Η τέχνη μπορεί να επιστρέψει πιο δυνατή

Οι τέχνες βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση. Τόσο στη Βρετανία όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Μεγάλα θέατρα όπως το Old Vic και το Royal Albert Hall βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Η συντριπτική πλειοψηφία των καλλιτεχνών είδαν τη ζωή τους να αλλάζει μέσα σε μερικές ημέρες. Μουσική, χορός, όπερα και θέατρο θα αργήσουν να ανακάμψουν. Η κοινωνική απόσταση δημιουργεί μεγάλα προβλήματα. Σε λίγο καλύτερη κατάσταση είναι τα μουσεία και οι γκαλερί που ίσως λειτουργήσουν μέσα στο καλοκαίρι. Οι καλλιτεχνικοί θεσμοί είναι ανθεκτικοί, καθώς κατάφεραν να βρουν τρόπους να λειτουργούν εν μέσω της λιτότητας. Οι ιδέες δεν λείπουν. Οι καλλιτέχνες εξετάζουν όλες τις εναλλακτικές: να βγουν στους δρόμους, με μικρότερους θιάσους, να πάνε στην επαρχία, να μεταδίδουν παραστάσεις διαδικτυακά. Ισως μια όπερα drive-through; Μήπως να γράψει ένας συνθέτης ένα έργο για ηθοποιούς με κοινωνική απόσταση; Μπορεί να γίνει ένα διαδικτυακό λογοτεχνικό φεστιβάλ αρκετά ελκυστικό για το μεγάλο κοινό;

Το να αποφευχθεί η κατάρρευση είναι το πρώτο βήμα. Ισως δεν πρέπει να επιστρέψουμε εκεί που ήμασταν, ίσως η τέχνη χρειάζεται δομικές αλλαγές. Για παράδειγμα, θα πρέπει οι ορχήστρες να στριμώχνουν 90 μουσικούς με τα όργανά τους σε ένα αεροπλάνο και να ταξιδέψουν από πόλη σε πόλη κάθε χρόνο; Θα πρέπει κατασκευές και καλλιτέχνες να κάνουν τον γύρο του κόσμου σε ένα ατελείωτο ταξίδι σε φεστιβάλ και μπιενάλε; Ισως χρειασθεί η τέχνη να γίνει πιο λιτή, πιο βασική, πιο συνδεδεμένη με την κοινότητα από ποτέ. Και αυτό μπορεί να μην είναι κακό. Ο μεγάλος οικονομολόγος Τζον Μέιναρντ Κέινς χρησιμοποίησε την περίοδο του πολέμου για να σκεφτεί πώς θα οργανωθεί το Συμβούλιο Τεχνών στη Βρετανία, που άλλαξε την πορεία της τέχνης στη χώρα. Ισως εκμεταλλευθούμε και εμείς αυτές τις δύσκολες στιγμές για να σκεφθούμε με έναν διαφορετικό τρόπο.