Να δείξουμε στους ρατσιστές ότι η Αγγλία δεν τους ανήκει

Πριν από δύο χρόνια, το BBC είχε πραγματοποιήσει μία δημοσκόπηση με θέμα την αγγλική ταυτότητα. Σύμφωνα με τον αρμόδιο για τα εσωτερικά ζητήματα αρχισυντάκτη, τον Μαρκ Ιστον, μεταξύ των ανθρώπων που ταυτίζονταν με την Αγγλία, η ισχυρότερη εικόνα της χώρας ήταν η εικόνα ενός «προβιομηχανικού, βουκολικού έθνους που κατοικείται από καλότροπους και ενάρετους πολίτες». «Ο κόσμος», συνέχισε ο Ιστον, «βλέπει γενικά την Αγγλία ως συντηρητική και παραδοσιακή αντί για φιλελεύθερη και εξωστρεφή… Σχεδόν τριπλάσιοι είναι οι κάτοικοί της που θεωρούν πως η Αγγλία ήταν “καλύτερα στο παρελθόν” σε σύγκριση με εκείνους που πιστεύουν ότι τα καλύτερά της χρόνια την περιμένουν». Είναι πολλά εκείνα που αποκαλύπτει αυτή η σύνοψη και κάποια αποπνέουν ρατσισμό. Αναδεικνύεται όμως και μία τραγωδία: το γεγονός ότι οι προοδευτικοί, εξωστρεφείς άνθρωποι έχουν επιτρέψει να πλαισιώνεται η Αγγλία και η αγγλικότητα με τέτοιους οπισθοδρομικούς, ενίοτε γεμάτους μίσος όρους.

Μέσα από το θέαμα των ακροδεξιών που συμμετείχαν το Σάββατο σε αντιδιαδήλωση στο Λονδίνο γεννιέται μία επιτακτική ανάγκη: να πολεμήσουμε τους λαϊκιστές και τους ρατσιστές στο πιο αγαπημένο τους έδαφος και να αμφισβητήσουμε την αρχαϊκή, όλο μίσος άποψη που έχουν για τη χώρα εξ ονόματος της οποίας θεωρούν ότι μιλάνε. Καθώς παρακολουθούσα εκείνο το πολύ διαφορετικό πλήθος να ρίχνει το άγαλμα του Εντουαρντ Κόλστον στο λιμάνι του Μπρίστολ, σκέφτηκα το τελευταίο σινγκλ που κυκλοφόρησαν αυτοί οι σπουδαίοι αντιρατσιστές, οι Clash, και δύο γραμμές τραγουδισμένες με θυμό και θλίψη που αιχμαλωτίζουν την πρόκληση που μένει ακόμα να αντιμετωπίσουμε: «This is England. This is how we feel» – «Αυτή είναι η Αγγλία. Ετσι νιώθουμε».