Γιατί οι γερόλυκοι είναι καλύτεροι ρόκερ;

Μια κορδέλα στα μαλλιά, μια αστραφτερή βούλα ζωγραφισμένη στο μέτωπο, ένα στενό δερμάτινο μπουφάν, ένα φουλάρι κόκκινο – όχι τόσο όσο τα χείλη του – και μια ελαφρά συστολή. Αυτά ήταν τα βασικά αξεσουάρ του Μικ Τζάγκερ όταν κάθισε στον καναπέ του Ντικ Κάβετ για να εμφανιστεί στο πετυχημένο σόου του ABC, λίγο πριν ανέβει στη σκηνή της Madison Square. Ηταν το 1972 και οι Rolling Stone περιόδευαν στην Αμερική. O μπροστάρης της βρετανικής μπάντας ήταν 29 ετών και σήκωνε το μεγαλύτερο μέρος της επικοινωνίας. Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τη διαχρονικότητα και την αντοχή των ειδώλων στους φρενήρεις ρυθμούς που απαιτεί το σόου τους. «Μπορείτε να φανταστείτε τον εαυτό σας, όταν θα γίνεται 60 ετών, να είναι πάνω στη σκηνή και να κάνει αυτό που κάνετε;» ρωτάει ο Ντικ Κάβετ. Η απάντηση του 29χρονου τότε Μικ Τζάγκερ «ναι, εύκολα» προκάλεσε την επόμενη ερώτηση του παρουσιαστή που την απηύθυνε σκασμένος στα γέλια. «Πώς; Θα ανεβαίνεις με μπαστούνι στη σκηνή;».

Είμαστε στο 2020 και στην τελευταία εμφάνιση, στη συναυλία αλληλεγγύης «One World: Together at Home», οι γερόλυκοι έπαιξαν με πάθος και σφρίγος που θα ζήλευαν 20άρηδες το «You Can’t Always Get What You Want». Χωρίς μπαστούνι, οι θεατές απόλαυσαν ένα σόου αλλά και τα χούγια της νιότης τους που δεν τα έχουν εγκαταλείψει ακόμη. Οπως το εκκεντρικά διακοσμημένο και γεμάτο πάγο ποτήρι του Κιθ Ρίτσαρντ, που είχε δίπλα του για να θυμίζει ότι οι παλιές συνήθειες, όπως και οι παλιοί ρόκερ, είναι πολύ σκληρές για να πεθάνουν, όπως αναφέρει o Αλεξάντερ Λάρμαν στο «Critic».

Το σόου που είδαν εκατομμύρια τηλεθεατές σε όλο τον κόσμο από τις οθόνες τους έμοιαζε με ρινγκ στο οποίο αναμετρούνταν τα αστέρια του παρελθόντος με τα σημερινά είδωλα. Μια τέτοια υπενθύμιση ήταν και η εμφάνιση του λαμπερού Ελτον Τζον που κάθισε στο πιάνο του για να ερμηνεύσει ανεπανάληπτα το «I’m still standing», προκαλώντας καταιγισμό ενθουσιωδών σχολίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι γερόλυκοι ρόκερ έδειξαν ότι μπορούν να επισκιάσουν τους νεότερους συναδέλφους τους με μεγάλη ευκολία. Ναι, οι περισσότεροι μπορεί να είναι σχεδόν κουφοί, να υποφέρουν από ισχιαλγίες ή να βλέπουν με δυσκολία. Ομως έχουν την άνεση, τη λάμψη, την αμεσότητα και τις αμέτρητες επιτυχίες που τους έχει χαρίσει ο χρόνος. Σε αυτά μπορεί να προσθέσει κανείς και τη συγκινησιακή φόρτιση που φέρουν τα τραγούδια τους, τα οποία είναι χαραγμένα στη μνήμη του μουσικόφιλου κοινού.

ΠΑΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΔΟΝΗ. Αλλά δεν είναι μόνο αυτοί οι λόγοι που κρατούν τα βλέμματα του κοινού πάνω τους. Επιμένουν να δημιουργούν και να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του μουσικού θεάματος γιατί πρωτίστως οι ίδιοι επιμηκύνουν τον χρόνο τους στην τέχνη και, γιατί όχι, στη ζωή. Τολμούν να είναι καινοτόμοι και πρωτοποριακοί αδιαφορώντας για τις πωλήσεις ή την εικόνα που πρέπει να διαμορφώσουν. Τώρα παίζουν για την ηδονή που τους προσφέρει το χειροκρότημα. Ισως γι’ αυτό είναι πιο ενδιαφέρουσες ροκ φιγούρες σε σύγκριση με τους νεότερους συναδέλφους τους που ψειρίζουν κάθε κίνησή τους και σκέφτονται κάθε νότα που θα τραγουδήσουν. Αραγε ποιος από τους νεόκοπους σταρ της μουσικής σκηνής θα τολμούσε να παραδώσει 17λεπτο τραγούδι σαν το «Murder Most Foul» κάνοντας ένα πολιτικό σχόλιο για τη δολοφονία του Κένεντι; Μόνο ο Μπομπ Ντίλαν.