Πινόκιο, κατάσκοποι και ινδικό μελό

Νέες ταινίες κάνουν σιγά-σιγά την εμφάνισή τους σε Α’ προβολή στα σινεμά. Αυτή που δείχνει να ξεχωρίζει είναι ο τελευταίος κινηματογραφικός «Πινόκιο» («Pinnochio», Ιταλία / Αγγλία / Γαλλία, 2020), κινηματογραφική διασκευή του παραμυθιού του Γκολντόνι, με την υπογραφή του Ματέο Γκαρόνε («Dogman»). Φαντασμαγορική και συγχρόνως «μαύρη», η ταινία έχει τη μορφή «σκοτεινού» παραμυθιού που περισσότερο θυμίζει αδελφούς Γκριμ παρά Γκολντόνι. Ακόμη και το πρόσωπο της ξύλινης κούκλας είναι βλογιοκομμένο με ανατριχιαστικό τρόπο. Ο Πινόκιο περιφέρεται  στον μυστηριώδη κόσμο των ανθρώπων σε μια προσπάθεια ανακάλυψης της πραγματικής φύσης του. Χωρίς αμφιβολία, ο Γκαρόνε υλοποίησε ένα φιλόδοξο σχέδιο – σε ό,τι αφορά το μακιγιάζ και τη σκηνογραφία της ταινίας που σε κάνουν πραγματικά να τρίβεις τα μάτια σου. Ωστόσο, η ψυχή της είναι τελικά ο ξυλουργός Τζεπέτο (Ρομπέρτο Μπενίνι), ο πατέρας του κούκλου αλλά και η μόνη γνήσια ανθρώπινη παρουσία της ιστορίας (πριν από οκτώ χρόνια ο Μπενίνι θυμίζω ότι είχε υποδυθεί ο ίδιος τον Πινόκιο σε ταινία δικής του σκηνοθεσίας η οποία δεν σημείωσε επιτυχία).

Τα τελευταία χρόνια ο ινδικός κινηματογράφος (ή αν θέλετε αυτός που καταφέρνει να βρει διανομή εκτός συνόρων της χώρας) ελάχιστη σχέση έχει με το παραδοσιακό Bollywood που ξέρουμε. Ταινίες όπως το «Lunchbox» πριν από μερικά χρόνια, ή το «Μη με λες κύριο» («Sir», Ινδία / Γαλλία, 2018), που προβάλλεται από σήμερα, αποτελούν περίτρανα παραδείγματα. Η σκηνοθέτρια Ροχένα Γκέρα ακολουθεί τους κώδικες του κλασικού ταξικού μελοδράματος ενώ χτίζει με υπομονή και έμφαση στις μικρές λεπτομέρειες τη σχέση ανάμεσα σε έναν πάμπλουτο και μια πάμπτωχη που αναπτύσσεται σε έρωτα. Αλλά την ίδια ώρα τούς αποδομεί. Το «Μη με λες κύριο» είναι ταινία που στηρίζεται κυρίως στα μελαγχολικά βλέμματα και τις ηχηρές σιωπές, αμηχανίες των δύο κεντρικών ηρώων, του Ασγουίν (Βιβέκ Γκομπέρ) και της Ράτνα (Τιλοτάμα Σομέ), οικονόμου του σπιτιού του. Στο τέλος το σφίξιμο στην καρδιά που σου αφήνει είναι αληθινό.

Γυρισμένη στη Λατινική Αμερική, η τελευταία ταινία του γάλλου σκηνοθέτη Ολιβιέ Ασαγιάς «Αβάνα η πόλη των κατασκόπων», («Wasp Network», Γαλλία / Βραζιλία / Ισπανία / Βέλγιο, 2019) εστιάζει στις τρομερές θυσίες που κάθε ιδεολόγος οφείλει να κάνει αν επιθυμεί να υποστηρίξει αυτήν ακριβώς την ιδεολογία του. Η ταινία πραγματεύεται την αληθινή (και άγνωστη) ιστορία ενός γκρουπ κουβανών στρατιωτικών (ανάμεσά τους οι Εντγκαρ Ραμίρεζ και Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ), οι οποίοι αποφάσισαν να βάλουν στον πάγο τις οικογένειές τους προκειμένου να γίνουν κατάσκοποι του κομμουνιστικού καθεστώτος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι συνέπειες των πράξεών τους οδήγησαν στην καταστροφή τόσο τους ίδιους όσο και τους δικούς τους σε αυτή την κινηματογραφικά ψυχρή «αναπαράσταση» των γεγονότων που ωστόσο ενδιαφέρεται για την ανθρώπινη κατάσταση και όχι για να πάρει πολιτική θέση.

Το μενού των νέων ταινιών της εβδομάδας περιλαμβάνει επίσης την περιπέτεια «Bloodshot» (ΗΠΑ, 2020) του Ντέιβιντ Γουίλσον που μεταφέρει στην οθόνη τις περιπέτειες ενός κόμικ υπερήρωα που επανήλθε στη ζωή χάρη στην προηγμένη τεχνολογία μιας διφορούμενης οργάνωσης. Πρωταγωνιστεί ο «μάτσο» Βιν Ντίζελ.

Επανεκδόσεις

«To σκοτεινό αντικείμενο του πόθου» («Cet obscure object du desir» / «Ese oscuro objeto del deseo», 1977, Ισπανία Γαλλία). Η εικόνα της γυναίκας που στοιχειώνει δισυπόστατα το μυαλό ενός ευϋπόληπτου αστού (Φερνάντο Ρέι) τροφοδοτεί το κύκνειο άσμα του Λουίς Μπουνιουέλ, ο οποίος κλείνει την καριέρα του κοιτάζοντας προς το σουρεαλιστικό ξεκίνημά του. Η Γαλλίδα Καρόλ Μπουκέ και η Ισπανίδα Ανχελα Μολίνα υποδύονται το διπλό πρόσωπο της γυναίκας. Ο σκηνοθέτης συνεργάστηκε με τον Ζαν Κλοντ Καριέρ για τη διασκευή του μυθιστορήματος του Πιέρ Λουίς Μιρμπό.

«Για όλα φταίει το γκαζόν» («Gazon maudit», Γαλλία, 1995). Η σκηνοθέτρια Ζοζιάν Μπαλασκό καταθέτει άποψη πάνω στο καυτό ζήτημα των ανθρώπινων σχέσεων, παρουσιάζοντας τη γυναίκα υπεράνω όλων, δυναμική, αυτάρκη, εγωίστρια, ερωτιάρα, θαρραλέα, αποφασιστική. Η ίδια υποδύεται την ανδρογυναίκα που θα εισβάλει στο σπίτι ενός «προβληματικού» ζευγαριού (Βικτόρια Αμπρίλ – Αλέν Σαμπά) και θα φέρει τα πάνω κάτω προτείνοντας στην καταπιεσμένη σύζυγο να ανοίξει την πόρτα σε έναν άλλον κόσμο, σεξουαλικά ελεύθερο και πνευματικά ανοιχτό.

Βαθμολογία

Αβάνα, η πόλη των κατασκόπων: 6

Μη με λες κύριο: 7

Πινόκιο: 6½

Bloodshot: –

To σκοτεινό αντικείμενο του πόθου: 8½

Για όλα φταίει το γκαζόν: 7