Ισότητα για όλους τους νέους, όχι μόνο τους φοιτητές

Ολοι μας χάσαμε κάτι σημαντικό τις τελευταίες εβδομάδες. Κάποια γενέθλια, γιορτές, συναντήσεις με αγαπημένους. Ομως παιδιά και νέοι έχασαν κάτι σημαντικό. Οι απόφοιτοι της έκτης δημοτικού τη μέρα που αποχαιρετούν το σχολείο τους, κάτι που σημαίνει πως μεγάλωσαν. Οι τελειόφοιτοι στα πανεπιστήμια τις συγκινητικές μέρες της αποφοίτησης, που σημαίνουν ότι μπαίνουν στον κόσμο των μεγάλων. Το φθινόπωρο μάλλον δεν θα υπάρχει επιστροφή στην κανονικότητα. Την περασμένη εβδομάδα το Πανεπιστήμιο Κέιμπριτζ ανακοίνωσε ότι την επόμενη ακαδημαϊκή χρονιά τα μαθήματα θα γίνουν κυρίως διαδικτυακά, χωρίς όμως μείωση των τιμών, κάτι πολύ βαρύ για τους φοιτητές και τις οικογένειές τους. Υπάρχουν όμως φοιτητές που πάνε σε άλλα πανεπιστήμια και η ζωή είναι ακόμα πιο δύσκολη για εκείνους. Ας μην ξεχάσουμε λοιπόν το ότι, παρότι όλοι οι νέοι πέρασαν δύσκολα στην περίοδο της πανδημίας, δεν είναι όλοι ίσοι. Δεν σταματά να με εκπλήσσει το γεγονός ότι περνάμε 18 χρόνια από τη ζωή ενός παιδιού για να αφαιρέσουμε τα όποια κοινωνικοοικονομικά ελαττώματα που υπάρχουν στο εκπαιδευτικό σύστημα, μόνο και μόνο για να εισέλθει σε ένα σύστημα γεμάτο κοινωνικούς διαχωρισμούς αμέσως μετά.

Δεν είναι μόνο το τεράστιο χάσμα των επενδύσεων του κράτους σε εκείνους που αποκτούν πανεπιστημιακή μόρφωση και στους άλλους, αλλά και ότι το ίδιο το πανεπιστημιακό σύστημα συχνά στέλνει νέους ανθρώπους ως υπαλλήλους σε θεσμούς που περιορίζουν τις δυνατότητές τους. Αυτό επιτρέπει στα ελίτ πανεπιστήμια να διεκδικούν μεγαλύτερο κομμάτι της επιτυχίας των αποφοίτων τους απ’ όσο τους αξίζει.

Αυτή τη στιγμή βέβαια έχει ξεκινήσει μια συζήτηση για τα όσα πρέπει να κάνει η κυβέρνηση σε σχέση με τους αποφοίτους των γυμνασίων. Να βοηθήσει πανεπιστήμια που αντιμετωπίζουν πρόβλημα αλλά και τους νεαρούς που θα χρειαστούν μετεκπαίδευση, ανώτατες σπουδές ή άλλες ευκαιρίες. Η κρίση πρέπει να μας κάνει να τα ξανασκεφτούμε όλα αυτά.