Αντιθέσεις

«Εντάξει, καλός ο Τσιόδρας, αλλά ψέλνει. Και πηγαίνει στην εκκλησία. Και είναι δεξιούλης. Και τα λέει τη μία έτσι και την άλλη γιουβέτσι. Και είναι “στεγνός”, βρε παιδί μου». Κάπως έτσι ομιλούν οι συνοριοφύλακες του «ναι μεν, αλλά» που δεν θέλουν να την πουν ευθέως στον Σωτήρη Τσιόδρα, αλλά τους χαλάει και λίγο τη μαγιονέζα περί της αριστερής αποκλειστικότητας του ηθικού πλεονεκτήματος. Και έρχεται προχθές ο «δεξιός ψάλτης» και λέει σε σχέση με τη λειτουργία των σχολείων: «Με κλειστά τα σχολεία, ανοίγει η ψαλίδα της γνώσης μεταξύ εύπορων και οικονομικά φτωχότερων μαθητών».

Ε, ναι, βέβαια, «στεγνός» ο καθηγητής. Καθόλου χυμώδης όπως, για παράδειγμα, ο Αλέξης Τσίπρας. Που επίσης είναι και μέγας καλαμπουρτζής. Δεν το είδαμε προχθές σε συνάντησή του, σε ανοιχτό θέατρο, με νεαρά μέλη του iSYRIZA; Τους μιλούσε λοιπόν ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης (ναι, αυτός που την ίδια μέρα είχε συστήσει στα στελέχη του κόμματός του να κατεβάσουν τους τόνους και να γυρίσουν την πλάτη τους στον ναρκισσισμό) και τους διηγούνταν τις δικές του μαθητικές επιδόσεις στο ύψιστο δικαίωμα – μην πω καθήκον – της κατάληψης. Τους έλεγε λοιπόν ότι τότε ήταν πρωθυπουργός ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο πατέρας του σημερινού Πρωθυπουργού. Κι εκείνη τη στιγμή, φύσηξε βοριάς, φύσηξε τραμουντάνα κι έκανε ρεύμα με τον άνεμο του ηθικού πλεονεκτήματος και από κάπου έπεσε μια ταμπέλα.

Χάχανα και λάχανα

Ε ρε, τι έγινε τότε. Τραντάχτηκε το θεατράκι από τα χαχανητά κοινού και αφηγητή. Και να τα καλαμπούρια περί οικογενειακής γκαντεμιάς και γέλια, πολλά γέλια. Σπάσανε μεγάλη πλάκα, όπως θα έλεγαν το 1966. Για να σοβαρευτούμε, θυμάμαι τα λόγια του σημερινού καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου Δημήτρη Λιγνάδη σε συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» πριν από έναν, περίπου, χρόνο – προ εκλογών. Περί παιδείας ήταν η ερώτηση. «…Ο πρωθυπουργός είναι σαν γονιός. “Διδάσκει” με το παράδειγμά του. Εχει ευθύνη απέναντι στο εκλογικό σώμα που διαπαιδαγωγεί. Αυτό εννοώ παιδεία, όχι μόνο την εκπαίδευση».

(Τέλος πάντων, ας αποφασίσουν κάποιοι αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι γκαντέμης εκ κληρονομιάς ή τυχερός, εξού και οι καλές επιδόσεις της χώρας στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Και τα δύο δεν γίνεται).

Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες

Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό. Ενα ξεκάθαρο βλέμμα μόνο για να διαπιστώσει κάποιος, ακόμη και με εντελώς επιδερμική γνώση του χώρου, ότι γίνεται συντονισμένη προσπάθεια να στηθεί μια κατασκευασμένη μετωπική σύγκρουση. Από τη μια οι καλλιτέχνες, οι καλοί, οι σωστοί, οι αντικυβερνητικοί, και από την άλλη η κυβέρνηση που θέλει να τους φιμώσει (μάλλον διότι ένας ξάδερφος της ανιψιάς του κουνιάδου του Πρωθυπουργού έχει βιοτεχνία με φίμωτρα). Στο «κυβέρνηση» βάζουν μαζί Μενδώνη, Γεωργιάδη, Μπέο, τρεις ανθρώπους με εντελώς διαφορετικό αποτύπωμα στη δημόσια ζωή. Το πιο σοβαρό όμως δεν είναι αυτό αλλά το ότι οι αυτόκλητοι απολογητές των «αγωνιζόμενων» καλλιτεχνών, πάνω στο υπερασπιστικό τους κρεσέντο, βάζουν στο ίδιο τσουβάλι, προτάσσοντας την καλλιτεχνική τους αξία στην «κυβερνητική μισαλλοδοξία», Ξαρχάκο, Κραουνάκη, Δεληβοριά, Ιωαννίδη. Ε, δεν είναι έτσι. Αρκεί να κλείσουμε τα μάτια και να σκεφτούμε πόσα τραγούδια του καθενός από αυτούς ξέρουμε.