Το πράσινο κύμα ήρθε για να μείνει

Ο Εμανουέλ Μακρόν και το κόμμα του φεύγουν, οι Πράσινοι έρχονται; Αν το ένα χαρακτηριστικό των περιφερειακών εκλογών στη Γαλλία είναι μια αποχή που έφτασε στο 60%, το άλλο είναι ακριβώς αυτό: ένα πράσινο κύμα, από τη μία, που κατέκτησε αρκετές μεγάλες πόλεις, και ένα κυβερνών κόμμα, που δεν κατέκτησε ούτε μία μητρόπολη, από την άλλη.

Το συμπέρασμα είναι πως κανένα από τα δύο κόμματα δεν είναι το ίδιο μετά από αυτές τις εκλογές. Η Ευρώπη Οικολογία – Οι Πράσινοι (EELV) ήταν ένα μικρό κόμμα με μόλις τέσσερις υπαλλήλους στα γραφεία του και κανέναν βουλευτή στην εθνοσυνέλευση. Από χθες όμως κυβερνά στο Στρασβούργο, το Μπορντό, τη Λυών, το Πουατιέ και την Γκρενόμπλ, ενώ συμμετείχε στη συμμαχία που έδωσε στην Αν Ινταλγκό μια μεγάλη νίκη στο Παρίσι με 48,49%.

Τι θυμίζουν όλα αυτά στους Πράσινους; Την απάντηση δίνει στη «Μοντ» ο εθνικός γραμματέας του κόμματος Ζιλιέν Μπαγιού: θυμίζουν τις δημοτικές εκλογές του 1977 που κέρδισε η Αριστερά και ήταν ο προπομπός του θριάμβου του Φρανσουά Μιτεράν το 1981. «Παρά τη συμμαχία των αρνητών του κλίματος και τις ύβρεις που δεχθήκαμε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, οι οικολόγοι δήμαρχοι επανεξελέγησαν, ενώ οι νέες νίκες που πετύχαμε μας επιτρέπουν να εδραιωθούμε σε πολλές πόλεις, μικρές και μεγάλες, αλλά και σε χωριά και λαϊκές συνοικίες» προσθέτει ο ίδιος. Για τον Γιανίκ Ζαντό, ευρωβουλευτή και ισχυρό άνδρα των Πρασίνων, αυτό που έβγαλαν οι κάλπες δεν είναι τίποτε λιγότερο από μια μείζονα πολιτική στροφή: «Το πολιτικό σκηνικό ανασυγκροτείται γύρω από την οικολογία. Είναι μια αντίδραση στην αδυναμία και τις μη επιλογές της κυβέρνησης τόσο στο οικολογικό όσο και στο κοινωνικό πεδίο» σημειώνει.

Το πράσινο κύμα ήταν από αυτήν την άποψη κάθε άλλο παρά ξαφνικό. «Δημοτικές εκλογές: Μετά τη μάχη των ιδεών, η Ευρώπη Οικολογία – Οι Πράσινοι θέλει να κερδίσει και εκείνη της κάλπης» ήταν ο τίτλος ανάλυσης που φιλοξενούσε η «Μοντ» μετά τα ελπιδοφόρα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των εκλογών στις 15 Μαρτίου. Τα υπόλοιπα τα έκανε πιθανότατα η πανδημία του κορωνοϊού, όπως αναγνωρίζουν οι αναλυτές: «Η επιδημία έφερε στο προσκήνιο την οικολογία καθώς όλοι μας θέσαμε ερωτήματα γύρω από τον τρόπο ζωής μας και ένα καταναλωτικό μοντέλο που θέτει σε πολύ σκληρή δοκιμασία το οικοσύστημά μας», αναφέρει ο δημοσκόπος του ινστιτούτου IFOP Ζερόμ Φουρκέ.

Στρατηγικές επιλογές. Μπορεί οι Πράσινοι να ευνοήθηκαν από τη συγκυρία, αλλά ο θρίαμβος είναι και αποτέλεσμα μιας σειράς από στρατηγικές και πολιτικές επιλογές, οι οποίες ελήφθησαν μετά τις προεδρικές εκλογές του 2017 όταν ο Γιανίκ Ζαντό, υποψήφιος του κόμματος τότε, αποσύρθηκε από την κούρσα προς όφελος του υποψηφίου των Σοσιαλιστών Μπενουά Αμόν. Ακολούθησαν οι βουλευτικές εκλογές που άφησαν τους Πράσινους εκτός της γαλλικής εθνοσυνέλευσης. Από εκείνο το σημείο και μετά, οι Πράσινοι επέλεξαν να κινηθούν αυτόνομα. Και οι ψηφοφόροι τους αντάμειψαν με ένα 13,47% στις ευρωεκλογές που τους χάρισε την τρίτη θέση πίσω από τη Δεξιά και το κόμμα του Μακρόν.

Κάπως έτσι έφτασαν οι Πράσινοι στο αποτέλεσμα της 28ης Ιουνίου – σε ένα αποτέλεσμα που, όπως λένε οι αναλυτές, ανακατεύει την τράπουλα στον χώρο της Αριστεράς. Το Κομμουνιστικό Κόμμα έχασε πολλά από τα προπύργιά του, ενώ η σχεδόν εξαφάνιση της Ανυπότακτης Αριστεράς του Ζαν Λικ Μελανσόν αφήνει τους Πράσινους μόνους απέναντι στο Σοσιαλιστικό Κόμμα. Αλλά σε αυτό το σημείο δεν είναι δύσκολο να δει κανείς τη γενική εικόνα: οι Πράσινοι είναι πλέον η κυρίαρχη δύναμη στον χώρο, έχοντας επιβάλει τη δική τους ατζέντα.