Διαμπερές, σαν τραύμα

Διαμπερές, σαν τραύμα

Πώς το έλεγε ο Θανάσης Βέγγος στο «Θα σε κάνω βασίλισσα»; «Τρία διαμερίσματα προς 1.400 τον μήνα, τρεις δεκατέσσερις σαράντα δύο, σαράντα δύο επί δώδεκα πενήντα τετρακόσιες τον χρόνο». Στην ασπρόμαυρη ταινία του 1964, σε σενάριο και σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου, ο σπουδαίος μας κωμικός υποδύεται έναν τσιγκούνη πλην συμπαθή εργολάβο που αγοράζει, νοικιάζει, πουλάει διαμερίσματα υπολογίζοντας, με ταχύτητα και ακρίβεια αριθμομηχανής, εισπράξεις και κέρδη.

Να πω ότι δεν τον θυμήθηκα με αφορμή τα του Δημήτρη Παπαδημούλη, ψέμα θα πω. Και για να εξηγούμαστε, ένας πολιτικός κρίνεται με γνώμονα το έργο του και όχι τα περιουσιακά του στοιχεία. Υπάρχουν εξαιρετικοί πλούσιοι πολιτικοί και, αντίστοιχα, κάκιστοι φτωχοί. Επίσης, πρόκειται περί της μαγιάς του λαϊκισμού η άποψη ότι είναι ασύμβατος ο πλούτος με την αριστερή ιδεολογία. Ομως αυτή η επένδυση σε πολλά, «μικρά» ακίνητα είναι σαν φωτογραφία μικροαστισμού από τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. «Πωλούνται διαμερίσματα ευήλια, διαμπερή» όπως έγραφαν στις αγγελίες (αυτό το «διαμπερές» με παρέπεμπε πάντα σε τραύμα).

Κι εκείνο το «προς 5,5 ευρώ το τετραγωνικό»; Δεν ξέρω κανέναν ιδιοκτήτη ακινήτου που να υπολογίζει το ενοίκιο με το τετραγωνικό. «Τόσο το ενοίκιο, τόσα τα τετραγωνικά» λένε. Αλλά, εντάξει, μπορεί αυτοί να είναι «ανάλγητοι δεξιοί». Πάντως τα 5,5 ευρώ ανά τετραγωνικό που χρεώνει ο κύριος Παπαδημούλης δεν τα λες και λίγα. Δηλαδή, 550 ευρώ για διαμέρισμα 100 τετραγωνικών στην Αχαρνών και στα Λιόσια; Δεν είμαστε καλά. Με τόσα βρίσκεις διαμέρισμα στην Πλατεία Μαβίλη. Με λίγη τύχη και στο Κολωνάκι.

Ανοίξαμε και
μας περιμένανε

Σύσσωμος σχεδόν ο γερμανικός Τύπος. Μέσα μαζικής ενημέρωσης από τις ΗΠΑ έως την Ινδία. Διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία. Η επαναλειτουργία των αρχαιολογικών χώρων στην Ελλάδα, και κυρίως της Ακρόπολης, είναι τις δύο τελευταίες ημέρες από τα πρώτα θέματα παγκοσμίως. Συνεπικουρούσης βέβαια και της συμβολικής επίσκεψης στον Ιερό Βράχο της Κατερίνας Σακελλαροπούλου. Δεν ξέρω αν επρόκειτο για αυθόρμητη κίνηση ή για επικοινωνιακή στρατηγική. Και στις δύο περιπτώσεις, πάντως, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Μια φωτογραφία «ζωντανή», ένα υλικό που προσφερόταν για αναπαραγωγή.

Δεν θυμάμαι από πότε έχει η Ελλάδα να «πρωταγωνιστήσει» στις «διεθνείς παραγωγές» με τόσο θετικό τρόπο. Αυτά τα στιγμιότυπα πάντως μου θύμισαν, συνειρμικά, τις αφίσες του ΕΟΤ τότε που τις φιλοτεχνούσε ο Σπύρος Βασιλείου.

Ο «δικός μας»
Μισέλ Πικολί

Ο θάνατος, προχθές, του Μισέλ Πικολί μού έφερε στον νου αναμνήσεις από τα βάθη της δεκαετίας του 1970, από τις μέρες της Μεταπολίτευσης συγκεκριμένα. Τις οποίες έχουν μόνο οι φίλες και όχι οι φίλοι μου. Εντάξει, φυσικό είναι. Πρωτοεφηβάκια εμείς τότε, ολίγα έως τίποτα γνωρίζαμε από πολιτικά πρόσωπα – πλην Γεώργιου Παπανδρέου και Κωνσταντίνου Καραμανλή – προ χούντας. Ως προς τις φυσιογνωμίες τους, εννοώ. Μέχρι που εμφανίστηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Με τα ανοιχτά του πουκάμισα, τα ζιβάγκο του και τις φαβορίτες του. Ναι, ο Παπανδρέου τότε ήταν και sex symbol. Οπως τον λέγαμε τότε «ο Μισέλ Πικολί της Ελλάδας». Και όπως βλέπω τώρα τις παλιές φωτογραφίες, δεν είχαμε καθόλου άδικο.