«Για να είσαι {LF}στη μόδα πρέπει {LF}να είσαι τολμηρός»

Να βγαίνεις από τον εαυτό σου και να μπαίνεις στον ρόλο του άλλου. Είναι διασκεδαστικό, λέει ο Μάνος Βυνιχάκης. Επαγγελματίας των μεταμορφώσεων, αφού ως έμπειρος μακιγιέρ στον χώρο της μόδας βρέθηκε σε φωτογραφικά στούντιο, παρασκήνια επιδείξεων, τηλεοπτικά πλατό. Με πινέλα και χρώματα, μολύβια και σκιές, πούδρες και κρέμες μεταμόρφωσε πρόσωπα, μαλλιά, σημεία του σώματος.

Η εμφάνισή του στον χώρο της μόδας συνέβη πειραματικά, στα νεανικά του χρόνια. Οταν γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’70 εκδηλώνονται σε ορισμένα μαγαζιά-στέκια της Αθήνας τα πρώτα φαινόμενα νεανικής κουλτούρας. Ενα από τα στέκια είναι το Remember. Θαμώνες και πελάτες του είναι νέοι που αδιαφορούν για το παραδοσιακό ροκ και γοητεύονται από τις νέες κουλτούρες του πανκ και του New Wave. Ανάμεσά τους και ο Μάνος Βυνιχάκης.

«Ημουν μοντέρνο παιδί στην εποχή μου. Στην Αθήνα τότε δεν θα ήμασταν πάνω από 150 εμείς που φορούσαμε σκουλαρίκι στο αφτί. Μας σταματούσαν στον δρόμο και μας ρωτούσαν τι σημαίνει που το φοράγαμε στο αριστερό ή στο δεξί αφτί. Στο μπακάλικο πήγαινες και σε ρωτούσαν. Αλλά υπήρχε και μουσική σκηνή που επηρέαζε τη μόδα. Τότε λόγω του κινήματος New Wave έβαφα τα μαλλιά μου».

Είχες κουράγιο να μη δίνεις σημασία στην κριτική που σου έκανε ο κόσμος;

«Για να είσαι στη μόδα πρέπει να είσαι τολμηρός. Δεν είναι θέμα αντοχής. Διαφορετικά, είσαι συντηρητικός. Πρέπει να δημιουργήσεις την πρωτιά, και αυτό το κάνεις με κάποια τολμηρή πρόταση. Υπήρχε λοιπόν από την πλευρά μου εξωτερικευμένη εκκεντρικότητα και ο Γιώργος Βανάκος του Remember τα “τσίμπαγε” αυτά τα οπτικά ερεθίσματα. Ψώνιζα και από το μαγαζί τους και έτσι βρέθηκα στα χρόνια που ήμουν τινέιτζερ να κάνω και το μοντέλο στα σόου τους στη Μύκονο».

Εζησες τον μύθο της Μυκόνου;

«Μαζευόμασταν στο κατάστημα του νησιού. Ο Βανάκος μας έκανε το στάιλινγκ, άλλος έφτιαχνε τα μαλλιά μας και κάναμε σόου με δυνατή μουσική στον εξωτερικό χώρο του Remember. Για το 1982 ήταν πολύ πρωτοποριακά αυτά τα χάπενινγκ που τραβούσαν και την προσοχή των τουριστών. Οταν λοιπόν τελείωνε το σόου, πηγαίναμε με αυτό το στάιλινγκ σε όλα τα μπαρ και τα κλαμπ της Χώρας της Μυκόνου και συνεχίζαμε το πάρτι. Ηταν πολύ μοντέρνο το νησί και δεν είχε καμία σχέση με αυτό που είναι σήμερα. Ο κόσμος της Μυκόνου πήγε μόνο εκεί και καθένας κουβαλούσε την εκκεντρικότητά του. Πήγαινε για να βρεθεί και να ζήσει. Σήμερα πηγαίνουν Μύκονο με σκοπό “να τους δουν”. Μέχρι τις αρχές των 90ς ήταν πολύ όμορφος ο τόπος. Ημασταν με ένα παρεό από το πρωί στην παραλία και με το ίδιο παρεό βρισκόμασταν το βράδυ στη Χώρα. Ησουν στην ίδια παρέα με κάποιον ζάπλουτο, αλλά δεν στο έδειχνε η τσάντα του με τα λογότυπα, όπως τώρα που περιδιαβαίνουν στα σοκάκια. Η High Society υπήρχε στο νησί και ζούσε τις διακοπές της, χωρίς σκοπό να δείξει τον πλούτο της ανοίγοντας μπουκάλια σαμπάνιας».

Πώς άλλαξε το νησί;

«Συνέβη όταν άρχισαν κάποιοι εκδότες περιοδικών να προβάλλουν ένα λαϊφστάιλ με φόντο τον ρυθμό της ζωής στη Μύκονο για να καθιερωθούν κοινωνικά διάφοροι νεόπλουτοι. Γιατί για να αποκτήσεις status έπρεπε να δείχνεις φτασμένος στη Μύκονο. Πώς έλεγε η Βλαχοπούλου στην “Παριζιάνα” ότι πρέπει να σε αποδεχτεί η Μύκονος; Ε, οι δήθεν έπρεπε να κάνουν εκεί μια βιλίτσα και τώρα να λένε ότι δεν πηγαίνουν στη Χώρα και προτιμάνε να μένουν μέσα, στο σπίτι».

Πώς έγινες make up artist;

«Ξεκίνησα τυχαία όταν έβαψα μια φίλη μου Αμερικάνα, μοντέλο, για ένα διαφημιστικό της μεγαλύτερης τότε εταιρείας παραγωγής. Τα υπόλοιπα χρόνια τα πέρασα με πολλή δουλειά μέσα στα στούντιο. Μετά, στα 22 μου, μπήκα στα περιοδικά της μόδας και έμεινα έως το διάστημα που όλοι ήθελαν να εισαχθούν στο Χρηματιστήριο και κάθε εκδότης άνοιγε περιοδικά ή έφερνε στην Ελλάδα τίτλους media από το εξωτερικό. Είχα σχέση με τη μόδα στα γυναικεία περιοδικά, αλλά όχι με μόδα των σελέμπριτι. Τα περιοδικά έκαναν μόδα με τοπ μοντέλα και ασχολούνταν με αληθινούς σταρ. Την Αλίκη Βουγιουκλάκη, την Τζένη Καρέζη. Αυτό που τώρα βγαίνουν παιδάκια από τα ριάλιτι και εμφανίζονται παντού, δεν υπήρχε. Τέτοια πράγματα εμείς των περιοδικών τα σνομπάραμε. Ο κόσμος της μόδας είχε ένα κύρος. Ακόμα και τις τραγουδίστριες που ξεχώριζαν να γίνουν σταρ τις είχαμε σε απόσταση. Εμείς ήμασταν μόδα. Ηρθαν και συνεργασίες με το εξωτερικό στις αρχές του ’90 και έγιναν πολύ ωραία πράγματα με πολύ καλές αμοιβές και καλές συνθήκες εργασίας…».

Πού έμαθες μακιγιάζ;

«Επειδή από μικρός έβγαινα έξω και είχα κοινωνική ζωή γνώρισα μια show woman η οποία είχε έρθει από το εξωτερικό και έκανε τη δεκαετία του ’80 το σόου της σε ένα κλαμπ στο Κολωνάκι. Την έβλεπα κάθε μέρα να ετοιμάζεται και έκανε το μέικ απ για να βγει στη σκηνή και να κάνει περφόρμανς. Μακιγιάζ τύπου “Δυναστεία”. Εβλεπα όλα αυτά τα στάδια της μεταμόρφωσης και κρατούσα, ας πούμε, σημειώσεις. Παράλληλα, μια φίλη που είχε περάσει από ασθένεια χάνοντας όλα της τα μαλλιά, όταν έβγαινε έξω έκανε ένα άλλο, διαφορετικού τύπου μακιγιάζ, ζωγραφίζοντας τις βλεφαρίδες και τα φρύδια της. Εβλεπα έναν άνθρωπο, άχρωμο, ο οποίος δεν έχει κανένα σχεδόν χαρακτηριστικό πάνω στο πρόσωπο, να ζωγραφίζει σχεδόν τα πάντα. Με το μακιγιάζ. Ηδη λοιπόν είχα τη γνώση όταν πήγα στη σχολή του Αμάραντου για να μάθω κομμωτική και μακιγιάζ. Αλλωστε και στον χώρο της μόδας όταν γίνεται η φωτογράφιση πρέπει να έχεις ιδέες για το πώς θα συνδυαστεί το ρούχο με τα μαλλιά και το πρόσωπο για να παρουσιαστεί ένα κάποιο ύφος. Είχα αναπτύξει και δικές μου τεχνικές στο μακιγιάζ και η διαφορά του αποτελέσματος φαινόταν».

Ο Μάνος Βυνιχάκης φαίνεται να υπηρετεί αυτό για το οποίο έγραφε ο Σαρλ Μποντλέρ σε ένα κείμενό του που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Figaro» τον Νοέμβριο του 1863: «Η γυναίκα έχει το απαράγραπτο δικαίωμα, και μάλιστα εκπληρώνει ένα είδος χρέους όταν προσπαθεί να φανεί μαγική και εξωπραγματική. Πρέπει να εκπλήσσει, να γοητεύει. Ως είδωλο πρέπει να χρυσώνεται για να γίνεται αντικείμενο λατρείας. Πρέπει, λοιπόν, να δανείζεται απ’ όλες τις τέχνες τα μέσα για να υψωθεί πάνω απ’ τη φύση, ώστε να σκλαβώνει καλύτερα τις καρδιές και να συναρπάζει τα πνεύματα. Δεν πειράζει διόλου αν η απάτη και το τέχνασμα είναι γνωστά σε όλους, όταν η επιτυχία τους είναι εξασφαλισμένη και το αποτέλεσμα πάντα ακατανίκητο» (από την ελληνική μετάφραση «Το Εγκώμιο του Μακιγιάζ», σειρά Ατακτος Λαγός, εκδ. Αγρα). Αντίστοιχα και ο Βυνιχάκης ασχολείται με το τέχνασμα και την τελειοποίηση του αποτελέσματος. Στο πώς κάνει λίφτινγκ στα μάτια, πώς αφαιρεί χρόνια από το πρόσωπο, πώς βαθαίνει το βλέμμα. Πώς επιστρέφει στα πρόσωπα ασφάλεια και χαρακτήρα. Με μια δική του άποψη για ομορφιά «από τα μέσα». Την οποία και δείχνει με δικό του κανάλι στο You tube στα βίντεο-tutorials, γυρισμένα στο δικό του στούντιο, πλήρως εξοπλισμένο με κάμερες και φωτισμό. Σημασία άλλωστε έχει η αισθητική διαφοροποίηση.

«Δεν είναι ένας ο τρόπος. Η τεχνική του καθενός είναι μοναδική. Το πώς θα ξεκινήσω και σε ποιο σημείο του προσώπου θα τελειώσω το μακιγιάζ. Μπορείς να σβήσεις τελείως ένα πρόσωπο και να ξαναδημιουργήσεις τα χαρακτηριστικά του. Γιατί το μακιγιάζ έχει μια δική του γλώσσα που ανάλογα με τη μόδα η αισθητική του αλλάζει. Ολο αυτό βέβαια γίνεται για κάποιον ρόλο. Το μακιγιάζ έχει μια δική του γλώσσα επικοινωνίας. Χωρίς να ακούγεται ρατσιστικό αυτό που λέω, μπορώ να δω μακιγιαρισμένες γυναίκες και να διαβάσω τον χαρακτήρα τους. Με ένα φυσικό μακιγιάζ μια γυναίκα δηλώνει κάτι διαφορετικό από εκείνη που είναι υπερβολικά βαμμένη. Μια γυναίκα που τα έχει βρει με τον εαυτό της, πολλές φορές μπορεί να βγει έξω με το ελάχιστο μέικ απ. Το υπερβολικό μακιγιάζ χρησιμοποιείται από γυναίκες πιο ανασφαλείς, οι οποίες επιδιώκουν την προσοχή και θέλουν να τις κοιτάξεις. Σε αυτό ήρθε και το μόνιμο μακιγιάζ των ενέσιμων επεμβάσεων. Ολα αυτά καλύπτουν τις ανασφάλειες των γυναικών που βλέπουμε συχνά στην τηλεόραση και αναπαράγεται ευρέως. Προσπαθώ λοιπόν να καθοδηγώ τις γυναίκες σε μια άποψη ότι η ομορφιά πηγάζει από μέσα μας».

Στις μέρες της καραντίνας ο ειδικός της τέχνης του μακιγιάζ έκανε στροφή στην πλατφόρμα του Τik Τok για να γίνει ο ίδιος πρωταγωνιστής από καλτ σκηνές ταινιών του ελληνικού κινηματογράφου και τηλεοπτικών σειρών. «Στις δύσκολες περιόδους πρέπει να κάνουμε αναθεώρηση των αξιών μας. Για να ξεχνά ο κόσμος την ανησυχία του, ήθελα να δώσω γέλιο κάνοντας αυτούς τους αστείους χαρακτήρες. Από την Αλίκη στο “Ξύλο βγήκε από τον παράδεισο” έως την Ντίνα Κώνστα στους “Δύο ξένους”. Δεν ήταν η στιγμή για tutorials στην τέχνη του μακιγιάζ».