Γεωργία Σαγρή

Το όνειρο είναι το εργαστήριο. Δεν υπάρχει περιορισμός. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Το όνειρο είναι το εργαστήριο. Εκεί κατασκευάζω και πειραματίζομαι. Κλείνω τα μάτια μου και καλώ ένα έργο που θέλω να φτιάξω και εκεί κάνω όσες αλλαγές θέλω. Εάν δεν έρθει στον ύπνο μου, δεν έχει περάσει την κατάλληλη τριβή. Εάν δεν έχει επεξεργαστεί εκεί περιμένω πότε θα εμφανιστεί.

Καμιά φορά καταλήγω να σχεδιάζω τι θέλω μήπως και το ονειρευτώ.

Εκεί στο όνειρο δεν υπάρχει βαρύτητα, δεν υπάρχει χρόνος. Μπορώ να διαλέξω ό,τι εργαλεία θέλω χωρίς να τα αγοράσω και δεν χρειάζεται να τα κουβαλώ. Δεν υπάρχουν αποθηκευτικοί χώροι, ούτε καταστήματα με χρώματα. Οταν χρειάζομαι να φτιάξω κάτι δεν θα πάω να τ’ αγοράσω πρώτα και έπειτα να δω τι θα κάνω μ’ αυτό. Τη στιγμή που χρειάζομαι κάτι απλά το καλώ. Να! σκέφτομαι ένα εργαλείο που χρειάζομαι και να σου είναι αμέσως μέσα στα χέρια μου.

Ολες οι αισθήσεις φτιάχνονται από το μηδέν μέσα στο όνειρο. Για να αγγίξω κάτι, πρέπει να ξέρω να το ονομάσω τι είναι. Να είμαι βέβαιη πώς είναι να το αισθάνομαι και έτσι μόνο μπορεί να υπάρξει. Η μυρωδιά και η γεύση είναι πολύ δύσκολες αισθήσεις, αλλά πιο δύσκολη είναι η γεύση, όμως δεν τη χρειάζομαι τόσο, συμβαίνει την ώρα της κατασκευής. Μερικές φορές έχει πολλή πίκρα στο όνειρο και πολλές πηχτές εκλάμψεις χρωμάτων σε κάποια σημεία των τοπίων και των λεπτομερειών τους όταν πετάς. Καλύτερα να την πούμε αυτή την αίσθηση – που έρχεται μέσα από το στομάχι και σε κάνει να πετάξεις – περιέργεια. Ακούγεται ανόητο, αλλά ναι, έχω περάσει ώρες να εξηγώ πως αυτή η αίσθηση στο στομάχι που έχεις όταν πετάς στον ύπνο σου είναι αντίστοιχη με εκείνη όταν ερωτεύεσαι.

Και η ίδια μου η παρουσία γίνεται από το μηδέν. Είναι όλα μια παιγνιώδης προσπάθεια εντός της σιωπής στο όνειρο. Πολλά μπορώ να κάνω και τίποτα δεν υπάρχει, και αυτό είναι τεράστια ανακούφιση. Τοποθετώ κάτι σε οποιοδήποτε σημείο και συνθήκη τους είναι απαραίτητη. Εάν το έργο έχει περάσει την επιβεβαίωση του ονείρου μόνο τότε ξέρω ότι πρέπει να κατασκευαστεί.

Αξαφνα, είναι πραγματικά απίθανο να σε δω στον ύπνο μου και να με πάρεις τηλέφωνο μερικές ώρες αφού είχα ξυπνήσει. Αραγε θα έχεις εκείνα τα ίδια σκούρα μαλλιά όπως σε είδα στον ύπνο μου, πριν από ώρες, όταν σε δω σε λίγο στον ξύπνιο μου; Σε είδα να με πλησιάζεις χωρίς να υπάρχει κανένας δισταγμός στο βήμα σου. Οταν έρχεσαι έτσι προς το μέρος μου με αγγίζεις με περίεργα αγγίγματα όταν σου δείχνω πέρα εκεί μακριά και είμαστε ήδη εκεί μαζί. Ετσι ύπουλο είναι που θέλω να με αγγίξεις το ίδιο όπως στο όνειρο.

Σε είδα στον ύπνο μου και με πήρες τηλέφωνο μετά από μερικές ώρες αφού είχα ξυπνήσει. Μάλλον έκανα καλά που ξύπνησα.

Η Γεωργία Σαγρή είναι εικαστική καλλιτέχνις. Το εύρος των μέσων που χαρακτηρίζει το έργο της – όπως η γλυπτική, ο ήχος, η εγκατάσταση και το σχέδιο – έγκειται στην εξερεύνηση της τέχνης της περφόρμανς ως ενός συνεχώς εξελισσόμενου πεδίου στην κοινωνική και στην οπτική ζωή. Εχει εκλεγεί αναπληρώτρια καθηγήτρια στο πεδίο της περφόρμανς στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Αύριο, στο πλαίσιο του νέου της έργου «Ιαση», θα παρουσιάσει την περφόρμανς «Αναπνοή (5_1_5)» από τις 19.00 έως τις 21.00 στον χώρο Tavros (Αναξαγόρα 33). Δεν απαιτείται κράτηση. Επίσης αυτή την περίοδο το έργο της «Deep Cut» φιλοξενείται στην πρόσοψη της γκαλερί The Breeder (Ιάσονος 45).