Ταλαιπωρώ, άρα υπάρχω

Πριν από μερικές ημέρες, και ενώ μόλις είχε αρχίσει να λειτουργεί ο Μεγάλος Περίπατος της Αθήνας, οι πεζοδρομήσεις και η αναδιάταξη του χώρου του κέντρου της πρωτεύουσας που διατίθεται στα αυτοκίνητα, μερικές εκατοντάδες διαδηλωτές επέλεξαν για να διαμαρτυρηθούν το τμήμα της οδού Πανεπιστημίου που προορίζεται για τα αυτοκίνητα, και όχι τον διευρυμένο χώρο που έχει παραδοθεί στους πεζούς. Το αποτέλεσμα, αναμενόμενο. Ταλαιπωρία των υπολοίπων.

Ταλαιπωρώ, άρα υπάρχω. Είναι ο κανόνας στις διαδηλώσεις, όπου κάθε είδους ομάδες διεκδίκησης ή διαμαρτυρίας θεωρούν ότι η θέση τους ενισχύεται αν η κοινωνία ταλαιπωρηθεί. Οι κυβερνήσεις, με τη σειρά τους, ανέχονται αυτή την ελληνική ιδιοτυπία για να μην κατηγορηθούν για αυταρχισμό.

Η εισαγωγή, χθες, για συζήτηση του νομοσχεδίου που βάζει κανόνες στις συγκεντρώσεις στους δρόμους των πόλεων (και ποινές για όσους τους παραβιάζουν) είναι η πρώτη, έπειτα από καιρό, ιδεολογική μάχη που δίνει η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη. Καταρχήν, δηλώνεται ρητώς ο σεβασμός της πολιτείας στον συλλογικό αγώνα, στη διεκδίκηση ή τη διαμαρτυρία. Αλλά όπως η πολιτεία πρέπει να προστατεύει και να διευκολύνει τη δημόσια διαμαρτυρία, έτσι κι όσοι διαμαρτύρονται πρέπει να σέβονται και να διευκολύνουν τους πολίτες, οι οποίοι δικαιούνται να χρησιμοποιούν τον δημόσιο χώρο ανεμπόδιστα και ελεύθερα.