Βλέπω από μακριά την πόλη μου να καταστρέφεται

Είναι εδώ και μέρες που δεν κοιμάμαι καλά. Κάνω ό,τι μπορώ για να νανουρίσω τον εαυτό μου. Πίνω χαμομήλι, φοράω μάσκες ύπνου, παίρνω μελατονίνη και, πάνω απ’ όλα, καταπολεμώ την ανάγκη μου να κοιτάξω το κινητό μου. Αυτό επειδή, καθώς η ημέρα τελειώνει στο Λονδίνο, στο Χονγκ Κονγκ μόλις αρχίζει. Είναι επομένως στη διάρκεια της λονδρέζικης νύχτας που αρχίζουν να καταφθάνουν το ένα μετά το άλλο τα νέα από την πατρίδα μου. Ο έλεγχος στο κινητό μου, αυτό το είδος μαζοχιστικής συνήθειας, έχει γίνει η δεύτερη φύση μου έπειτα από έναν χρόνο διαδηλώσεων στην πόλη. Χθες το βράδυ μού ήταν αδύνατον να κοιμηθώ. Το Πεκίνο είχε μόλις υιοθετήσει έναν πολύ σκληρό νόμο με τον οποίο ποινικοποιούσε κάθε πράξη «απόσχισης, ανατροπής, τρομοκρατίας και συνωμοσίας με ξένες δυνάμεις». Ο νόμος έχει στόχο να πνίξει κάθε αντίθετη φωνή. Επιτρέπει στις κινεζικές Αρχές να ασκούν εξουσία στο Χονγκ Κονγκ υποσκελίζοντας τις τοπικές Αρχές. Και αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για τα ατομικά δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες από το 1997, οπότε και η Βρετανία παρέδωσε το Χονγκ Κονγκ στην Κίνα.

Είναι πολλοί αυτοί που φοβούνται πως ο νόμος αυτός θα επιστρατευτεί ως πρόσχημα για τη δίωξη όσων αγωνίζονται για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς και για τη δίωξη δημοσιογράφων και δικηγόρων. Ανάλογοι νόμοι επιστρατεύτηκαν για να πνίξουν κάθε διαφωνία στην ηπειρωτική Κίνα. Το ίδιο το μίνι Σύνταγμα του Χονγκ Κονγκ προβλέπει την υιοθέτηση ενός νόμου εθνικής ασφαλείας. Στο Χονγκ Κονγκ, όμως, οι κάτοικοι προστατεύουν με θέρμη τα δικαιώματα που απολαμβάνουν χάρη στο ξεχωριστό τους νομικό σύστημα, ενώ έχουν αντισταθεί σε κάθε απόπειρα υπονόμευσης αυτών των δικαιωμάτων. Το 2003, μια πρόταση νόμου για την εθνική ασφάλεια προκάλεσε μαζικές διαμαρτυρίες με αποτέλεσμα ο νόμος να μπει στο συρτάρι.

Οι διαμαρτυρίες που ξεκίνησαν το περασμένο καλοκαίρι εξελίχθηκαν στη μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία του Χονγκ Κονγκ. Ξεκίνησαν από μια πρόταση νόμου που επέτρεπε την έκδοση πολιτών του Χονγκ Κονγκ στην ηπειρωτική Κίνα, για να γεννηθεί τελικά ένα μαζικότερο κίνημα υπέρ της δημοκρατίας που δεν δίστασε να αντιπαρατεθεί ανοικτά με το κινεζικό καθεστώς. Οι ειρηνικές διαδηλώσεις έδωσαν τη θέση τους σε βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία, ενώ 8.981 άνθρωποι έχουν συλληφθεί, από τους οποίους οι 1.707 είναι παιδιά. Πανεπιστήμια αποκλείστηκαν, οικογένειες καταστράφηκαν, οι αυτοκτονίες αυξήθηκαν.

Νιώθω μια απερίγραπτη θλίψη βλέποντας από μακριά να καταστρέφεται το Χονγκ Κονγκ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην πόλη και, αφού εργάστηκα ως δημοσιογράφος μετά την «επανάσταση της ομπρέλας», ήρθα στο Λονδίνο για να σπουδάσω. Οταν άρχισαν οι διαμαρτυρίες, άρχισα να έχω συμπτώματα έντονου στρες σαν να με πνίγει ο αέρας. Και τώρα πια πολλές φορές η αγωνία μου μετατρέπεται σε μίσος.