O τελευταίος χορός των εθνικολαϊκιστών

Πρόκειται για την τέλεια καταιγίδα που χρόνια περίμεναν. Τέτοια κρίση πώς είναι δυνατόν να την αφήσουν να πάει χαμένη; Επιτέλους, το οθωμανικό «θηρίο» που ποτέ δεν εξημερώθηκε ακονίζει τα δόντια του κι είναι έτοιμο να μας καταπιεί. Να μας στερήσει ακόμα και τον αέρα αφού θα χρειάζεται η άδεια του Σουλτάνου προκειμένου το ελληνικό βιλαέτι ν’ αναπνέει. Αρχικά μας ταπείνωσαν οι Ευρωπαίοι με τα μνημόνια, στη συνέχεια παρέα με τους Αμερικανούς μας ξεβράκωσαν διά των Πρεσπών και τώρα έρχεται η Τουρκία για να μας «τελειώσει». Το λοιπόν, τι απομένει; Πάμε πόλεμο ή πάμε άκλαυτοι; Ρήξη ή υποταγή;

Αυτή είναι η πίστα των αρπακολλατζήδων εθνικολαϊκιστών κι ένα από τα αφόρητα δράματα που τακτικά παρακολουθούμε στα δελτία καιρού των ελληνοτουρκικών σχέσεων. «Λίθοι και πλίνθοι και ξύλα και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα». Πασπαλισμένα με μπόλικο επιστημονικοφανή λαϊκισμό. Αντεστραμμένη διεθνοπολιτική πραγματικότητα, προκατασκευασμένες ιδέες με αφηρημένο εννοιολογικό περιεχόμενο και αίολες γεωπολιτικές αναλύσεις που παραχαράσσουν τόσο το διεθνές περιβάλλον όσο και το διεθνές δίκαιο σύμφωνα με τις προκαταλήψεις και τις αγκυλώσεις μας. Προσκαλώντας την κοινή γνώμη, στο μετέωρο βήμα μεταξύ ρήξης και υποταγής, να επιλέξει χορογραφία και στρατόπεδο.

Η τελευταία παραδοχή δεν αποτελεί τίποτε παραπάνω από ομολογία αποτυχίας εκ μέρους της χορωδίας των ηττημένων. Εγκλωβισμένοι στα δεσμά των λαϊκιστικών τους φαντασιώσεων, επ’ ουδενί δεν θα παραδεχθούν πως ασχέτως ρήξης ή υποταγής τώρα, το εκκρεμές στη συνέχεια θα κινηθεί και προς την αντίθετη κατεύθυνση. Βλέπετε, οι ρήξεις είναι σύντομες αλλά οι υποταγές μονιμότερες. Ουσιαστικά, καμία από τις δύο δεν αποτελούν ρεαλιστικές επιλογές παρά το αδιάψευστο σύμπτωμα όσων αρνούνται στον εαυτό τους να δράσουν μέσω της ανάληψης ενεργητικής ευθύνης. Την ίδια στιγμή, ο λαϊκισμός τους ανατροφοδοτείται από την εξάντληση των αντοχών τους. «Δεν ξέρουμε και πλέον δεν θέλουμε να γνωρίζουμε τι συμβαίνει, αλλά αυτό που συμβαίνει πρέπει να σταματήσει τώρα»!

Το λοιπόν, όσο πιο επικίνδυνα γίνονται τα πράγματα με την Τουρκία, τόσο πιο ελκυστική για τους ίδιους η άρνηση της πραγματικότητας και η φυγή από το πρόβλημα. Θα δώσουν τα ρέστα τους προκειμένου η πολύπαθη κοινωνία εκ νέου να διχαστεί. Ανάμεσα σε αυτούς που «είναι μαζί μας» και σ’ εκείνους που στρέφονται «εναντίον μας». Μια διαδικασία από την οποία ο λαϊκισμός θρέφεται κι ο λαϊκιστής ωμά απολαμβάνει. Το να αποδειχθούν απολύτως ανίκανοι ποσώς τους ενδιαφέρει. Θα διακηρύσσουν πως είχαν καλές προθέσεις και προπάντων δεν συγκαταλέγονται στους Αλλους. Εννοώντας τους «εχθρούς» της χώρας (εσωτερικούς και εξωτερικούς). Αρκεί η εθνική μας ταπείνωση να συντελεστεί με τρόπο ηρωικό και υπερήφανο. Οι ίδιοι το προσμένουν αλλά ο τόπος αντέχει ένα νέο – χωρίς Ομπάμα – 2015;

Δίνοντας μια μάχη με τον χρόνο σε πολλά μέτωπα, ο Πρωθυπουργός θα κληθεί να αναμετρηθεί και με το μείζον ζήτημα εθνικής ασφάλειας. Με όρους εθνικής αυτοπεποίθησης, ενεργητικής ευθύνης και γεωπολιτικής στόχευσης. Προσφέροντας στους πολίτες αυτό που οι λαϊκιστές επιτακτικά αρνούνται. Το δικαίωμα στην επιλογή αναφορικά με το βάρος της αλήθειας και όχι το μέγεθος της αυταπάτης που μπορούν να σηκώσουν. Αξιολογώντας τους συνεργάτες του στην κυβέρνηση και με το κριτήριο εμπειρίας/σοφίας έναντι αφέλειας/φιλοδοξίας. Κι αυτό διότι, όντως μια τέτοια κρίση με την Τουρκία, η Ελληνική Δημοκρατία δεν πρέπει να την αφήσει να πάει χαμένη.

Ο Σωτήριος Κ. Σέρμπος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης