Φορολογία μισθωτών και συνταξιούχων: Χτυπάνε το… σαμάρι!

Το διαρκές φορολογικό έγκλημα κατά των μισθωτών και συνταξιούχων, που αποκάλυψε με συγκεκριμένα επίσημα στοιχεία η οικονομική ανάλυση στα «ΝΕΑ» στις 2 Ιουνίου 2020, οφείλεται αποκλειστικά στην ανικανότητα, στην ατολμία και στην απίστευτη μανία όλων των κυβερνήσεων να χτυπούν το… σαμάρι αντί τον γάιδαρο της εκτεταμένης φοροδιαφυγής και παραοικονομίας στη χώρα μας. Αυτή η εγκληματική τακτική συνεχίζεται παρά την έντονη προειδοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδος ήδη από το 1996 (Εκθεση του διοικητή της για τη χρήση του 1996, σελίδα 44) για την υπερφορολόγηση μόνο των συνεπών στη χώρα μας.

«Μετά τις τελευταίες ρυθμίσεις», τονίζει η Εκθεση, «περιορίζονται σημαντικά τα περιθώρια επιβολής νέων φόρων (ή αύξησης υφισταμένων) λαμβανομένων υπόψη και των επιπτώσεων της φορολογίας στην ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομία. Σημειωτέον ότι ούτε το φορολογικό σύστημα της χώρας ούτε οι φορολογικοί συντελεστές διαφέρουν σημαντικά από τα αντίστοιχα συστήματα και τους συντελεστές στις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Εν τούτοις, τα έσοδα του ευρύτερου κυβερνητικού τομέα, ως ποσοστό του ΑΕΠ, υπολείπονται του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ενωσης κατά 8 εκατοστιαίες μονάδες, λόγω της εκτεταμένης φοροδιαφυγής στη χώρα μας…».

Κι όμως, από τότε όλες οι κυβερνήσεις προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν τις μόνιμες υπερβάσεις του δημόσιου ελλείμματος από τους στόχους με τα ακόλουθα απίστευτης ευρηματικότητας εύκολα «ισοδύναμα» μέτρα, τα οποία λεηλατούσαν οικονομία και νοικοκυριά:

Πρώτον, με τη λήψη συνεχώς ειδικών μέτρων των οποίων οι θετικές επιδράσεις στα έσοδα ήταν προσωρινές, όπως έκτακτη φορολόγηση των… αφορολόγητων αποθεματικών των ανωνύμων εταιρειών, μεταβολή του τρόπου παρακράτησης, αύξηση της προκαταβολής του φόρου εισοδήματος, «συνάφεια», «περαίωση» εκκρεμών φορολογικών υποθέσεων με συχνότητα μία κάθε χρόνο, αύξηση φορολογικών συντελεστών, αντικοινωνική, αντιοικονομική και αντιαναπτυξιακή δομή φορολογικής κλίμακας.

Δεύτερον, με δραστική μείωση των δαπανών του Προϋπολογισμού Δημόσιων Επενδύσεων, με οδυνηρές επιπτώσεις στην οικονομική δραστηριότητα.

Γίνεται φανερό ότι δεν θα επαναλαμβάνονταν όλα αυτά τα φορολογικά τερτίπια και εγκλήματα εάν, όπως επισημαίνει ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) σε εκθέσεις του, η Ελλάδα επιτύγχανε τους µέσους όρους των χωρών του ΟΟΣΑ στη φορολογική αποδοτικότητα του ΦΠΑ και των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης. Τότε τα δηµόσια έσοδα (µε τους ισχύοντες συντελεστές) θα ήταν υψηλότερα κατά έξι εκατοστιαίες µονάδες του ΑΕΠ. Επίσης, εάν, όπως επισημαίνει πάλι ο ΟΟΣΑ, περιοριζόταν το μέγεθος της παραοικονομίας στον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης (12,8%), από 21% του ΑΕΠ στην Ελλάδα, τότε δεν θα χάνονταν 6 δισ. ευρώ τον χρόνο. Ακόμα, εάν προωθούνταν οι μεταρρυθμίσεις που υπόσχονταν με τα Μνημόνια, ο ΟΟΣΑ επισημαίνει ότι σε βάθος δεκαετίας η χώρα μας θα εξασφάλιζε αύξηση του ΑΕΠ κατά περίπου 18% και μια σημαντική συνεισφορά στη μεταβολή του χρέους στο 62% του ΑΕΠ.

Αλλά αντ’ αυτών, «βαράτε, βιολιτζήδες»…