Η ουσία του σχολείου {LF}δεν μετριέται με τη μεζούρα

Τα σχολεία ανοίγουν, ύστερα από ένα πραγματικά δύσκολο χρονικό διάστημα, που επηρέασε εκπαιδευτικούς και παιδιά, αφού ήταν ιδιαίτερα πρωτόγνωρη εμπειρία, με συνέπειες που ήδη φαίνονται ή που ακόμα δεν έχουμε αντιληφθεί, σε προσωπικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.

Τα παιδιά επιστρέφουν σε ένα σχολείο με προγραμματισμένες θέσεις, μετρημένες αποστάσεις, σε συγκεκριμένες ομάδες, που δεν επιτρέπεται να αλλάξουν, άρα με περιορισμό στις παρέες και τους φίλους τους.

Είναι πραγματικά πειραματικό το εγχείρημα λειτουργίας των σχολείων, με βάση τις οδηγίες που αναφέρονται στην εγκύκλιο, γιατί το σχολείο είναι ζωντανός οργανισμός, του οποίου η μετάλλαξη καμία σχέση δεν έχει με την αναβάθμισή του.

Ναι, δεν θα έπρεπε να υπάρχουν ανισότητες στα σχολεία σε ό,τι αφορά τις κτιριακές υποδομές και τον υλικοτεχνικό εξοπλισμό, όμως υπάρχουν.

Πώς θα χωριστούν τα παιδιά σε αίθουσες-κλουβιά ώστε να εξασφαλίζονται οι αποστάσεις ασφάλειας… Πώς θα αεριστούν οι τάξεις όταν δεν υπάρχουν παράθυρα… Πώς θα χωριστούν μικρότερα τμήματα όταν δεν υπάρχουν αίθουσες…

Πώς θα απαγορεύσεις στα παιδιά να πλησιάζουν το ένα το άλλο… Πώς θα κάνεις το παιχνίδι από ομαδικό… ατομικό… Σε ποια αυλή θα βγάλεις τα παιδιά όταν δεν υπάρχει…

Φαντάζεται κανείς ότι τα παιδιά είναι στρατιωτάκια που θα πειθαρχήσουν τον αυθορμητισμό και την ανάγκη τους για το παιχνίδι με τους φίλους τους… την ανάγκη για άγγιγμα και επαφή;

Η χρήση της μεζούρας δεν ενδείκνυται ιδιαίτερα σε σχέσεις, ομαδικές δράσεις, εμπειρική μάθηση, προσωπική και κοινωνική ανάπτυξη.

Το σχολείο στο οποίο επιστρέφουμε δεν έχει καμία σχέση με αυτό που αφήσαμε πριν από την καραντίνα.

Προσωπικά θεωρώ ότι το άνοιγμα των σχολείων έπρεπε να γίνει για να κλείσουμε τον κύκλο αυτής της χρονιάς με τρόπο που δεν θα πληγώνει τα παιδιά, παρά τα προβλήματα που υπάρχουν.

Εννοείται ότι εμείς οι εκπαιδευτικοί, όπως πάντα, θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για την ασφάλεια τη δική μας και κυρίως των παιδιών, αλλά στο μέτρο του εφικτού και του πραγματικού…

Ολη αυτή η νέα πραγματικότητα, η οποία μπορεί να επαναληφθεί, πρέπει να αποτελέσει χρυσή ευκαιρία, ώστε να λυθούν τα διαχρονικά προβλήματα της σχολικής στέγης, της υποχρηματοδότησης των σχολικών μονάδων, με στόχο να εξαλειφθούν οι ανισότητες στην παροχή εκπαίδευσης!