Πώς στη Μαρφίν κλείνει {LF}ο κύκλος του Μνημονίου

Προχθές το ανακοίνωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη Βουλή, χθες πρωί πρωί το Μαξίμου έστειλε το σχετικό non paper. «Το Σάββατο 9 Μαΐου στις 12.00», έγραφε, «θα γίνει ο εντοιχισμός πλακέτας, στον χώρο όπου δολοφονήθηκαν οι τρεις συμπολίτες μας, εργαζόμενοι της Marfin. Ο Πρωθυπουργός καλεί τους πολιτικούς αρχηγούς να παραστούν στην τελετή». Η κίνηση πέρα από τους συμβολισμούς που κουβαλά έχει σημασία και για την καθημερινή πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ή για να ακριβολογούμε, σχεδιάστηκε ώστε να έχει επιπτώσεις και στην περίφημη μάχη του Κέντρου, του πολιτικού χώρου στον οποίο Μητσοτάκης και Τσίπρας επιθυμούν να έχουν τον πρώτο ρόλο.

Η Φώφη Γεννηματά ήταν η πρώτη πολιτική αρχηγός που την αποδέχθηκε. Οπως δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του Κινήματος Αλλαγής, Παύλος Χρηστίδης, η κεντροαριστερή αρχηγός είπε το «ναι», «διότι ο ρόλος της αντιπολίτευσης είναι να συμβάλλει στην εθνική ενότητα και όχι τον διχασμό».

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αλέξης Τσίπρας, πάλι – ίσως το νούμερο ένα πρόσωπο στο οποίο στόχευε το πρωθυπουργικό προσκλητήριο -, δεν θα παραστεί. Σύμφωνα με ανακοίνωση της Κουμουνδούρου «ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποτίσει φόρο τιμής με την κατάθεση στεφάνου στο σημείο που θα στηθεί η πλακέτα μνήμης στις 9.30 το πρωί του Σαββάτου». Στην ίδια γραμμή και το ΚΚΕ που θα καταθέσει στεφάνι μια ώρα αργότερα – και ο γενικός γραμματέας του επίσης δεν θα δώσει το «παρών» στα αποκαλυπτήρια της πλακέτας.

Στις 102, μάλιστα, από τις 196 λέξεις του επίμαχου συριζαϊκού δελτίου, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης προσπαθεί να απαλλάξει από την ευθύνη τους φυσικούς αυτουργούς της δολοφονίας της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, της Παρασκευής Ζούλια και του Επαμεινώνδα Τσάκαλη – τους «γνωστούς αγνώστους»  -, υπενθυμίζοντας πως καταδικάστηκαν «τρία ανώτατα στελέχη της τράπεζας γιατί κλείδωσαν τους εργαζομένους αναγκάζοντάς τους να δουλέψουν υπό την απειλή απόλυσης». Η επισήμανση κρίθηκε απαραίτητη γιατί, κατά τον συντάκτη της ανακοίνωσης, δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται τα θύματα για να συκοφαντούνται οι κοινωνικοί αγώνες των μνημονιακών χρόνων. Οι απεργίες και οι συγκεντρώσεις, δηλαδή, οι οποίες εξασφάλισαν στον ΣΥΡΙΖΑ το ρεύμα αγανάκτησης που καβάλησε προκειμένου να βρεθεί στην εξουσία.

ΟΙ ΔΥΟ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ. Η παραπάνω είναι η επίσημη δικαιολογία για τη συριζαϊκή επιμονή δέκα χρόνια μετά την τραγωδία της Marfin να μην καταδικάζει εκείνους που πέταξαν τις μολότοφ μέσα στο κτίριο. Και μοιάζει με τη θέση του Περισσού για «προβοκατόρικη φιέστα». Η ομοιότητα δεν είναι συμπτωματική, αφού αμφότερα τα κόμματα επέλεξαν να απευθυνθούν μόνο στην κομματική βάση των προσηλυτισμένων.

Η ανεπίσημη, την οποία οι κακές γλώσσες των πολιτικών αντιπάλων δεν χάνουν ευκαιρία να αναδείξουν, είναι η στάση που στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είχαν κρατήσει τότε προκειμένου να μην ενοχληθεί ο αντιεξουσιαστικός χώρος. Ενας χώρος με τον οποίο η «ώσμωση» ορισμένων ριζοσπαστών αριστερών – και εκπροσώπων τώρα αυτού που η υπόλοιπη πολιτική αγορά αποκαλεί «βαθύς ΣΥΡΙΖΑ» – είχε αρχίσει από τον Δεκέμβρη του 2008. Ο αριστερός αρχηγός, λοιπόν, για μια ακόμη φορά επιλέγει να μην έρθει σε ευθεία αντιπαράθεση με όσα το παλιό, το ορθόδοξο κόμμα του υπερασπίζεται ή βλέπει με συμπάθεια. Παρότι ενδεχομένως εκείνα είναι αποκρουστικά για το μετριοπαθές ακροατήριο των κεντρώων που θέλει να προσεγγίσει.

ΜΕ ΔΥΟ ΣΤΟΧΟΥΣ. Με δυο λόγια, ο Κυριάκος Μητσοτάκης με μια αναμνηστική πλακέτα κι ένα προσκλητήριο αποπειράται να κλείσει τον σχεδόν δεκαετή κύκλο του διχασμού που επικράτησε στην ελληνική πολιτική σκηνή, αλλά ταυτόχρονα πλήττει και το αφήγημα Τσίπρα περί ανοίγματος στον κεντρώο χώρο. Αν δεν μπορείς ούτε καν να σταθείς δίπλα στον πολιτικό σου αντίπαλο προκειμένου να τιμήσετε μαζί τη μνήμη τριών νεκρών από τη βία, πώς ακριβώς θα πείσεις τους ψηφοφόρους για τη μετριοπάθεια ή τον ειλικρινή προοδευτισμό σου;