Από τη «δοκιμασία» στην κατάκτηση

Μια χαρακτηριστική περίοδος για όλους. Ολοι περάσαμε και όλοι θα περάσουν αυτή τη «δοκιμασία». Καλούμασταν και καλούνται κάθε χρόνο, όσοι μαθητές το επιθυμούν, σχεδόν όλοι, να διαγωνισθούν για μια θέση στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας. Αν αυτό είναι σωστό, κανείς δεν μπορεί να το ισχυριστεί απόλυτα, ούτε όμως είναι και στόχος ανάλυσης σε αυτές τις γραμμές. Κάθε χρόνο τέτοια περίοδο νιώθω ένα γλυκό σκίρτημα αφού ξαναφέρνω στο μυαλό μου την περίοδο εκείνη. Ισως είναι μια εσωτερική ανάγκη να νιώσεις ξανά έφηβος, να δεις ξανά τι έκανες σωστά, τι λάθος, αλλά με την εμπειρία όλων όσων έχεις ζήσει στη συνέχεια.

Πιστεύω ότι τα συναισθήματα ήταν και παραμένουν τα ίδια σε όλους. Ολοι μας τότε και τώρα, νέοι, γεμάτοι όνειρα, να προσπαθούμε να «πετύχουμε» είτε στοχεύοντας στο δικό μας «θέλω» είτε, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, να προσπαθούμε να πετύχουμε έχοντας υποσυνείδητα επωμιστεί και τα ανεκπλήρωτα όνειρα των γονέων.

Από τη δική μου «ωραία» περιπέτεια θυμάμαι τα λόγια της φιλολόγου μας στο 15ο Λύκειο Κυψέλης στην Αθήνα. «Παιδιά, μην ξεχνάτε ότι οι εξετάσεις αυτές είναι ένας μαραθώνιος. Στην πορεία αυτή θα συναντήσετε συμμάχους, εμπόδια, επιτυχίες, αποτυχίες, επαίνους, απογοήτευση, υπερηφάνεια». Πόσο δίκιο είχε. Τη συγκεκριμένη περίοδο δεν καταλαβαίνεις την αξία όλων των καθημερινών αυτών συναισθηματικών εναλλαγών. Στη συνέχεια όμως, όταν το αποτέλεσμα είναι «θετικό», όλα ξεχνιούνται. Το τι είναι θετικό είναι διαφορετικό για τον καθένα. Το πτυχίο δεν εγγυάται πάντα την προσωπική ευτυχία. Προσωπικά θεωρώ ότι η περίοδος αυτή για κάθε νέο που ανοίγει τα φτερά του είναι η καλύτερη περίοδος, άσχετα αν δεν το καταλαβαίνει. Δεν θα συζητήσω αν το όποιο εξεταστικό σύστημα είναι ή όχι δίκαιο. Αν πρέπει να υπάρχουν εξετάσεις τέτοιου τύπου ή ακόμη και αν ο τρόπος εξέτασης είναι ο σωστός. Θεωρώ όμως ότι οι εξετάσεις αυτές, με τα όποια προβλήματα, δομικά ή όχι, είναι αδιάβλητες και ως εκ τούτου τα αποτελέσματα αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα. Ολες και όλοι προσπαθούν να φτιάξουν το μέλλον τους. Τα βλέπουν όλα ανηφορικά. Σίγουρα όμως στην άκρη της ανηφόρας υπάρχει το ξέφωτο. Διαφορετικό για τον καθένα. Ικανό όμως να τον οδηγήσει σε νέες αναζητήσεις και κατακτήσεις. Επομένως αν κάτι πρέπει να μείνει στις νέες και στους νέους την περίοδο αυτή είναι η προτροπή: ζήστε το τώρα για να κατακτήσετε μέσα από τα όνειρά σας το αύριο. Ολοι μπορούν να έχουν το δικό τους ωραίο ταξίδι.

Ο Νίκος Παπαϊωάννου είναι πρύτανης ΑΠΘ