Συλλογισμοί

Τοποθετήθηκε για το άνοιγμα των σχολείων ο Κώστας Γαβρόγλου. Στην ανάλυσή του έχει νόημα να ανοίξουν ορισμένα «για να συζητήσουμε με τα παιδιά την εμπειρία που είχαν» επειδή πέρασαν ζόρι με την καραντίνα. Αλλά δεν έχει νόημα να κάνουν μαθήματα. Ούτε πρόβα για το φθινόπωρο αφού «κοινωνικά πειράματα έκαναν και στη ναζιστική Γερμανία». Ομολογώ ότι αδυνατώ να κατανοήσω τον συλλογισμό. Καταλαβαίνω μόνο ότι δεν έχουν μετρήσει τι τους συμφέρει εκεί στην Κουμουνδούρου, να ικανοποιήσουν τους αρνητές ή τους υποστηρικτές του ανοίγματος.

Συνεργάτες

Ο Λεωνίδας Γρηγοράκος δεν θέλει να αφεθεί ο χώρος του Κέντρου έρμαιο σε Μητσοτάκη και Τσίπρα. Ωραία, να το πάρουμε σαν υπόθεση εργασίας. Αλλά εφόσον επιθυμείς να γίνεις τρίτος πόλος, πώς προτείνεις συνεργασία με τον Τσίπρα στην περίπτωση που εκείνος διώξει τους Πολάκηδες από δίπλα του; Η ζωή στα χρόνια της κυβερνώσας Αριστεράς έχει δείξει ότι πρόκειται για τους αληθινούς και μόνιμους συνεργάτες του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ. Ολοι οι άλλοι είναι ευκαιριακοί.

Βάρδιες

Η Ρένα Δούρου τιτίβισε την κριτική της για τη Σοφία Νικολάου, τη γ.γ. Αντεγκληματικής Πολιτικής και τη στάση της στην υπόθεση Δημάκη. Η δεύτερη αντέτεινε ένα τιτίβισμα που κατέληγε «στις δικές μας βάρδιες δεν θέλουμε “στραβές”». Απάντησε, άρα, κάνοντας αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση. Οποιος υιοθετεί όμως το λεκτικό και πολιτικό στυλ του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ότι δεν έχει καμία διαφορά από αυτούς που μέμφεται. Στοιχειώδες για όσους κάνουν βάρδιες στην πολιτική.

Θεός

«Στον καπιταλισμό οι κρίσεις είναι που αλλάζουν τα πράγματα» επεσήμανε ορθώς ο Μπάμπης Παπαδημητρίου. Και συμπλήρωσε «πρέπει την κρίση αυτή που μας έστειλε ο Θεός να την κάνουμε ευκαιρία». Δεν ξέρω αν βρισκόταν σε βεμπερική φάση, αν φιλοσοφεί δηλαδή το θρησκευτικό υπόβαθρο του καπιταλισμού. Ξέρω ωστόσο ότι είναι – θα το πω ευγενικά – αντιφατικό οι θιασώτες της ατομικής ευθύνης να αποδίδουν την πανδημία σε θεία βούληση. Κάπως έτσι κάνουν τους συριζαίους να φαίνονται παιδιά του Διαφωτισμού.