Αρχηγικές ανησυχίες {CR}

Μία γραμμή πληροφόρησης αναφέρει ότι σε κάποιες συνάξεις της ομάδας του «πρωινού καφέ» στην Κουμουνδούρου, ο Αλέξης Τσίπρας δεν λέει κουβέντα πέρα από τα τυπικά και τα απολύτως απαραίτητα. Αφήνει όλους τους άλλους να μιλούν, άλλοτε σε μια εμφανή κατάσταση δυσθυμίας και άλλοτε με ένα αδιόρατο ειρωνικό χαμόγελο που σκεπάζει τη σιωπή. Ενδεχομένως να διασκεδάζει με την εικόνα ορισμένων από την ομήγυρη που προσπαθούν να κινηθούν ως «νούμερο δύο» μέσα σε έναν αδιαβάθμητο κομματικό μηχανισμό, σε κάποιες περιπτώσεις ωστόσο είναι αμέτοχος επειδή έχει μεταφέρει τις σκέψεις του μακριά από την αίθουσα. Επιζητεί τις εκτιμήσεις όλων, όμως, κάθε φορά που η συζήτηση επιστρέφει στο ενδεχόμενο εκλογών – και εσχάτως πρόκειται σχεδόν για μια καθημερινή συζήτηση στον 7ο όροφο της κομματικής έδρας.

Ακόμη κι αν η κατάσταση των πραγμάτων είναι λίγο διαφορετική στην Κουμουνδούρου, όπως και η ατμόσφαιρα, είναι προφανές ότι η συζήτηση για τις εκλογές δεν γίνεται δίκην πολιτικού κουτσομπολιού ή ενός στοιχηματικού εθισμού, αλλά επειδή ο Τσίπρας πρώτα απ’ όλους αντιλαμβάνεται πως μια τέτοια εξέλιξη στην παρούσα συγκυρία θα μπορούσε να μετακινήσει τις συριζαϊκές τεκτονικές πλάκες. Η προσέγγιση που κάνει ο ίδιος στον κλειστό κομματικό κύκλο δεν διαφέρει από όσα σχολιάζει πλέον και δημοσίως – μια εκλογική ζαριά από τον Μητσοτάκη θα αποτελέσει επίδειξη «κυνισμού και τυχοδιωκτισμού», στην οποία εννοείται πως θα επιχειρήσει από την πλευρά του να εστιάσει, δημιουργώντας αναχώματα.

Οι πρωθυπουργικές διαβεβαιώσεις ότι ο εκλογικός ορίζοντας βρίσκεται μακριά δεν έχουν πείσει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης – και οι βολιδοσκοπήσεις, εντός κι εκτός πολιτικής σκηνής, δεν προσφέρουν απαντήσεις. Το δισεπίλυτο πρόβλημα είναι ότι μέχρι το φθινόπωρο δεν πρόκειται να υπάρξει κάποια ουσιαστική μεταβολή στους εκλογικούς συσχετισμούς κι ένας αιφνιδιασμός που θα οδηγήσει σε ακόμη μία δεινή εκλογική ήττα μπορεί να δημιουργήσει δύσκολες καταστάσεις για την εσωτερική διαστρωμάτωση στον ΣΥΡΙΖΑ. Από το περασμένο καλοκαίρι η προσαρμογή στις νέες συνθήκες είναι αργή και ο Τσίπρας θέλει χρόνο – και για το βαθύ κομματικό λίφτινγκ που σχεδιάζει και για την αντιπολιτευτική ατζέντα που ακόμη αναζητεί. Από το Συνέδριο που θα ενσωματώσει στις κομματικές δομές την Προοδευτική Συμμαχία, το οποίο σίγουρα δεν θα γίνει τον Σεπτέμβριο, αλλά – κορωνοϊού επιτρέποντος – μπορεί να γίνει μέχρι τον Νοέμβριο, ο Τσίπρας περιμένει το πράσινο φως για το δικό του κόμμα. Η ώσμωση του «πρωινού καφέ», άλλωστε, με Σκουρλέτη, Παππά, Τζανακόπουλο έως Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και Νίκο Μπίστη, αυτό τον σχεδιασμό υπηρετεί.

Είναι εξίσου πρόδηλο ότι όσα σχεδιάζονται σε αρχηγικό επίπεδο τα αντιλαμβάνονται και οι άλλοι. Εξού και οι ομάδες που αναφύονται ακόμη και στο έδαφος των «προεδρικών», διεκδικώντας ένα καλύτερο πλασάρισμα στην επόμενη μέρα. Ο Τζανακόπουλος ή ο Παππάς δεν κινούνται ως ομαδάρχες επειδή θέλουν να βρεθούν απέναντι στους 53+ της «αριστερής καθαρότητας», υπό τον Τσακαλώτο. Ούτε οι παλαιοί κομματικοί, όπως ο Βούτσης, ο Φίλης ή ο Βίτσας διεκδικούν «δαχτυλίδια». Για άλλους ο στόχος είναι να αναρριχηθούν κάτω από τον πρόεδρο στο νέο οργανόγραμμα της κομματικής εξουσίας, άλλοι να διατηρήσουν το καλούπι ενός κόμματος με συλλογικές αποφάσεις, στο οποίο ο λόγος τους θα έχει ισχύ.

Ο Τσίπρας, ωστόσο, βλέπει την επόμενη εκλογική αναμέτρηση με ένα κόμμα που μπορεί να έχει νέα οργανωμένη βάση, καλύπτοντας τον ευρύ χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, με νέο γραμματέα, νέα όργανα και μια «αδιαμεσολάβητη επικοινωνία» του αρχηγού με τους ψηφοφόρους. Σε εκείνη τη φάση μπορεί να ξεκινήσει και η επιχείρηση προσέγγισης με το Κίνημα Αλλαγής, στο όνομα της μεγάλης Κεντροαριστεράς, αν όχι της Δημοκρατικής Παράταξης. Απευθείας προσκλήσεις στη Χαριλάου Τρικούπη, πάντως, θα αποσταλούν μόνον όταν θα έχει προεξοφληθεί πως θα γίνουν αποδεκτές – και αφού κοπάσουν οι κατηγορίες ότι ο ίδιος εμφανίζεται ως «κακέκτυπο του Ανδρέα».

Μετά το Συνέδριο και τις καταστατικές αλλαγές, ο αρχηγός θα μπορεί να κάνει και διαγραφές. Αν δεν τα προλάβουν όλα οι κάλπες…