Στους δρόμους του Περπινιάν

Μία πόλη 120.158 κατοίκων στο νοτιότερο τμήμα της Γαλλίας, πρωτεύουσα του διαμερίσματος των Ανατολικών Πυρηναίων, της αλλοτινής Γαλλικής ή Βόρειας Καταλωνίας. Μία πόλη με πρωτοφανή για τη Γαλλία ποσοστά ένδειας και ανεργίας. Το ποσοστό της φτώχειας αγγίζει στο Περπινιάν το 32%, έναντι 14% στην υπόλοιπη χώρα, το ποσοστό της ανεργίας ξεπερνά το 25%. Σε έναν από τους κεντρικότερους δρόμους της πόλης, τη rue de la Fusterie, ένα στα δύο μαγαζιά είναι άδεια. Λίγο πιο πέρα, η συνοικία Saint Jacques, ή Sant Jaume, διεκδικεί τον τίτλο μιας από τις φτωχότερες γειτονιές σε ολόκληρη τη Γαλλία – και ίσως της μόνης συνοικίας (καταλανόφωνων) Ρομά σε κέντρο γαλλικής πόλης. Οι κοινωνικές και εθνοτικές εντάσεις δεν λείπουν: το 2005, το Περπινιάν είχε γίνει επί μία εβδομάδα θέατρο βίαιων συγκρούσεων ανάμεσα σε μέλη της κοινότητας των Ρομά και μέλη της κοινότητας των Μαγκρεμπίνων. Στην περιοχή κατοικούν επίσης πολλοί pieds-noirs, Ευρωπαίοι από την Αλγερία που εγκατέλειψαν τη χώρα όταν αυτή ανεξαρτητοποιήθηκε, το 1962. Pied-noir καταγωγή έχει και ο σημερινός της δήμαρχος, ο συντηρητικός Ζαν-Μαρκ Πουζόλ. Pied-noir καταγωγή, από την πλευρά της γιαγιάς του, και μαζί εβραϊκή καταγωγή, από την πλευρά του παππού του, έχει και ο (κατά πάσα πιθανότητα) αυριανός της δήμαρχος, ο ακροδεξιός Λουί Αλιό.

Μία γαλλική πόλη με περισσότερους από 120.000 κατοίκους ετοιμάζεται να πέσει, για πρώτη φορά μετά τη δεκαετία του 1990, στα χέρια της Ακροδεξιάς και σχεδόν κανείς δεν μοιάζει να ασχολείται. Οι περισσότεροι Γάλλοι έχουν το μυαλό τους αλλού: στην αποκλιμάκωση των περιοριστικών μέτρων κατά της πανδημίας, στην πιθανότητα δεύτερου κύματος του κορωνοϊού, στην ύφεση – ή τις διακοπές. Και εντούτοις, κάποιοι βλέπουν τον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών που θα διεξαχθούν στο Περπινιάν, όπως και σε ολόκληρη τη Γαλλία φυσικά, την ερχόμενη Κυριακή, ως μία πρόβα τζενεράλε για τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών που θα διεξαχθούν την άνοιξη του 2022. Το Περπινιάν, προειδοποιούν, μπορεί να γίνει η πόλη όπου έσπασε, για πρώτη φορά, το επονομαζόμενο ρεπουμπλικανικό μέτωπο, η συσπείρωση όλων των πολιτικών δυνάμεων κατά της Ακροδεξιάς – αυτή που κράτησε μακριά από τη γαλλική προεδρία τον πατέρα Λεπέν το 2002, και τη θυγατέρα του, Μαρίν Λεπέν, το 2017.

Το 2014, στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, το ρεπουμπλικανικό μέτωπο είχε λειτουργήσει στο Περπινιάν: ο Λουί Αλιό είχε έρθει και τότε πρώτος στον πρώτο εκλογικό γύρο, με 34,2% έναντι 30,7% υπέρ του απερχόμενου δημάρχου, του Ζαν-Μαρκ Πουζόλ, στον δεύτερο γύρο ωστόσο ο Πουζόλ επικράτησε με 55,1% – 44,9%. Το σενάριο αυτό θα μπορούσε να επαναληφθεί: στον πρώτο γύρο των φετινών δημοτικών εκλογών, που διεξήχθη στις 15 Μαρτίου, μία ημέρα προτού επιβάλλει lockdown στη Γαλλία ο Εμανουέλ Μακρόν, αναβάλλοντας ταυτόχρονα τον δεύτερο γύρο, ο Αλιό ήρθε πρώτος με 35,7%, έναντι 18,5% υπέρ του Πουζόλ, και οι υπόλοιποι υποψήφιοι που προκρίθηκαν στον δεύτερο γύρο – η οικολόγος Ανιές Λανζεβίν και ο μακρονικός Ρομέν Γκρο – αποσύρθηκαν υπέρ του απερχόμενου δημάρχου. Τρία μέλη της λίστας του Γκρο, ωστόσο, έχουν ήδη ανακοινώσει ότι θα ψηφίσουν Αλιό την ερχόμενη Κυριακή, το ίδιο και ο πρώτος αντιδήμαρχος του Πουζόλ, το ίδιο και η δεξιά αντιδήμαρχος της Νιμ, η οποία είχε άλλωστε ενταχθεί στη λίστα του Αλιό πριν από τον πρώτο γύρο.

Ο απερχόμενος δήμαρχος του Περπινιάν είναι αντιδημοφιλής. Η πόλη έχει χίλια προβλήματα. Οι αντίπαλοί του τον χτυπούσαν αλύπητα καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για τον πρώτο εκλογικό γύρο. Και τώρα ζητούν από τους ψηφοφόρους τους να τον ψηφίσουν στον δεύτερο γύρο, προκειμένου να μην εκλεγεί δήμαρχος ο Λουί Αλιό – άλλο επιχείρημα δεν έχουν. Ο 50χρονος Αλιό, ωστόσο, είναι σαν φιγούρα φιλικός, χαμογελαστός, μειλίχιος, αυτό που οι Γάλλοι περιγράφουν ως gendre ideal – ο «ιδανικός γαμπρός». Εχει πάει την «αποδαιμονοποίηση» του Εθνικού Συναγερμού (πρώην Εθνικού Μετώπου) σε άλλο επίπεδο, αυτό που η «Monde» περιγράφει ως notabilisation – «προυχοντοποίηση».

Δεν κατεβαίνει υποψήφιος με τα χρώματα του Εθνικού Συναγερμού αλλά αυτόνομα. Ολοι γνωρίζουν βέβαια την ιστορία του, υπήρξε μέλος του Εθνικού Μετώπου από το 1990, ήταν ο συντονιστής της προεκλογικής καμπάνιας του Ζαν-Μαρί Λεπέν για τις προεδρικές εκλογές του 2002, ένας από τους κινητήριους μοχλούς της αποδαιμονοποίησης, σύντροφος της Μαρίν Λεπέν επί μία δεκαετία, μέχρι πέρυσι, και βουλευτής της Ακροδεξιάς την τελευταία τριετία. Δεν είναι κανένας μεγάλος δουλευταράς, κατατάσσεται σταθερά μεταξύ των 150 λιγότερο δραστήριων μελών της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, έχει όμως συμπαθές φιζίκ και ένα πρόγραμμα αρκετά γενικό και αόριστο ώστε να μην τρομάζει, να μη σκανδαλίζει. «Προτεραιότητές μου είναι η ασφάλεια, η αστική ανανέωση και η απασχόληση» λέει. «Τα παραδοσιακά κόμματα έχουν εγκαταλείψει τον κόσμο. Και όταν λέω εγκαταλείψει, εννοώ τους πάντες: τους πλούσιους, τους φτωχούς, τους έγχρωμους, τους ανθρώπους διαφορετικών δογμάτων» προσθέτει.

Και κάπως έτσι, το Περπινιάν ετοιμάζεται να δείξει στον υπόλοιπο κόσμο πώς μπορεί να φτάσει να κερδίσει η Ακροδεξιά την εξουσία.