Μνημεία αναχρονισμού

Το ΚΚΕ, χθες, μαζί με τον «Ριζοσπάστη», την εφημερίδα του, μοίρασε ένα ντιβιντί παραγωγής του με θέμα τη Γυάρο, τόπο εξορίας στο παρελθόν, κομμουνιστών τα εμφυλιακά και τα μετεμφυλιακά χρόνια και αριστερών αντικαθεστωτικών (κομμουνιστών, αλλά όχι μόνο) τα χρόνια της δικτατορίας. Δικαίωμά του, όπως δικαίωμά του είναι η διαρκής προσπάθεια να στρέψει τους πολίτες από τα λάθη του την περίοδο του εμφυλίου στις διώξεις ενός εκδικητικού και κοντόθωρου μετεμφυλιακού κράτους.

Μαζί με το ντιβιντί, το ΚΚΕ διοργάνωσε εκδηλώσεις, επισκέψεις στο νησί και, επιπλέον, ένα μνημείο, που στήθηκε στον άλλοτε τόπο εξορίας. Το μνημείο του Αντώνη Μυρωδιά, που αποκαλείται «Ρωγμή», είναι μια μεταλλική κατασκευή στην οποία κυριαρχούν δυο στήλες, στην κορυφή των οποίων κυματίζουν δυο κόκκινες σημαίες με σφυροδρέπανα.

Το ΚΚΕ στον εμφύλιο ηττήθηκε. Οι κρατικές οντότητες που ευνόησε η ιδεολογία του κατέρρευσαν, έχοντας χάσει λόγω της αυταρχικής απανθρωπιάς τους όποιο ηθικό έρεισμα τις δικαιολογούσε. Σήμερα, είναι ένα μικρό κλειστό κόμμα, πιο πολύ μια αγοραφοβική σέχτα. Η δημοκρατία δεν αισθάνεται κίνδυνο από τις αντιδημοκρατικές πτυχές της ιδεολογίας του. Αναρωτιέμαι ωστόσο από πού παίρνει το δικαίωμα να ανοίγει ένα μουσείο στον Γράμμο ή να τοποθετεί δημοσίως μνημεία και αγάλματα; Αναρωτιέμαι, δηλαδή, πώς ο φορέας μιας ηττημένης παγκοσμίως ιδεολογίας μπορεί, στη σημερινή Ελλάδα, να διεκδικεί και να κατέχει δημόσιους χώρους νοήματος, που δεν ανήκουν στην ιδιοκτησία του.