Το ανέκδοτο με τον γρύλο (του Ζήση)!

Δεν θα αργήσει η στιγμή που ο Νίκος Ζήσης θα επιβεβαιώσει εκείνο το παλιό ανέκδοτο με τον γρύλο!

Θα βαρεθεί δηλαδή να μαζεύει κομπλιμέντα και θα ζητήσει από τους θαυμαστές του να το κόψουν και να μην τον κάνουν να κοκκινίζει…

Basta cosi κατά πώς το λένε και οι Ιταλοί. Νισάφι πια…

Είναι κιόλας από τη φύση του σεμνός, ώστε προφανώς νιώθει αμηχανία όποτε βγαίνει κάποιος και τον αποθεώνει για την μπασκετική αξία του, αλλά κυρίως για την προσωπικότητα και το ήθος του…

Την αρχή είχε κάνει ο Ντέιβιντ Μπλατ, ο οποίος στις 7 Δεκεμβρίου του 2005, στο Γαλάτσι, μετά τον αγώνα ΑΕΚ – Μπενετόν Τρεβίζο, είχε αναφερθεί στον θεσσαλονικιό γκαρντ με τρόπο μοναδικό και απαράμιλλο…

Υπήρξα αυτήκοος μάρτυς και τα θυμάμαι χαρτί και καλαμάρι: «Οι γονείς του πρέπει να είναι σπουδαίοι άνθρωποι για να τον έχουν αναθρέψει με αυτόν τον τρόπο. Δεν μπορώ να τον συγκρίνω με παίκτες της ηλικίας του διότι είναι πολύ πιο ώριμος από αυτούς. Εχει καταλάβει ότι δεν χρειάζεται να είναι σταρ, αλλά νιώθει χαρούμενος διότι κάνει ό,τι χρειάζεται η ομάδα. Για κάθε προπονητή αποτελεί όνειρο και ευλογία να έχει τέτοιες προσωπικότητες και εύχομαι ο γιος μου, ο Ταμίρ, που τώρα είναι οκτώ χρονών, όταν μεγαλώσει να γίνει σαν τον Νίκο».

Από εκείνο το βράδυ, εδώ και 15 χρόνια, η δουλειά πηγαίνει σκοινί κορδόνι! Πλείστοι όσοι παίκτες, προπονητές και διοικητικοί παράγοντες που… συγχρωτίστηκαν μαζί του επιδίδονται σε έναν διαγωνισμό καλλιέπειας και φιλοφρονήσεων για την πάρτη του, με τελευταίο εξ αυτών (προφανώς πριν από τον επόμενο) τον Αντρέα Τρινκιέρι.

Ιδού λοιπόν τι είπε σε μια συνέντευξή του σε podcast ο ιταλός πρώην προπονητής του θεσσαλονικιού γκαρντ στην εθνική ομάδα και στην Μπάμπεργκ: «Ειλικρινά η καριέρα μου θα ήταν πολύ διαφορετική εάν δεν τον είχα γνωρίσει. Πρόκειται για μια ξεχωριστή προσωπικότητα που δίνει το 100% για την ομάδα του και πάντοτε βοηθάει πολύ τον προπονητή. Ο Ζήσης πάντοτε θα έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου».

Και στην καρδιά πολλών άλλων, ασφαλώς…