Περιοδεύοντες θίασοι

Πέταγμα στον ήλιο με τα χρυσά φτερά μιας αλλοτινής δόξας. Το νέκταρ της αλαζονείας, η θανάσιμη αμαρτία που αψηφά τον κίνδυνο της φωτιάς καταδικάζοντας τα χρυσά φτερά στον θάνατο.

Τον επόμενο μήνα ο Μάικ Τάισον θα γιορτάσει τα 54α γενέθλιά του, πιθανότατα στο γυμναστήριο στο οποίο λιώνει στις προπονήσεις τις τελευταίες εβδομάδες.

Ενας ταλαιπωρημένος Μάικ που θέλει να γίνει ξανά Iron Mike και να επιστρέψει στην ενεργό δράση, αρχικά σε αγώνες επίδειξης και, ποιος ξέρει, ίσως και σε αγώνες διεκδίκησης του παγκόσμιου τίτλου. Η προετοιμασία της επιστροφής του συνέπεσε με αυτή του κάποτε μεγάλου αντιπάλου του Εβάντερ Χόλιφιλντ, ο οποίος είναι κατά τέσσερα χρόνια μεγαλύτερός του.

Οι συγκεκριμένες επιστροφές πιθανόν να είναι μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου κάποιου μάνατζερ που θέλει να προωθήσει την ολοκλήρωση της «τριλογίας» αναμετρήσεων των δύο πυγμάχων ώστε να κερδίσουν εκατομμύρια όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές.

Ενα είδος εφάπαξ που θα κλείσει τις τρύπες της ασωτίας τους, τότε που ο Iron Mike και ο Χόλιφιλντ πίστευαν πως οι γροθιές τους είναι αρκετά δυνατές για να νικήσουν ακόμα και τον χρόνο.

Οι «αρπαχτές» των περιοδευόντων αθλητικών θιάσων, κάτι σαν τις καλοκαιρινές συναυλίες στην ελληνική ύπαιθρο, είναι παλιά πατέντα.

Το βέβαιο σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι πως οι πρωταγωνιστές ξελασπώνουν οικονομικά μέχρι την επόμενη φορά που η γαλότσα θα κολλήσει ξανά στο πηχτό καφέ υλικό.

Συνέβη με τον Μποργκ, τον Μοχάμεντ Αλι, τον Πελέ, την Καταρίνα Βιτ.

Υπήρχαν κι αυτοί που το δικό τους «I’m back» έβγαινε από μέσα τους σαν τη λάβα από ηφαίστειο. Είτε γιατί είχαν αφήσει μισοτελειωμένες δουλειές, όπως ο Τζόρνταν και ο Φόρμαν, είτε γιατί ένιωθαν αδικημένοι και έψαχναν τη ρεβάνς που θα τους λύτρωνε από τα «αν» της γεροσύνης, όπως ο Αλεν Προστ.

Μια ξένη παροιμία λέει πως όποιος δεν φουσκώνει δεν κινδυνεύει να σκάσει. Και ο Τάισον φουσκώνει επικίνδυνα τελευταία.