Ανησυχία για «μετάλλαξη» της πλατείας

Η πλατεία ήταν γεμάτη, αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Οχι με οργή, δεν είναι η κυβέρνηση υπεύθυνη που κανείς δεν μπορεί (για την ώρα) να πιει ένα ποτό με την παρέα του. Σίγουρα ήταν γεμάτη μπούχτισμα: «Θέλουμε πίσω τη ζωή μας». Το παράπονο είναι, αν μη τι άλλο, κατανοητό. Δεν αντέχει ο άνθρωπος πολύ καιρό κλεισμένος σπίτι, να ακολουθεί τις υποδείξεις για μια μάχη απέναντι σε έναν εχθρό που δεν φαίνεται. Στην Αγία Παρασκευή, όμως, το πρόβλημα δεν ήταν η φυσιολογική κόπωση. Ηταν πως σ’ αυτήν φάνηκε, για πρώτη φορά, μια αντιπολιτευτική ευκαιρία με μυρωδιά από τα παλιά.

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που είδαμε τις πλατείες να μεταλλάσσονται. Μια συγκέντρωση εκεί, μια αφορμή εδώ και η πλατεία μπορούσε, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, να ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις, να «φοράει» κρεμάλες στους βουλευτές, να γίνεται όπλο απέναντι στους διάφορους πολιτικούς αντιπάλους. Ο τρόπος που αντιμετωπίστηκαν τα «πάρτι» στην Αγία Παρασκευή από όσους έχουν εμπειρία στις πλατείες δείχνει ότι δεν είναι μόνο η κυβέρνηση που διέκρινε τις συγκρίσεις: η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά σχεδόν πήρε πάνω της τις συγκεντρώσεις, ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση, πολλά στελέχη της οποίας οφείλουν τη βουλευτική τους ιδιότητα σ’ αυτές τις πλατείες, καταδίκασε μέσω του εκπροσώπου της την παρέμβαση της Αστυνομίας.

Υπάρχει, βέβαια, μια βασική διαφορά: την προηγούμενη φορά που οι πλατείες έγιναν σημείο τομής στη δημόσια συζήτηση οι διαφωνίες ήταν «κανονικές». Και μπορεί η αγανάκτηση να στέρησε από τη χώρα τουλάχιστον τέσσερα χρόνια εκτός Μνημονίων, όμως είναι κι αυτό κομμάτι του πολιτικού παιχνιδιού. Αυτή τη φορά αν οι πλατείες μεταλλαχθούν μπορεί να εξελιχθούν κυριολεκτικά σε φονικές εστίες, στον βωμό μιας ανυπακοής της οποίας τη γοητεία ξεχάσαμε τους προηγούμενους μήνες. Και η πιθανότητα μετάλλαξης θα ήταν μικρή αν δεν βλέπαμε την Αγία Παρασκευή και στη Δεξαμενή. Και στον Βόλο. Και στα διάφορα καλέσματα για διαμαρτυρίες και συλλαλητήρια πριν ακόμα τελειώσουμε με την πανδημία, τα οποία  – σε αντίθεση με αυτό του ΚΚΕ – δεν τηρούσαν καμία απόσταση ασφαλείας. Μα σταματούν οι διεκδικήσεις λόγω κορωνοϊού; Θα ήταν ένα εύλογο ερώτημα, αν η σύναξη της Αγίας Παρασκευής γινόταν με αίτημα που χρειαζόταν πολιτική κάλυψη. Ολοι θέλουν τη ζωή τους πίσω – όποια κι αν είναι η πολιτική τους τοποθέτηση, όποιο κι αν είναι το κοινωνικό τους στάτους. Αλλά δεν θα τη φέρει πίσω μια πρόωρη υπαίθρια συνάθροιση, μπορεί μάλιστα να την απομακρύνει ακόμα περισσότερο.

ΔΟΚΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ. Στην Ελλάδα η κοινωνία έδειξε πως, αντίθετα με ό,τι πιστεύαμε μέχρι σήμερα, μπορεί να ακολουθήσει τις οδηγίες. Τα όριά της όμως δοκιμάζονται ακόμη. Και τα όρια είναι ο σωστός τόπος να ποντάρει κανείς όταν δεν βρίσκει πολιτικό επιχείρημα. Είναι μια πετυχημένη συνταγή. Στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν λόγο να ανησυχούν. Πολλά Μέγαρα Μαξίμου στο παρελθόν αγνόησαν τις πρώτες ενδείξεις της μετάλλαξης και πλήρωσαν το κόστος. Η ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης είναι διπλή – όχι μόνο αυτή που αφορά την επιτυχία της, αλλά και η ευθύνη να μην υποκύψει στον λάθος χειρισμό. Πολλά έχουν αλλάξει από την προηγούμενη ζωή μας. Μερικά πράγματα όμως δεν αλλάζουν ποτέ. Ακόμα και εν μέσω πανδημίας.

Τι «κακό» θα πάθουμε αν πιούμε ένα ποτό στα όρθια; Το κακό δεν φαίνεται αμέσως. Χρειάζεται περίπου δύο εβδομάδες. Και ένα ωραίο, τάχα ανυπότακτο πολιτικό αφήγημα.