Η απολιτίκ πολιτική {LF}της UEFA

Δέντρο που λυγίζει δεν σπάει. Η ακαμψία είναι αυτή που πάντοτε συνοδεύει τον θάνατο. Η UEFA είναι ένας οργανισμός που διοικείται από γραφειοκράτες. Αν και δημιουργήθηκε με μοναδικό υλικό το ποδόσφαιρο και με μοναδικό σκοπό την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του, πολλές φορές ξεστράτισε στα αχερούσια μονοπάτια της πολιτικής ανορθοδοξίας.

Με προσχήματα και πιέσεις έχει δημιουργήσει το Τσάμπιονς Λιγκ των ισχυρών, ενώ έχει στα σκαριά και τρίτη διοργάνωση, η οποία στην ουσία θα μοιάζει με ποδοσφαιρικό ξεροκόμματο.

Μέχρι το ξέσπασμα της πανδημίας η UEFA είχε τη νοοτροπία ρωμαίου αυτοκράτορα. Δικαιολογημένα, αν δούμε με τι ευκολία άνοιγαν οι βαριές πόρτες προεδρικών και πρωθυπουργικών μεγάρων.

Πάρα ταύτα, η ηγεσία της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας απέδειξε μία άνευ προηγουμένου προσαρμοστικότητα στις νέες συνθήκες που προκάλεσε η Covid-19, σε βαθμό που εξέθεσε ισχυρές πολιτικές ηγεσίες.

Παραμέρισε την αυταρχικότητά της, έβαλε στο mute το γράμμα του νόμου, σήκωσε τα μανίκια και αναφώνησε: «Ωρα για συνεργασία».

Το πρώτο που πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων ήταν τα τελεσίγραφα. Χαρακτηριστικό δείγμα της αλλαγής πολιτικής.

Εξέφρασε μεν την ελπίδα να τηρηθεί ένα εύλογο χρονοδιάγραμμα για την ολοκλήρωση των διοργανώσεων, αλλά δεν προκαθόρισε ημερομηνίες. Ο λόγος προφανής: η πανδημία δεν έπληξε όλες τις χώρες το ίδιο. Δεν είναι επίσης παντού το ίδιο οργανωμένο το ποδόσφαιρο, ενώ υπάρχουν και οι φωνές της πολιτικής που θεωρούν πως το λαοφιλές άθλημα δεν μπορεί να έχει διαφορετική μεταχείριση από τις άλλες δομές της κοινωνίας.

Η UEFA απέφυγε να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι και να αντιπαρατεθεί. Αντιλήφθηκε πως ήταν μια χαμένη μάχη που θα πλήγωνε την εικόνα της.

Ο πρόεδρός της Αλεξάντερ Τσέφεριν προτίμησε να κρατήσει χαμηλούς τους τόνους και να ακολουθήσει την πορεία του ανέμου.

Η επανεκκίνηση της Μπουντεσλίγκα και αύριο της Λα Λίγκα, της Serie A, της Σούπερ Λίγκα είναι το αποτέλεσμα της απολιτίκ πολιτικής που ακολούθησε η UEFA για να βγάλει το ποδόσφαιρο από το τέλμα της πανδημίας.