«Φορούσα ωτοασπίδες και κοίταζα μπροστά»

Ο αστικός ή μάλλον ο μουσικός μύθος λέει ότι ένα από τα σουξέ του Τάκη Μουσαφίρη έχει ποδοσφαιρικό υπόβαθρο…

Δεν είναι άλλο από αυτό που τραγούδησε η Μπέμπα Μπλανς και λέει «ας με σχωρέσει ο Θεός που ‘ναι μεγάλος, όλα τα φταίει ο ψηλός, κανένας άλλος, κανένας άλλος δεν τα φταίει δυστυχώς, όλα τα φταίει ο αλήτης ο ψηλός»!

Ο Μουσαφίρης το έγραψε το ’75 και εμπνεύστηκε από τις περιπέτειες του Αντώνη Αντωνιάδη που τράβαγε των παθών του τον τάραχο λόγω της κακής πορείας του Παναθηναϊκού, ο οποίος εκείνη τη σεζόν βγήκε πέμπτος στο πρωτάθλημα.

Ο Αντωνιάδης έχει μπόι 1,87 μ. και φαίνεται πως οι ψηλοί τραβάνε σαν τον μαγνήτη τη χλεύη και θεωρούνται ένοχοι για οτιδήποτε συμβαίνει στον πλανήτη: αυτό, εάν μη τι άλλο, ο Αλέξανδρος Τζιόλης των 190 εκατοστών το βίωσε στο πετσί του…

Τζιόλη ή… Βαραββά

Εχανε η Εθνική; Εφταιγε ο Τζιόλης. Δεν έπαιζε καλά η Εθνική; Πάλι αυτός ήταν η αιτία. Εβρεχε; Δικό του το φταίξιμο. Είχε καύσωνα; Ελόγου τον προκάλεσε. Μπήκαμε στα Μνημόνια; Να ο ένοχος!

Τζιόλη ή Βαραββά να σταυρώσουμε; Τζιόλη με χίλια!

«Το ένιωσα ότι πολλές φορές μού φόρτωναν όλα τα δεινά και δεν το άξιζα, αλλά that’s life, που λένε» σχολιάζει με μπόλικη δόση στωικότητας και απελευθερωμένος πλέον από τις δήθεν ενοχές που κάποιοι ελαφρά τη καρδία προσπαθούσαν να του φορτώνουν.

Την περασμένη Δευτέρα ο εκ Κατερίνης ορμώμενος διεθνής αμυντικός χαφ έβαλε τους τίτλους τέλους μιας καριέρας που κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητη ή αμελητέα υπήρξε και ιδού η ώρα του απολογισμού του, όπως τον καταθέτει στα «ΝΕΑ»…

Προσπαθώ να βρω επιχειρήματα για να του απαλύνω τάχα τον πόνο για όλη τη… λέζα που δέχθηκε, αλλά δεν υπάρχει λόγος. «Δεν ένιωσα πόνο, αλήθεια σού το λέω» τονίζει εμφατικά. «Ενεργοποιούσα εγκαίρως τις άμυνές μου, θωρακιζόμουν με ιώβεια υπομονή, φόραγα ωτοασπίδες και κοίταζα μπροστά. Δεν έπαψα ποτέ να πιστεύω στον εαυτό μου και πάντοτε δούλευα σκληρά στο γήπεδο. Να σου πω και κάτι άλλο; Προτιμώ να με εμπιστεύονται οι προπονητές και οι συμπαίκτες μου, παρά να με κολακεύει ο κόσμος. Δεν είχα κιόλας την ψευδαίσθηση ότι θα άλλαζα τον κόσμο, τα ΜΜΕ και πάει λέγοντας, οπότε απλώς έκανα ότι δεν άκουγα και δεν διάβαζα…».

Εφτασε άραγε ποτέ στο αμήν; «Οχι, ποτέ. Και ξέρεις γιατί; Διότι πάντοτε τα είχα καλά με τον εαυτό μου»!

Αμ έτσι πες μου, κύριε Τζιόλη μου… Τώρα δικαιολογείται και ο τίτλος που (εκμυστηρεύεται ότι) θα έβαζε στην αυτοβιογραφία του: «Ηρεμη δύναμη»!

Μωρό στη Γερμανία

Γεννημένος στις 13 Φεβρουαρίου του 1985 στην Κατερίνη, ο Τζιόλης πήγε μωρό στη Στουτγάρδη μαζί με τους γονείς του που ξενιτεύτηκαν για να βρουν μια καλύτερη ζωή. Αφησαν τα εστιατόρια και γύρισαν πίσω όταν ο Αλέξανδρος ήταν εννέα χρονών και έχοντας μεγαλώσει με τις παραστάσεις της Μπάγερν και της Στουτγάρδης αποφάσισε να δείξει τα ταλέντα του στον Απόλλωνα Λιτόχωρου, αλλά πλάκα πλάκα το πεπρωμένο του έγραφε ότι θα ξαναγύριζε στη Γερμανία, όντας μεγαλύτερος και γνωστότερος…

«Εβλεπα το ποδόσφαιρο ως τρόπο έκφρασης και του αφοσιώθηκα» εξηγεί τη σχέση που έφτασε τώρα στο τέλος της πριν από μια άλλη αρχή. «Δεν είχα παίξει καθόλου από πέρυσι, μετά την Αλ Φάιχα στη Σαουδική Αραβία, και δεν ήθελα να βουρλίζομαι δεξιά κι αριστερά. Νιώθω χορτασμένος, δεν κυριεύομαι από καμιά τρέλα να παίξω μέχρι τα σαράντα μου και σκόπευα να κάνω όσο γρηγορότερα γινόταν το επόμενο βήμα».

Ποιο θα είναι αυτό; Χωριό που φαίνεται, κολαούζο δεν θέλει. «Από τα 27-28 μου είχα αρχίσει να βλέπω το ποδόσφαιρο με προπονητική ματιά. Στην τηλεόραση δεν πρόσεχα τα θεαματικά γκολ, αλλά την τακτική των ομάδων και σε αυτό μάλλον έχει συμβάλει και η θέση μου. Οι αμυντικοί χαφ μεταφέρουν το παιχνίδι από την μια περιοχή στην άλλη και λόγω της θέσης τους πρέπει να είναι παρατηρητικοί στα δρώμενα».

Εξάρι λοιπόν. Πιο εξάρι πεθαίνεις! Τιμώντας άλλωστε τις παραδόσεις, ως γνήσιος θιασώτης του λεγόμενου «box to box», αφενός δεν θα ήθελε να παίξει σε καμιά άλλη θέση και αφετέρου ως επί το πλείστον φορούσε τη φανέλα με το Νο 6. «Ανέκαθεν με γοήτευε αυτός ο ρόλος, δεν είχα καμιά μανία να γίνω δεκάρι ή γκολτζής» εξηγεί.

«Χάζευα τον Πίρλο»

Πες μου, λέει, το ίνδαλμά σου να σου πω τι σόι παίκτης είσαι… «Ο Αντρέα Πίρλο, σε κάλυψα;» απαντά. «Τον έβλεπα στην τηλεόραση και τον… χάζευα για την οξυδέρκεια και το μυαλό του».

Ο Τζιόλης κατεβαίνει από τη σκηνή μετά από 18 χρόνια μεστής επαγγελματικής καριέρας, σε έντεκα ομάδες εννέα διαφορετικών χωρών (Πανιώνιος, Παναθηναϊκός, Βέρντερ Βρέμης, Σιένα, Ρασίγκ Σανταντέρ, Μονακό, ΑΠΟΕΛ, ΠΑΟΚ, Καϊσερισπόρ, Χερτς, Αλ Φάιχα), με τέσσερις τίτλους στο παλμαρέ του, με 75 συμμετοχές στην εθνική ομάδα ανδρών και με παρουσίες σε δύο Μουντιάλ και ένα Euro.

«Εκπλήρωσα τα όνειρά μου, ήμουν φιλόδοξος, αλλά όχι πλεονέκτης και ενοχικός με τις χαρές που έζησα» αυτοπροσδιορίζεται. «Επαιξα σε μεγάλες ομάδες, φόρεσα τη φανέλα της Εθνικής, αγωνίστηκα στο εξωτερικό, κόντεψα να πάρω ένα Κύπελλο Ευρώπης, τι άλλο να ζητήσω;».

Θα είχε κάτι να ζητήσει εάν ξαναγεννιόταν, έπαιζε πάλι ποδόσφαιρο και δεν ασχολούνταν με τις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις που πάντοτε του άρεσαν; «Θα ήθελα να έχω λίγο περισσότερο ποδοσφαιρικό θράσος, και αυτό το λέω σχηματικά». Ισως θα ήθελε να περάσει και παραπάνω καιρό στην Ισπανία, «όπου εδώ και είκοσι χρόνια παίζεται το μοντέρνο ποδόσφαιρο, το οποίο στηρίζεται στην κατοχή της μπάλας, στην αέναη κυκλοφορία, στην πρωτοβουλία και στην επιδίωξη να κυριαρχήσεις στο γήπεδο».

Το μάθημα

Και το δόλιο το ελληνικό ποδόσφαιρο; «Μετά από τόσα χρόνια συνειδητοποιώ ότι αυτοί που το αγαπούν πραγματικά και θέλουν να το κάνουν καλύτερο αποτελούν μια μικρή μειοψηφία. Δεν υπάρχει η βούληση και δυστυχώς φοβάμαι ότι ο αθλητισμός δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτό που καθρεφτίζεται στην κοινωνία μας».

Η εθνική ομάδα κατάφερε να γίνει η εξαίρεση στον κανόνα, αλλά ο Τζιόλης έβγαλε από αυτή την υπόθεση ένα δυσάρεστο ηθικό δίδαγμα: «Ο,τι χτίζεται δύσκολα και για χρόνια, γκρεμίζεται εύκολα και στο πι και φι! Πρόλαβα τη γενιά του θριάμβου στο Euro 2004, αξιώθηκα να αγωνιστώ σε τρεις μεγάλες διοργανώσεις, βίωσα την ακμή και την ξαφνική παρακμή. Στην αρχή ήταν μια ΟΜΑΔΑ με κεφαλαία γράμματα, αλλά ακολούθησε η πτώση. Δεν αποσείω τις ευθύνες των ποδοσφαιριστών, αλλά η ευθύνη βαρύνει κυρίως τους αρμόδιους για τις επιλογές τους. Ο παίκτης είναι για να υπακούει και να κάνει τη δική του δουλειά…».