Κάν’ το όπως οι Γερμανοί!

Ναι, δεν θεωρώ εαυτόν υπέρμαχο των Γερμανών. Για την ακρίβεια, ώρες ώρες, μου τη σπάνε με αυτή την ακαταμάχητη προσήλωσή τους στο (εκάστοτε) πλάνο. Ούτε μπορώ να πω ότι τρελαίνομαι με την ακρίβειά τους. Ωστόσο, για σταθείτε. Μήπως όλα αυτά είναι τα κύρια χαρακτηριστικά που τους κάνουν τόσο ξεχωριστούς; Αυτά που εμείς ως μεσογειακός λαός κάποιες φορές τα υποτιμάμε και ουσιαστικά είναι η κινητήρια δύναμή τους;

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ανεξάρτητα από το ποια γνώμη μπορεί κάποιος να έχει για τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε, τον Μπραντ, τον Κολ ή τον Σρέντερ, ένα είναι βέβαιο: ο γερμανικός λαός με όπλο την (αυτο)πειθαρχία καταφέρνει ξανά να βάλει το τρένο του ποδοσφαίρου στις ράγες της νορμάλ (αθλητικής) ζωής. Πρώτοι απ’ όλους το κατάφεραν οι Γερμανοί. Για έναν απλό λόγο: το ήθελαν και πιο πολύ. Εργάστηκαν συγκροτημένα, δεν άφησαν λεπτό για χάσιμο, μέτρησαν τα υπέρ και τα κατά, ενώ ακόμη και τα τελευταία τα μετέτρεψαν συν τω χρόνω σε… υπέρ! Προσέξτε τι είναι η Μπουντεσλίγκα. Ενα πρωτάθλημα που μολονότι έχει δυνατές αντιθέσεις και πολλές φορές η Μπάγερν μοιάζει να παίζει μόνη της, πουλά ακριβά τα τηλεοπτικά του δικαιώματα, φροντίζει τα γήπεδα να έχουν πληρότητα ζηλευτή σε όλη την υφήλιο, οι νεαροί ποδοσφαιριστές ολοένα παίρνουν παραπάνω χρόνο συμμετοχής και εξελίσσονται και βέβαια οι ομάδες – εκπλήξεις δεν λείπουν ποτέ! Το τριήμερο Παρασκευή (ένα ματς), Σάββατο, Κυριακή (δύο παιχνίδια) ουδέποτε χαλάει, ο προγραμματισμός είναι η ήρεμη δύναμη όλων και κάπως έτσι φτάσαμε στο προκείμενο: ξανά στη σέντρα! Και επειδή τίποτα δεν πρέπει να πέσει κάτω, ιδού και η ημερομηνία για τον τελικό του Κυπέλλου: 4 Ιουλίου, έτσι, για να λήξει ωραία η σεζόν, μολονότι πέρασε από χίλια κύματα, ένεκα της πανδημίας. Νωρίτερα απ’ όλους, τόσο στη σκέψη όσο και στην εκτέλεση. Ανεξάρτητα από το πώς θα δουλέψει το σχέδιο, άσχετα με το πώς θα «κουμπώσουν» στην πορεία όλα τα κομμάτια, το ζητούμενο δεν αλλάζει ούτε στο ελάχιστο. Οι Γερμανοί αγαπούν το ποδόσφαιρο και είναι ο αθλητισμός αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας, της καθημερινότητάς τους. Δεν το άφησαν να χαθεί. Το κράτησαν. Το ενισχύουν. Με άδειες κερκίδες; Ακόμη κι έτσι. Θα βρουν τον τρόπο. Να τραβήξουν ξανά την προσοχή όλων. Οχι με το σούπερ ποδόσφαιρό τους, αλλά όπως μαχητικοί είναι στο χορτάρι, έτσι μάχονται να διατηρήσουν τα κεκτημένα χρόνων και να δείξουν τον στιβαρό χαρακτήρα τους.

Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, μάλλον τους ζηλεύω. Γιατί τελικά αυτό το… ξύλινο στυλάκι που μάλλον δεν μου αρέσει, αυτό είναι που πετυχαίνει τα πάντα. Και κάνει την προσμονή για όσα δούμε οσονούπω ακόμη γοητευτικότερη.