Η πολιτική κατάσταση {LF}και ο Σίσυφος

Η  κοινοτοπία του πολιτικού λόγου κάποτε αναπλήρωνε το έλλειμμα, ακόμη και ενός ολόκληρου κυβερνητικού προγράμματος. Σήμερα, βγαίνοντας από το τούνελ της πανδημίας, αμέσως μετά το φως, μας περιμένουν κορυφές. Για τις οποίες οφείλουμε να προνοήσουμε, σκεπτόμενοι διαφορετικά, καθαρά και αποφασιστικά. Ποιοι άραγε; Η κυβέρνηση, τα κόμματα, κάποιοι τεχνοκράτες ή όλοι; Αφού πήραμε μια εικόνα του «παραλόγου», καλούμαστε να την αναλύσουμε και να εξαγάγουμε συμπεράσματα. Ο Αλμπέρ Καμί στον Μύθο του Σίσυφου λέει: «Αν όμως το παράλογο μου φαίνεται πρόδηλο, οφείλω να το διατηρήσω με μια διαρκή προσπάθεια και να δεχτώ να ζήσω βιώνοντάς το. Οι εξεγέρσεις, η ελευθερία, το πάθος θα είναι οι συνέπειες».

Ο αγώνας του Σίσυφου που περιφρονεί τον θάνατο, αγαπά τη ζωή και αγωνίζεται, γίνεται το σύμβολο της ανθρώπινης μοίρας. Ορίζει τον τρόπο αντιμετώπισης των αδιεξόδων.

Ενας ολόκληρος πλανήτης έκλεισε αναπάντεχα, η κρίση στην Ελλάδα απλώς αλλάζει παράγραφο με απροσδιόριστη πλοκή, ένα πολιτικό σύστημα που δεν εμπνέει. Η κυβερνητική λειτουργία συγκεντρώνεται μόνον πέριξ του Πρωθυπουργού. Μια ομάδα που χειρίστηκε μεν επιτυχώς την πανδημία κάνοντας σωστή επιλογή υγειονομικού μοντέλου, εξάντλησε όμως τη δυναμική της εκεί. Για την οικονομία, την εργασία, τα εθνικά θέματα, το Μεταναστευτικό, την ανάπτυξη,  δεν αρκούν ούτε τα πρόσωπα, ούτε τα επικοινωνιακά εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν. Η νάρκωση της κριτικής δεν μπορεί να υποκαθιστά  εσαεί την πολιτική. Οι υπουργοί οφείλουν να  ασκήσουν τον (κατά το Σύνταγμα) ρόλο τους. Ούτε ο ανασχηματισμός, ούτε οι εκλογές, αν είναι υπό σκέψη, μπορούν να αποτελέσουν υπεκφυγή για την απαιτούμενη πολιτική λειτουργία της κυβέρνησης ως συλλογικό πολιτικό όργανο. Η μονοδιάστατη σκέψη και λειτουργία δεν οδηγεί σε λύσεις, αντίθετα σύντομα καταστρέφει την όποια θετικότητα. Πόσω μάλλον όταν το επερχόμενο τσουνάμι απαιτεί πολεμική χρήση της πολιτικής και θεσμικής συλλογικότητας.

Πόσω μάλλον όταν η χώρα έχει αντιπολίτευση αδύναμη να αντεπεξέλθει στον ρόλο της. Ο ΣΥΡΙΖΑ σκόρπισε το υψηλό εκλογικό  ποσοστό του, πνιγμένος στις εσωτερικές έριδες και κυρίως παρουσιάζοντας γενικευμένη πολιτική αμηχανία, με μονοδιάστατες σκέψεις που εκφράζονται από πρόσωπα που δεν πείθουν. Χωρίς επεξεργασμένες απόψεις, χωρίς μπούσουλα ιδεολογικό, διαχειρίζεται απλώς αρνητικούς συλλογισμούς που προκαλούν την αίσθηση του φθαρμένου. Το ΚΙΝΑΛ, στο οποίο συμμετέχω, προσέρχεται μεν με στοχευμένες, θετικές και ολοκληρωμένες προτάσεις ανά θέμα, δυστυχώς όμως δεν έχει κατορθώσει να ακούγεται και να δημιουργήσει το απαιτούμενο ρεύμα. Η πραγματικότητα όμως δεν μας περιμένει. Η κατάσταση ήδη αρχίζει να γίνεται αισθητή, με εκτίναξη της ανεργίας, με πολύ λιγότερες δουλειές και πολύ μικρότερους μισθούς. Τα επιδόματα  δεν αρκούν να καλύψουν την τεράστια ανασφάλεια. Σε αυτό το σκηνικό, η πρόταση και η προοπτική για μια σοβαρή και ολοκληρωμένη αντιμετώπισή της κρίσης, έστω ως αρχή, εμφανώς απουσιάζει. Αντί να έχουμε περάσει ήδη στο στάδιο της αποθησαύρισης συμπερασμάτων, προσεγγίσεων, σχεδιασμών, συναινέσεων, προοδευτικών λύσεων και καινοτόμων ιδεών ως απόρροια της υγειονομικής κρίσης, αναλωνόμαστε στα προφανή και εύκολα.

Ενα άνευρο πολιτικό σύστημα και μια κοινωνία χωρίς αντιπολίτευση. Με δογματισμό, με κλειστό λόγο, εξακτινώνονται αφορισμοί με εξαιρετική πυκνότητα, για όλες σχεδόν τις θεματικές σφαίρες της ζωής και του πνεύματος. Οσοι προσδοκούμε να προσδιοριζόμαστε ως προοδευτικοί πολίτες, ας αμφισβητήσουμε  άπαντες τους δονζουανισμούς. Να δουλέψουμε μέσα από δίκτυα δημοκρατίας, κατάλυσης του παρωχημένου αυτονόητου, στήριξης, καθαρού λόγου. Να ψάξουμε τα ζητήματα, τις ιδέες και τα επιχειρήματα, να δείξουμε τον δρόμο και όχι την απατηλή παράκαμψη.

Ο Γιώργος Πεταλωτής είναι πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ και δικηγόρος