Η νίκη των παικτών!

Πολλοί το λένε, λίγοι το πιστεύουν, ελάχιστοι το εννοούν. Οταν όμως δεν μας αρέσει κάτι, δεν φταίει η πραγματικότητα που δεν συμφωνεί μαζί μας. Αλλού βρίσκεται το πρόβλημα. Οι παίκτες έχουν τις περισσότερες φορές το πάνω χέρι.

Τα όσα συνέβησαν το προηγούμενο διάστημα με την Ευρωλίγκα, ήταν ασφαλώς ένα μάθημα για όλους. Ουσιαστικά δεν αποφάσισε τίποτα ο Μπερτομέου κι ας προσπάθησε να πλασάρει αυτός την εισήγησή του ως τον μοχλό που έβαλε φρένο στη φετινή Ευρωλίγκα. Ο παράγοντας με την αμετροέπεια, τις υψηλές καταθέσεις και τη συζητήσιμη οπτική για το μέλλον, ακολούθησε τα όσα ήθελαν οι παίκτες. Καιρό τώρα, είτε οι αμερικανοί άσοι των ομάδων αποχωρούσαν βλέποντας τα συμβόλαιά τους να σπάνε, είτε δεν δίσταζαν να πουν πως το καλύτερο θα ήταν η διοργάνωση να κατέβαζε ρολά. Εστω κι αν δεν είχε ολοκληρωθεί καν η κανονική περίοδος της Ευρωλίγκας. Την περασμένη Κυριακή, μάλιστα, η θέση των παικτών έγινε γνωστή με τον πλέον επίσημο τρόπο. Είπαν «όχι».

Ο Μπερτομέου φρόντισε να τους ακούσει. Βέβαια, επικοινώνησε προς τα έξω διάφορες πιασάρικες ατάκες του στυλ «το ρίσκο για τη συνέχεια θα ήταν μεγάλο», ή πως «υπάρχουν διαφορετικοί νόμοι στις χώρες» και ασφαλώς το ανέξοδο «η υγεία είναι κάτι πολύ σημαντικό».

Ναι, αλλά όλα αυτά τα σκέφθηκαν την υστάτη ώρα; Σαν να λέμε στο… και 5′; Μάλλον όχι. Απλά, διαπίστωσαν πως δεν πήγαινε άλλο. Ούτε θα μπορούσαν να βάλουν τους παίκτες να αγωνίζονται ανά δύο ημέρες, ούτε θα τολμούσαν να στείλουν τις ομάδες σε μια ή δύο πόλεις και βέβαια, τα χρονικά περιθώρια για προετοιμασία σοβαρού επιπέδου ήταν μηδαμινά. Τα γεγονότα και η πίεση του χρόνου έγραψαν τους τίτλους του τέλους. Και πάνω απ’ όλα η επιθυμία των παικτών να μη διακινδυνέψουν ούτε στο ελάχιστο την επόμενη ημέρα της καριέρας τους. Λες και είπαν ότι αν τους ανάγκαζε η Ευρωλίγκα να παίξουν, θα εμφανίζονταν στο παρκέ τα ομοιώματά τους! Κανείς δεν παίζει με το όνομα και την υγεία του. Τόσο απλό. Και τόσο κατανοητό.

Το φετινό άδοξο φινάλε της Ευρωλίγκας δίνει οξυγόνο στην επόμενη σεζόν. Με τους άσους του μπάσκετ να έχουν παραπάνω κίνητρο. Και όλους να αντιλαμβάνονται πως οι αθλητές είναι αυτοί που κινούν τα νήματα. Είτε όταν πιέζουν για να πάρουν μεταγραφή και οι παράγοντες εγκλωβίζονται, είτε όταν υψώνουν τείχος από ένα μεγάλο «όχι» και επιχειρηματολογούν για την αδυναμία συνέχισης μιας τέτοιας διοργάνωσης.