Μην ξεχάσουμε {LF}τον ρατσισμό {LF}για τα αγάλματα

Αγάλματα πέφτουν. Οχι όπως θα έπρεπε, δηλαδή ως απάντηση σε δεκαετίες εκκλήσεων και ψηφισμάτων, αλλά από τους διαδηλωτές. Εδώ είναι το πρόβλημα. Τώρα που ξεκίνησε ο πόλεμος των αγαλμάτων, με το δικό τους Περλ Χάρμπορ να είναι η στιγμή της ρίψης του αγάλματος του Εντουαρντ Κόλστον, δουλεμπόρου του 17ου αιώνα στο λιμάνι του Μπρίστολ, το παγκόσμιο αντιρατσιστικό κίνημα που συνασπίστηκε κάτω από τα λάβαρα του κινήματος «Οι Ζωές των Μαύρων Αξίζουν» κινδυνεύει, στην Βρετανία τουλάχιστον, να τεθεί εκτός πορείας.

Κι αυτό διότι η συζήτηση μετατέθηκε σε θέματα οικεία για την κυβέρνηση. Εκείνοι που ελπίζουν και πιστεύουν πως αυτή η στιγμή θα φέρει πραγματική κοινωνική αλλαγή έχουν να αντιμετωπίσουν ένα δύσκολο ερώτημα. Εάν έπρεπε να διαλέξουν ανάμεσα σε μια εθνική συζήτηση για τον ρατσισμό ή για τον πόλεμο των αγαλμάτων, τι θα αποφάσιζαν; Φυσικά θα έπρεπε να γίνουν και τα δύο, όμως φοβάμαι πως το δεύτερο θα καλύψει τα πάντα. Κι αυτό είναι λάθος, διότι χάνουμε το σημαντικό που είναι ο αντιρατσιστικός αγώνας.

Η καρδιά του Λονδίνου δείχνει πόσο αόρατα είναι τα αγάλματα τον περισσότερο καιρό. Υπάρχουν επτά στην πλατεία Τραφάλγκαρ, ένα εκ των οποίων είναι του Λόρδου Νέλσον. Ποιος άλλος όμως στέκεται εκεί; Και πόσοι από εκείνους που υποστηρίζουν την απομάκρυνση κάποιου αγάλματος, οπουδήποτε, έχουν χρησιμοποιήσει τα αγάλματα στο κέντρο της πρωτεύουσας προκειμένου να μάθουν κάτι για την Ιστορία; Κι όμως το 2000, όταν ο τότε δήμαρχος του Λονδίνου, Κεν Λίβινγκστον, πρότεινε την απομάκρυνση κάποιων από αυτά που βρίσκονται στην πλατεία Τραφάλγκαρ, χιλιάδες διαμαρτυρήθηκαν για την πρότασή του – προφανώς έχοντας πρώτα αναζητήσει στο Google ποιοι διάολο ήταν αυτοί που έγιναν αγάλματα.

Πρέπει να ξανασκεφτούμε σε ποιους κάνουμε αγάλματα. Ομως αυτή τη στιγμή προέχει η συζήτηση για τον ρατσισμό.

Ο Ντέιβιντ Ολουσόγκα είναι ιστορικός