Ελεύθεροι πολιορκημένοι (στα σουπερμάρκετ)

Ελεύθεροι πολιορκημένοι (στα σουπερμάρκετ)

Στο περιστατικό ήταν αυτόπτης μάρτυς συνάδελφος, το περιέγραψε μάλιστα στον λογαριασμό της στο σόσιαλ μίντια. Συνέβη πριν από λίγες ημέρες σε σουπερμάρκετ γνωστής αλυσίδας. Τα μέτρα του πρωτοκόλλου υγείας τηρούνταν σχολαστικά από πελάτες και προσωπικό. Οι μεν, οι περισσότεροι με μάσκες, περίμεναν μπροστά από το ταμείο, σε αποστάσεις που όριζαν τα αυτοκόλλητα στο πάτωμα. Οι δε φορούσαν προσωπίδες, απολύμαιναν συνεχώς τα χέρια τους, προέτρεπαν τους πελάτες να κάνουν το ίδιο.

Ωσπου έσκασε ο Ελληνάρας ο 45άρης, ο σωστός, ο πρόστυχος, ο ανυπότακτος, ο καραμπουζουκλής. Παρέκαμψε την ουρά, «κόλλησε» πίσω από κάποιον, χλεύασε όσους του έκαναν παρατήρηση, τους αποκάλεσε «γίδια» και την ταμία «πρόβατο» επειδή «τους δουλεύουν οι δεξιοί» και πιστεύουν ότι υπάρχει κορωνοϊός, τους φώναξε να «στείλουν χαμπέρια στον Μητσοτάκη» και, αφού προκάλεσε όλη αυτήν τη βαβούρα, πέταξε τα ψώνια του και έφυγε. Στην είσοδο, ο έφηβος γιος του φώναζε: «Ελα, ρε μπαμπά, μην ασχολείσαι με βόδια. Πάμε στον πιο πάνω που ψωνίζουμε ελεύθερα. Εδώ έρχονται σκλάβοι».

Λοιμωξιολόγοι,
φονιάδες των λαών

Από την αρχή της πανδημίας κυκλοφόρησε το σενάριο ότι ο ιός είναι μια παγκόσμια συνωμοσία για να κατασταλούν προσωπικές ελευθερίες. Οτι όσοι συμμορφώνονται στις προτροπές των λοιμωξιολόγων είναι σκλάβοι και όσοι τις υπονομεύουν ανυπότακτα ελεύθερα πνεύματα. Οτι οι γιατροί, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και η επιστήμη γενικότερα είναι φερέφωνα του διεθνούς ιερατείου. Θεωρίες που ένωσαν γραφικούς ταξιτζήδες με antifa, ακροδεξιούς με ακροαριστερούς, τον Παύλο Χαϊκάλη με τον Ντόναλντ Τραμπ, την Ελένη Λουκά με τον Τζόρτζιο Αγκάμπεν.

Αυτά είναι γνωστά και επιθεωρησιακά. Η ακραία έκφανση μιας νοοτροπίας που ωστόσο φαίνεται ότι τα σποράκια της υπάρχουν σε πολύ περισσότερους από αυτούς που σηκώνουν τα λάβαρα της αντιεπιστήμης. Το διαπιστώσαμε από τις πρώτες φάσεις της σταδιακής άρσης των μέτρων. Στο με πόση ευκολία περάσαμε από το «όλα» στο «τίποτα». Από τον φόβο, στο «δεν βαριέσαι». Εν μέσω lockdown ήταν γραφικοί όσοι δεν φορούσαν μάσκα. Τώρα, έγιναν όσοι τις φορούν.

Να φταίει το ορμέμφυτο της ανθρώπινης φύσης; Το μεσογειακό μας ταμπεραμέντο που πηδάει, σαν καγκουρό, από το ένα άκρο στο άλλο και δεν μπορεί να αφομοιώσει τη σημασία και τη σημαντικότητα του «βαθμηδόν»; Τα «τραπεζάκια έξω»; Ολα αυτά μαζί; Πάντως, πριν από λίγες ημέρες που ταξίδεψα με πλοίο, ήταν σαν μην υπήρξε ποτέ κορωνοϊός. Πώς το είχε πει ο καθηγητής Γενετικής Μανώλης Δερμιτζάκης; «Είναι πιο δύσκολο να διαχειριστούμε την επιτυχία παρά να την κατακτήσουμε». Ε, και όσο να ‘ναι, το χύσιμο της καρδάρας με το γάλα είναι κάπως σαν το εθνικό μας σπορ.

Αλλού κολλάει,
αλλού κολυμπάει

Επίσης εθνικό μας χαρακτηριστικό είναι και το σύνδρομο της καταγγελίας. Ειδικά αυτήν την εποχή, της καταγγελίας συνωστισμού. Μόνο που, και πάλι, ο ιός κολλάει ανάλογα με τα ιδεολογικά «γυαλιά». Για παράδειγμα, μεταδίδεται στον συνωστισμό των επισήμων (που πολύ κακώς έγινε) στα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Παλαιολόγου, δεν μεταδίδεται στις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας (που πολύ καλώς γίνονται) για τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ. Μεταδίδεται στα beach bars, δεν μεταδίδεται στα συλλαλητήρια της ΟΛΜΕ. Για να τελειώνουμε, ο ιός μεταδίδεται όπου υπάρχει συνωστισμός. Χριστιανών, προτεσταντών, κουακέρων, ανεμιστών, λευκών, μαύρων, ινδιάνων, μαρξιστών, τροτσκιστών, αναθεωρητών, αγνωστικιστών. Φτάνει να αναπνέουν.