαλό μου μια σκηνή απ’ όσα ζήσαμε. Γεροί να ‘μαστε και όχι μόνο να τα θυμόμαστε, αλλά να τα αναπαριστούμε κιόλας».

Οι πρωταθλητές Ευρώπης του 2004 ανταμώνουν συχνά και «νιώθουμε σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος εκεί και τότε» καταφάσκει ο παλαίμαχος σέντερ φορ. «Μέσα στα αποδυτήρια πριν από τους επετειακούς και φιλανθρωπικούς αγώνες ξέρουμε τι θα κάνει ο καθένας και πώς θα επαναλάβει τη ρουτίνα του σαν ιεροτελεστία. Οι ίδιοι κάθονται σιωπηλοί στην άκρη, οι ίδιοι μιλούν στο τηλέφωνο, οι ίδιοι λένε αστεία, οι ίδιοι κάνουν πλάκες. Ως γνωστόν, των ανθρώπων πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι»!

«Θαύμα ναι, τύχη όχι»

Αιωρούμενος ανάμεσα σε κάμποσες ταμπέλες που έχουν τοποθετηθεί για να ταυτοποιήσουν το έπος του 2004, ο Χαριστέας παρουσιάζει τη δική του εκδοχή: «Είναι ένα ποδοσφαιρικό θαύμα, που ωστόσο δεν έγινε στην τύχη, ούτε οφείλεται στη συζυγία των πλανητών. Ηταν το πλήρωμα του χρόνου, που λένε. Η στιγμή μας. Το δικό μας momentum. Το κάρμα μας, εάν προτιμάς. Βρεθήκαμε οι κατάλληλοι άνθρωποι στην κατάλληλη θέση την κατάλληλη στιγμή και αξιωθήκαμε να γράψουμε μια μαγική ιστορία…».

Η ζωή είναι μια συρραφή στιγμών και εικόνων, εκ των οποίων ο Χαριστέας διαλέγει μια συγκεκριμένη για το εξώφυλλό του, που μάλιστα δεν είναι αγωνιστική. «Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι το σοκ το οποίο έπαθα μια ώρα πριν από την έναρξη του τελικού όταν βγήκαμε έξω για να πατήσουμε το χορτάρι. Είδα μια μπλε λαοθάλασσα και έμεινα μ’ ανοικτό το στόμα. Τότε ορκίστηκα κιόλας στον εαυτό μου να κάνω ό,τι μπορώ και ό,τι δεν μπορώ για να ανταμείψουμε τον κόσμο…

Τα γκολ

Στο επόμενο κλικ, οι δείκτες του ρολογιού σημαδεύουν το 57ο λεπτό…

Η Εθνική βρίσκεται στην επίθεση, οι Πορτογάλοι βγάζουν την μπάλα κόρνερ και… «τότε γυρίζω στον Φύσσα που είχε προωθηθεί και του λέω “Τάκη πάμε να το βάλουμε τώρα”» αποκαλύπτει ο εκ Σερρών ορμώμενος στράικερ. Δεν είχε δει όνειρο, ούτε εκπαιδευόταν για μάντης, απλώς γήτεψε τη στιγμή. «Το κάναμε σε πολλές τέτοιες φάσεις με στημένες μπάλες. Ετοιμαζόμασταν μέσα στη μικρή περιοχή για το κόρνερ ή το φάουλ και φωνάζαμε μεταξύ μας “Τράι εσύ”, “Ζήση εσύ”, “Αγγελε εσύ” και πάει λέγοντας…».

Και τότε ο δεινός μπουζουξής, Χαριστέας, θα νομιμοποιούταν όχι να παραγγείλει στην ορχήστρα, αλλά να παραστήσει από μόνος του τον Χρήστο Νικολόπουλο και να παίξει το τραγούδι του Μάνου Ελευθερίου… «Στων Αγγέλων πάμε τα μπουζούκια, που ‘ναι σαν τις μέρες τις βυζαντινές»!

Ο ένας Αγγελος (Μπασινάς) εκτέλεσε το κόρνερ, ο άλλος Αγγελος (Χαριστέας) έπιασε την κεφαλιά και στο επόμενο κλικ ο μεν (πορτογάλος τερματοφύλακας) Ρικάρντο μαζεύει εμβρόντητος την μπάλα από τα δίχτυα του, ο δε Κώστας Βερνίκος ωρύεται από το μικρόφωνο της ΕΡΤ και από τα πολλά ντεσιμπέλ σπάνε οι τηλεοπτικοί δέκτες…

«Το κάρφωσεεεεε»!

Ο Χαριστέας είχε στείλει το πρώτο… ραβασάκι του στις 16 Ιουνίου στο Πόρτο όπου στο 66ο λεπτό ισοφάρισε το γκολ του Μοριέντες (Ελλάδα – Ισπανία 1-1) και αισθάνθηκε σαν τον χρυσοθήρα την ώρα που βλέπει το πολύτιμο μέταλλο. «Χρειαζόμασταν οπωσδήποτε το γκολ εκείνη τη στιγμή διότι δεν είχαμε δημιουργήσει ευκαιρίες και το ψάχναμε σαν καρφίτσα μέσα στα άχυρα. Ε, το έβαλα και λυτρωθήκαμε…».

Η επόμενη πράξη του έργου ανέβηκε στις 26 Ιουνίου στη Λισαβόνα, στο 65ο λεπτό του προημιτελικού με τη Γαλλία.

«Εκεί εξελίχθηκε μια αριστουργηματική αλληλουχία φάσεων, με τον Ζαγοράκη να κάνει την προσποίηση, τον Κατσουράνη να ανεβαίνει από το εξάρι και να παίρνει τον παίκτη μου και εμένα να σκοράρω».

Ο Χαριστέας είναι σεσημασμένος για την αγάπη και τη δεξιοτεχνία του στο μπουζούκι, αλλά «εκείνες τις μέρες τραγουδάγαμε συνεχώς το σύνθημα “σήκωσε το το γ@@@@ο, δεν μπορώ να περιμένω”» θυμάται γελώντας. Δηλώνει όμως οπαδός των παραδοσιακών βάρδων και γι’ αυτό όποτε έρχεται στο κέφι και κάνει πρόγραμμα αρχίζει το πρόγραμμά του με Στέλιο Καζαντζίδη…

«Στο τραπέζι που τα πίνω, λείπει το ποτήρι σου». Αλλά σπεύδει να διευκρινίσει γελώντας ότι «στο δικό μου ποδοσφαιρικό τραπέζι δεν λείπει κανένα ποτήρι, τουναντίον δεσπόζει μια μεγάλη κούπα γεμάτη με το νέκταρ εκείνης της βραδιάς»!