Οταν το Ε9 ξεγυμνώνει…

Οσοι ασχολούνται με τη φωτογραφία το ξέρουν: Η φωτογραφία δεν έχει να κάνει μ’ αυτό που φωτογραφίζεται. Εχει να κάνει με το πώς φαίνεται αυτό που φωτογραφίζεται. Το αξίωμα των ερασιτεχνών και επαγγελματιών της έχει εφαρμογή και στην πολιτική. Εξού και ο Αλέξης Τσίπρας στα μέσα Μαΐου με συνέντευξη στην «Αυγή» προειδοποιούσε τα στελέχη του λέγοντας ότι «φροντίζουμε, πάντα και με επιμονή, η εικόνα τού καθενός από μας, είτε αφορά σε οικονομικά ζητήματα είτε σε διαπροσωπικές σχέσεις είτε, βέβαια, σε πολιτικές απόψεις, να είναι μια εικόνα καθαρότητας, διαφάνειας και αφοσίωσης στα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας».

Οι μυημένοι στα συριζαϊκά εσωκομματικά είχαν διαβάσει πίσω από τις γραμμές την αρχηγική δυσφορία για τον λάτρη του real estate ευρωβουλευτή. Το τελευταίο πόθεν έσχες του Δημήτρη Παπαδημούλη, εκείνο με τα οκτώ νέα ακίνητα που αγοράστηκαν το 2018, δεν είχε ενοχλήσει μόνο τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Είχε, λένε οι γνώστες των παρασκηνίων, προκαλέσει την μήνιν πολλών συντρόφων. Οπως και μια απειλή του Στέλιου Κούλογλου για ανεξαρτητοποίηση, επειδή στην Αριστερά δεν συμφωνούν – κατά τα λεγόμενά του – με το νεοδημοκρατικό τσιτάτο «το νόμιμο είναι και ηθικό». Εύλογο. Παρότι όλη η πολιτική πιάτσα ξέρει πως ο αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου είναι ευκατάστατος, η Μονόπολη με διαμερίσματα στις υποβαθμισμένες περιοχές του αθηναϊκού κέντρου λεκιάζει την εικόνα του αριστερού που μάχεται για τη δίκαιη ανακατανομή του πλούτου.

Οπότε το χθεσινό πρωτοσέλιδο του «Πρώτου Θέματος» – σύμφωνα με το οποίο αγόρασε άλλα 6 διαμερίσματα το 2019, ενώ βγάζει πάνω από 6.000 ευρώ τον μήνα από τα 15 που ενοικιάζει σε ΜΚΟ προκειμένου να φιλοξενηθούν εκεί πρόσφυγες – κατά πάσα πιθανότητα δεν ευχαρίστησε αρκετό κόσμο πέριξ της Κουμουνδούρου.

Ο ίδιος είδε πίσω από αυτό έναν «θλιβερό αντιπερισπασμό» εκ μέρους του κυβερνώντος κόμματος επειδή κατήγγειλε με ερώτησή του στην Κομισιόν «τη σκανδαλώδη και αδιαφανή κατανομή» από την κυβέρνηση 20 εκατ. ευρώ στα μίντια. Είδε δηλαδή – τι πρωτότυπο;! – μια απόπειρα δολοφονίας του χαρακτήρα του αφού – sic – είναι γνωστό ότι έχει στην κατοχή του ακίνητα που αποκτήθηκαν 100% νόμιμα.

Σύμφωνοι, μόνο που το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ πώς τα απέκτησε. Το πρόβλημα είναι μάλλον πώς τα χρησιμοποιεί. Πως, ας πούμε, διατεινόταν ειρωνικά ότι έκανε πράξη τη μόνιμη επωδό των πολιτικών του αντιπάλων για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες και τους πήρε σπίτι του, ενώ φέρεται να εισπράττει ως σπιτονοικοκύρης τους χρήματα. Πως, επίσης, έπρεπε να ακολουθήσει ένας ακόμη γύρος ρεπορτάζ για την ακίνητη περιουσία του για να προχωρήσει σε ένα αργοπορημένο damage control πληροφορώντας το φιλοθέαμον κοινό ότι «το σύνολο των καθαρών εσόδων από όσα διαμερίσματα ενοικιάζω μέσω ΜΚΟ σε πρόσφυγες και μετανάστες, θα κατατίθενται μέχρι και το τελευταίο ευρώ, για τη στήριξη δράσεων κοινωνικής αλληλεγγύης υπέρ των Ελλήνων πολιτών που έχουν ανάγκη, αλλά και προσφύγων και μεταναστών». Καθώς και πως εμφανίζεται να μην αντιλαμβάνεται ότι η μεγάλη ακίνητη περιουσία που ολοένα και μεγαλώνει είναι – για να το πούμε με ένα αγαπημένο αριστερό κλισέ – η κατεξοχήν καπιταλιστική περιουσία.

Επιλέγοντας να επιτεθεί σε εκείνους που τον κριτικάρουν – στους οποίους συγκαταλέγονται και συριζαίοι, όχι μόνο οι επάρατοι δεξιοί – ο Παπαδημούλης καταλήγει να φωτογραφίζεται σαν μουντζούρα στην οικογενειακή φωτογραφία του κόμματος των πολλών. Γιατί – όσο λαϊκίστικο κι αν ακούγεται – οι πολλοί δεν έχουν Ε9 με 38 ακίνητα. Αρα, δύσκολα θα ταυτιστούν μαζί του.