Οι ψευδοπροφήτες

Πόσοι πίστευαν στην κατάκτηση του Euro 2004 από την Ελλάδα; Σχεδόν κανείς. Ούτε οι ίδιοι οι παίκτες. Ισως να ήταν τελικά εκείνο το στοιχείο που έπαιξε καθοριστικό ρόλο για την ιστορία που γράφτηκε στα γήπεδα της Πορτογαλίας.

«Ποιος θέλει να πάει στη Λισαβόνα για το παιχνίδι με τη Γαλλία»; Κανείς δεν είχε όρεξη. Ηταν προγραμματισμένος για την Παρασκευή, 25 Ιουνίου. Καλοκαίρι, τριήμερο. Οι παραλίες ήταν μια σαφώς καλύτερη επιλογή από ένα ταξίδι στο δυτικό άκρο της Ευρώπης για να δεις μια προεξοφλημένη βαριά ήττα της Ελλάδας από τον Ζιντάν.

Χωρίς να το πολυσκεφτώ, προσφέρθηκα. Ταξίδεψα μαζί με τον αείμνηστο φίλο Περικλή Βασιλάκη. Οι θέσεις μας στο Ζοζέ Αλβαλάδε ήταν τόσο κοντά στον αγωνιστικό χώρο που άκουγες τις φωνές των παικτών. Οι λίγοι Ελληνες που έκαναν το ταξίδι ζούσαν το κάθε λεπτό σαν να ήταν το τελευταίο της ζωής τους. «Τρέχα Γιούρκα». Ακουγες τα ποδοβολητά του Τιερί Ανρί τον οποίον επιτηρούσε ο Σεϊταρίδης και σου προκαλούσαν τρόμο.

Ο χρόνος κυλούσε βασανιστικά. Ο Ζαγοράκης τρέχει μπροστά μας σαν σίφουνας, περνά την μπάλα πάνω από το σώμα του Λιζαραζού και πεταγόμαστε από τα καθίσματα. Σηκώνει το κεφάλι, βλέπει τον Χαριστέα να παίρνει θέση στην περιοχή και χαϊδεύοντας την μπάλα τη στέλνει στο κεφάλι του. Αυτό ήταν.

Στην επιστροφή στην Αθήνα υπήρξε κι άλλη προσφορά για το παιχνίδι με την Τσεχία. Οι συμμετοχές αυξήθηκαν, όπως η πίστη πως κάτι καλό θα βγει απ’ αυτή την προσπάθεια. Υπήρχαν ακόμα κενές θέσεις. Οι πολλοί προτίμησαν τα μπάνια.

Το γαλάζιο ποτάμι στο Πόρτο άρχισε να φουσκώνει από νωρίς. Πανέμορφες Τσέχες δρόσιζαν με την παρουσία τους την καυτή ατμόσφαιρα. Νέο έπος.

Τελικός. Οι παραλίες πια δεν συγκινούσαν. Γέμισαν τα αεροπλάνα από ψευδοσελέμπριτι και άσχετους με το άθλημα δημοσιογράφους αλλά πολύ σχετικούς με την εξουσία που ήθελαν να τραγουδήσουν κι αυτοί το «Ελλάς ολέ, ολέ».

Στο τέλος όλοι έλεγαν «είδες που στα ‘λεγα». Ολοι είχαν προβλέψει τη νίκη στο Euro 2004.