{T16}«Ταλέντα μου, {LF}η θέληση {LF}και το πάθος»{T16}{CR}

Eχουν περάσει κιόλας τέσσερις ημέρες από το πρωί της Πέμπτης που ο κόσμος του γουότερ πόλο ξύπνησε ολοφυρόμενος για το πρόωρο φευγιό του Τίμπορ Μπένετεκ…

Δεν ήταν απλώς μια σπουδαία και εμβληματική φιγούρα ο συχωρεμένος μαγυάρος πολίστας και προπονητής. Υπήρξε στ’ αλήθεια τεράστιος και γενναίος, όσο γενναία υπήρξε και η μάχη του απέναντι στον καρκίνο (στο πάγκρεας) που κατάφερε ό,τι δεν μπόρεσαν όλοι οι τρανοί αντίπαλοί του: να τον ρίξει κάτω…

Τρεις φορές χρυσός Ολυμπιονίκης, πρωταθλητής κόσμου, πρωταθλητής Ευρώπης, με πέντε τρόπαια της Ευρωλίγκας, σεσημασμένος για το θανατηφόρο σουτ του με το αριστερό χέρι που άφηνε άναυδους τους τερματοφύλακες. Το οκτάρι που έκανε τους αντιπάλους τους να κάνουν… οκτάρια λες και ήταν μεθυσμένοι!

Σωστός μύθος!

Είναι κοινότοπο, άρα καθίσταται περιττό να επισημάνω ότι η υδατοσφαίριση φτώχυνε απότομα μέσα σε λίγες ώρες, καθότι την προηγούμενη ημέρα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών άλλο ένα τοτέμ, ο συμπατριώτης του, επίσης τρις χρυσός Ολυμπιονίκης, Γκιόργκι Κάρπατι.

Πριν από έναν μήνα ο 48χρονος Μπένεντεκ, ο οποίος είχε λάμψει εκτυφλωτικά και στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από τον πάγκο της Ουίπεστ και από το άθλημα για προσωπικούς λόγους.

Διαισθανόταν ο δόλιος αυτό που επερχόταν και εντέλει απέβη αναπόδραστο…

Εκδημώντας ο Μπένεντεκ που είχε αρχίσει να κολυμπάει μικρός για να ξεπεράσει ένα πρόβλημα στη σπονδυλική στήλη άφησε μια ανεκτίμητη παρακαταθήκη και δεν εννοώ τους τίτλους, τα μετάλλια και τις ατομικές διακρίσεις, αλλά τη στάση ζωής του…

Ιδού πώς την είχε αποτυπώσει κάποτε ο ίδιος με μπόλικο αυτοσαρκασμό και κυνικότητα: «Δεν είχα καλή αίσθηση της μπάλας. Δεν σούταρα από μακρινές αποστάσεις. Δεν κολυμπούσα γρήγορα. Δεν ήμουν έξυπνος. Δεν ήμουν δυνατός. Είχα όμως μεγάλο πάθος, ήθελα κάθε μέρα να γίνομαι καλύτερος και προσπάθησα πολύ για να τα καταφέρω. Αυτή η επιθυμία και το πάθος ήταν τα ταλέντα μου».