Νόμιμη η φορολόγηση του διαδικτυακού τζόγου στην Ελλάδα

Τα όρια στο φορολογικό τοπίο, που συνδέεται με τις εταιρείες διαδικτυακών καζίνο, και τις υποχρεώσεις των νομίμων εκπροσώπων τους για την αύξηση των δημοσίων εσόδων… χαράσσει με απόφασή της η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Οι ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί με δύο αποφάσεις τους έκριναν ότι η παροχή τυχερών παιγνίων μέσω Διαδικτύου είναι συμβατή με την ευρωπαϊκή και την ελληνική νομοθεσία και ότι οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον χώρο του τζόγου θα υπάγονται σε φόρο.

Συγκεκριμένα, η Ολομέλεια του ΣτΕ, υπό τον πρόεδρο του Ανώτατου Δικαστηρίου Αθανάσιο Ράντο, με εισηγητή τον σύμβουλο Επικρατείας Κωνσταντίνο Πισπιρίγκο, απέρριψε τις προσφυγές που είχαν καταθέσει κάτοχοι αδειών λειτουργίας καζίνο στην Ελλάδα κατά της αποφάσεως του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών, με την οποία ορίσθηκε προθεσμία μέχρι την 31/12/2011 για να υποβάλουν οι εταιρείες παροχής υπηρεσιών στοιχημάτων και τυχερών παιγνίων μέσω Διαδικτύου, νόμιμα εγκατεστημένες σε κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (ΕΟΧ), αίτηση υπαγωγής στο φορολογικό καθεστώς μέχρι τη χορήγηση στην Ελλάδα σχετικής άδειας παροχής τέτοιων υπηρεσιών.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας ήλεγξε τις διατάξεις του ν. 4002/2011 για τη χορήγηση από ελληνική Αρχή ειδικής άδειας για την παροχή υπηρεσιών τυχερών παιγνίων μέσω Διαδικτύου εντός της ελληνικής επικράτειας και τις έκρινε συμβατές προς την ελευθερία εγκαταστάσεως και την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών.

Παράλληλα, οι σύμβουλοι Επικρατείας έκριναν, κατά πλειοψηφία, ότι κατά το μεταβατικό στάδιο, ο νομοθέτης δεν κατέλειπε ανεξέλεγκτη, κατά παράβαση των αρχών του κράτους δικαίου και της ισότητας μεταξύ των επιχειρήσεων καζίνο, την επιχειρηματική δραστηριότητα παροχής υπηρεσιών στοιχημάτων και τυχερών παιγνίων μέσω Διαδικτύου και ότι οι εταιρείες αυτές εφεξής θα υπάγονται σε φόρο των δραστηριοποιούμενων στον εν λόγω τομέα επαγγελματικής δραστηριότητας.

Στο σκεπτικό της πλειοψηφίας σημειώνεται ότι η επίμαχη δραστηριότητα ασκείτο μεν παρανόμως στην Ελλάδα, από φορείς όμως οι οποίοι ήταν νόμιμα αδειοδοτημένοι από άλλο κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, και έτσι ο νομοθέτης είχε την ευχέρεια να εκτιμήσει ότι οι άδειες των επιχειρήσεων αυτών αποτελούν βάση για τη διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος και της δημόσιας τάξης, προκειμένου να καταστήσει εφεξής νόμιμη την επίμαχη επιχειρηματική δραστηριότητα κατά ένα μεταβατικό στάδιο, επιτυγχάνοντας παράλληλα αύξηση των δημοσίων εσόδων.