Οταν έχω σχολείο βαριέμαι

Υπάρχει μια κατηγορία συνδικαλιστών που, μετά την πετυχημένη καραντίνα για την αντιμετώπιση της πανδημίας, έχουν την πιο παράλογη διεκδίκηση. Αρνούνται να δουλέψουν. Βάζουν μπροστά διάφορες προφάσεις για να μη γυρίσουν στον εργασιακό τους χώρο. Υποτίθεται, μάλιστα, ότι το κάνουν από το ενδιαφέρον για τη δουλειά τους, για τη δημόσια υγεία αλλά και για τις ελευθερίες.

Τι ζητά αυτός ο συνδικαλισμός; Κατ’ αρχάς, θα ήθελε να μην ανοίξουν τα σχολεία. Ή, αν ανοίξουν, «να ληφθούν άμεσα ουσιαστικά μέτρα υγιεινής και ασφάλειας». Δηλαδή; Δηλαδή, τίποτα. Κατά πρώτον, ανάμεσα στη δουλειά των εκπαιδευτικών είναι να διασφαλίσουν στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής – πρωτίστως την κοινωνική απόσταση, την προστασία και την καθαριότητα. Κατά τα άλλα, ως γνωστόν, κοινωνικό περιβάλλον που να είναι αεροστεγώς κλειστό από έναν ιό ακόμα δεν έχει εφευρεθεί. Τι ζητάει το υπουργείο από τους καθηγητές; Το αυτονόητο. Να γυρίσουν και να δουλέψουν. Οπως όλος ο υπόλοιπος πληθυσμός που επέστρεψε ή θα επιστρέψει στις δουλειές του. Ο κόσμος δεν τελείωσε λόγω μιας πανδημίας, ούτε η σχολική πράξη μπορεί να ανασταλεί μέχρι η ανθρωπότητα να νικήσει τον κορωνοϊό. Μπορεί οι θεσμοί της εκπαίδευσης να αποσυρθούν; Τι επιδιώκουν δηλαδή οι εργαζόμενοι στην εκπαίδευση; Από τώρα διακοπές; Κι αν τον Σεπτέμβριο η πανδημία δεν έχει ελεγχθεί, θα ζητήσουν να μην ανοίξουν τα σχολεία ούτε την επόμενη χρονιά; Δεν καταλαβαίνουν ότι διεκδικώντας να μη γυρίσουν στη δουλειά, ακυρώνουν οι ίδιοι τον ρόλο τους;

Για τον συνδικαλισμό αυτού του τύπου, η δουλειά είναι λεπτομέρεια. Αυτό που προέχει είναι η εξασφάλισή της. Η μονιμότητα, χωρίς αξιολόγηση, χωρίς κίνητρο για αριστεία, ουσιαστικά χωρίς έλεγχο, χωρίς επαγγελματική ανέλιξη λόγω της αξίας του έργου που παράγεται. Αυτό που έχει σημασία είναι η επετηρίδα, οι τύποι. Τη μεγαλύτερη καταξίωση δεν τη δίνουν ο μόχθος και η επιτυχία, αλλά ο συνδικαλισμός και οι διεκδικήσεις του: περισσότερα λεφτά, περισσότερος ελεύθερος χρόνος, περισσότερες ανταμοιβές και περισσότερες διασφαλίσεις.

Και η ουσία; Το μάθημα; Οταν η χώρα μπήκε στην καραντίνα, ο εκπαιδευτικός συνδικαλισμός αρνήθηκε την εκπαίδευση από απόσταση, με επιχείρημα ότι υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν υπολογιστή ή πρόσβαση σε δίκτυο ή με το πρόσχημα ότι και πολλοί καθηγητές θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα. Για τις θέσεις αυτές, τους ξεπέρασε η ζωή και κουτσά στραβά αποδέχτηκαν ό,τι είναι φυσιολογικό σε άλλες χώρες κι ό,τι στα καλά ιδιωτικά σχολεία είναι αυτονόητο.

Τώρα που καλούνται εκ νέου να κάνουν μάθημα από απόσταση, για τα ευπαθή άτομα, για μαθητές που δεν πρέπει να συγχρωτιστούν στην τάξη, επικαλούνται τον Μεγάλο Αδελφό του Οργουελ – και, ουσιαστικά, των συνωμοσιολογικών θεωριών. Δεν θέλουν, λέει, αναμετάδοση του μαθήματος, κάνοντας πως δεν ξέρουν ότι αυτός ο τρόπος είναι διαδεδομένος στα φροντιστήρια και στα ιδιωτικά σχολεία. Είναι κατά του «συστήματος» διότι το σύστημα θέλει να υποτάξει τον ανυπότακτο. Μεγάλες κουβέντες.

Οπως εύκολα κατανοεί κανείς, όλα αυτά είναι πρόβες μιας αυριανής σύγκρουσης, όταν θα έλθει στο προσκήνιο το θέμα της αξιολόγησης. Ελπίζω ότι το υπουργείο Παιδείας δεν θα κάνει πίσω. Δεν έχει λόγο να κάνει πίσω. Το σχολείο πρέπει να αλλάξει – κι υπάρχει πλήθος εκπαιδευτικών που έχουν κουραστεί να άγονται από τη δημοσιοϋπαλληλίστικη λογική του συνδικαλισμού.