Eνα μοναχικό γκολ{CR}

Οτι το πρώτο γκολ στην εποχή μετά την καραντίνα θα το έβαζε εκείνος ήταν αναμενόμενο: ο νορβηγός πιτσιρικάς είναι απίθανος. Αυτό που δεν ξέραμε ήταν αν θα τηρούσε τους κανόνες στους πανηγυρισμούς. Αλλά ο Ερλινγκ Χόλαντ είχε μελετήσει καλά το μάθημά του. Δεν παρασύρθηκε από συναισθηματισμούς, όπως ο Κώστας Μπακογιάννης. Δεν πίστεψε ότι «όταν πρόκειται για το ποδόσφαιρο, δεν ισχύει η έννοια της επιστήμης», για να παραφράσουμε την Ελένη Γιαμαρέλλου. Πανηγύρισε μόνος.

Οι Γερμανοί ήταν αντίθετοι στην επανάληψη της Μπουντεσλίγκα. Δημοσκόπηση της περασμένης Παρασκευής έδειξε ότι το 56% δεν ήθελε να ξαναρχίσει η αγωνιστική, έναντι 31% που συμφωνούσε. Πριν από έναν μήνα τα ποσοστά ήταν αντίθετα, πράγμα που δείχνει ότι ο φόβος έχει κερδίσει έδαφος. Υπάρχουν όμως κι άλλου τύπου αντιρρήσεις. «Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να ισχύσει για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο κάτι που δεν ισχύει για άλλα σπορ, όπως το ερασιτεχνικό χάντμπολ, μόνο και μόνο επειδή το ποδόσφαιρο έχει περισσότερα λεφτά» είπε ο πρώην συνταγματικός δικαστής Ούντο Ντι Φάμπιο.

Η κυριότερη ένσταση όμως αφορά την απουσία θεατών. Η εικόνα αυτή παραπέμπει σε τιμωρία ή σε προπόνηση. Πώς μπορεί λοιπόν να συνδεθεί τώρα με υγειονομική ανάγκη; Οι λύσεις που έχουν εξεταστεί είναι από πρωτότυπες (αν θέλουμε να είμαστε καλόπιστοι) έως γελοίες (αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς). Η Γκλάντμπαχ τοποθέτησε στις κερκίδες χάρτινα ομοιώματα οπαδών της. Αλλοι εξετάζουν την εγκατάσταση ηχητικών συστημάτων ανάλογων με εκείνα που συνοδεύουν ορισμένες τηλεοπτικές σειρές. Σκίζει τα δίχτυα ο Χόλαντ κι οι ζητωκραυγές ακούγονται σε όλη την κοιλάδα του Ρουρ.

Αυτό βέβαια δεν είναι μπάλα, αλλά η «Λούσι». Ή, για όσους δεν πρόλαβαν τη θρυλική σειρά, τα «Φιλαράκια». Ο Ρονάν Εβέν, διευθυντής του Football Supporters Europe που είναι το μεγαλύτερο δίκτυο οπαδών στην Ευρώπη, είναι έξαλλος, πρέπει να αλλάξει όλο το οικονομικό μοντέλο του ποδοσφαίρου, λέει σε συνέντευξή του στη «Monde».

Η αλήθεια όμως είναι ότι τα λεφτά από τα τηλεοπτικά δικαιώματα είναι πολλά. Κι ότι το σχέδιο της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας για την επιστροφή των ομάδων στα γήπεδα είναι αναλυτικό και πειστικό. Χώρια που με την ευκαιρία ίσως και να γλιτώσουμε διά παντός από μια μεγάλη μάστιγα, που άλλοτε ενοχλούσε μόνο την αισθητική μας ενώ τώρα απειλεί και την υγεία μας: το φτύσιμο. Στο έδαφος, εννοείται. Γιατί, όπως διαβάζουμε σε ένα ρεπορτάζ, το φτύσιμο εναντίον του αντιπάλου έχει απαγορευτεί πριν από τον κορωνοϊό.

Κάποτε διέκριναν έναν ρεαλιστή από έναν θετικιστή θέτοντας το ερώτημα: αν πέσει ένα δέντρο στο δάσος και δεν είναι κανείς εκεί να το ακούσει, κάνει θόρυβο; Φυσικά, λέει ο πρώτος. Πού να ξέρω, λέει ο δεύτερος. Το γκολ του Χόλαντ μπήκε, το είδαμε. Το μέλλον μας θα μοιάζει όμως άραγε μ’ αυτό ή με την έλλειψη θορύβου που το συνόδευσε;