«Η Αντιγόνη ως ιστορία οικογενειακής βίας»

Η καραντίνα τη βρήκε σε πρόβες για το έργο «Στα ίχνη της Αντιγόνης», που θα έκανε πρεμιέρα αυτή την περίοδο. Περιμένοντας να περάσει η πανδημία, συνέχισε τις προετοιμασίες ηλεκτρονικά, μέσω του Zoom. Χρησιμοποιώντας όμως τη νέα τεχνολογία για λογαριασμό της τέχνης, συνειδητοποίησε τον μετασχηματισμό του έργου της. Κάπως έτσι, η Ελλη Παπακωνσταντίνου έμεινε στο ψηφιακό περιβάλλον και παρουσιάζει εκεί το «Antigone Test I – this is me in my room» έως τις 10 Ιουνίου.

«Ως σκηνοθέτρια ξαφνιάστηκα όταν διαπίστωσα ότι ο εγκιβωτισμός των γυναικείων σωμάτων στα ψηφιακά παράθυρα άνοιγε νέα πεδία, συνομιλούσε κατευθείαν με την “καρδιά” του έργου της Χριστίνας Ουζουνίδου. Η συγγραφέας μάς μεταφέρει μέσα στο υποκείμενο, όπου βλέπουμε με τα μάτια της Αντιγόνης τους μηχανισμούς που επιβάλλουν μια “βιολογιστική” οπτική του φύλου, τον εγκλωβισμό στην έμφυλη ταυτότητα» λέει στο «Νσυν».

Η ίδια λοιπόν έστησε μια ψηφιακή παράσταση με τη συνεργασία της εικαστικού Μαίρης Ζυγούρη και τις ερμηνεύτριες Nalyssa Green, Kat Papachristou, Σεραφίτα Γρηγοριάδου, Βάλια Παπαχρήστου, Σοφία Μανώλη και Gemma Carbone. «Ο νέος εικονικός τόπος είναι καλλιτεχνική και τεχνολογική πρόκληση. Προσπαθώ να δημιουργήσω μια νέα αισθητική γλώσσα με μέσα που δεν έχω ξαναδουλέψει. Το νέο μέσο έχει περιορισμούς και δυνατότητες. Είναι σαν ένα νέο παιχνίδι. Σαν να περπατάω για πρώτη φορά σε μια άλλη διάσταση και να μην ξέρω πώς να κινήσω τα σώματα των ηθοποιών ή πώς λειτουργεί ο θεατρικός λόγος. Ποιος είναι ο κατάλληλος τόνος; Πώς θα καταφέρω να συγχρονίσω τις ηθοποιούς σε διαφορετικές χώρες, ώστε να δημιουργήσουν κάτι ζωντανό από απόσταση; Τι λύσεις θα βρεθούν για τις τεχνικές προκλήσεις και πώς επηρεάζουν το αισθητικό αποτέλεσμα; Στο θέατρο βλέπεις τον θεατή μπροστά σου. Εδώ;» επισημαίνει η Ελλη Παπακωνσταντίνου. «Το ζητούμενο πάντα είναι η παρουσία, το να εγκαλέσεις τον εαυτό σου σε παρόντα χρόνο. Και το κοινό σου. Ο συντονισμός στο “τώρα”. Εδώ λοιπόν, σε αυτό το φορμά, όπου δεν υπάρχει η φυσική παρουσία εξ ορισμού, το ζητούμενο παρ’ όλα αυτά παραμένει το ίδιο: ο συντονισμός στο εδώ και στο παρόν. Αντίφαση; Πράγματι. Αλλά αυτό προσπαθούμε. Οι ηθοποιοί βρίσκονται σε διαφορετικά μέρη της Ευρώπης (κάποιες στην Αθήνα, στην υπόλοιπη Ελλάδα, κάποιες στη Ρώμη) και πρέπει να “φτάσουν” η μια την άλλη και να δημιουργήσουν μαζί εικόνες και λόγο. Το ζητούμενο είναι με την ίδια βασική́ τεχνολογία να υφάνουμε ένα οπτικοακουστικό εργόχειρο. Και για αυτό πρέπει να είμαστε απολύτως συντονισμένες».

Δοκιμάζοντας μια πιο κινηματογραφική προσέγγιση, δίνοντας έμφαση «στο οπτικό που όμως πάντοτε απορρέει από τον λόγο», η δημιουργός εφηύρε το θέατρο του εγκλεισμού για να μιλήσει για την έμφυλη βία. «Επιδεινώθηκε μέσα στην καραντίνα, αλλά και εμείς γίναμε πιο προσεκτικοί στις φωνές απόγνωσης γύρω μας. Ετσι πιστεύω. Η δική μου Αντιγόνη θα μπορούσε να λέγεται Ελένη Τοπαλούδη. Αναπνέουμε όλοι στη σκιά του θανάτου της. Τι είναι ηθικό; Τι δίκαιο; Πόσες αποχρώσεις έχει η έμφυλη βία, η εσωτερικευμένη και η εξωτερικευμένη;  Η “Αντιγόνη” είναι μια οικογενειακή τραγωδία, μια ιστορία ενδοοικογενειακής βίας. Αυτό ανοίγει το ζήτημα της σχέσης της γυναίκας με τον οίκο και τοποθετεί την τραγωδία στον τόπο του εγκλήματος».

info

Η παράσταση «Antigone test» παίζεται σήμερα και 3, 8, 10/6 στις 19.15. Εισιτήρια στη διεύθυνση www.eventbrite.com με το link της περφόρμανς