Οι νεκροί και οι θύμησες

Ετυχε πολλές φορές τις τελευταίες ημέρες της καραντίνας. Στη μετακίνηση Νο 6 για βόλτα και άθληση, πέρασα πολλές φορές από το Γ. Καραϊσκάκης. Κίνησα από την άλλη πλευρά του Κηφισού, μύρισα τις ανθισμένες τριανταφυλλιές του Αγίου Δημητρίου κατά μήκος των γραμμών του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου, περιδιάβηκα στα επιβλητικά νεοκλασικά του Νέου Φαλήρου, αντίκρισα την έδρα του Ολυμπιακού, περπάτησα γύρω γύρω την ιστορική έδρα.

Και ναι, κοντοστάθηκα στο μνημείο των θυμάτων της Θύρας 7. Συμβαίνει συχνά. Σαν να γυρίζει ο χρόνος προς τα πίσω, να καρφώνεται σε εκείνο το απόγευμα της 8ης Φεβρουαρίου 1981. Κανείς δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος. Γιατί κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει.

Χθες, σαν μια συνωμοσία των στιγμών, ενημερώθηκα πως άγνωστοι βεβήλωσαν το μνημείο, έναν τόπο που θεωρείται ιερός όχι μόνο για τον Ολυμπιακό, αλλά για όλον τον ελληνικό αθλητισμό. Δεν είχαν τι να κάνουν και ενήργησαν με τρόπο που σοκάρει; Εβγαλαν προς τα έξω κάποια άγρια ένστικτά τους; Ποιος ξέρει. Είναι αυτό που συνήθως λέμε, άβυσσος η ψυχή… Αλλά μιλάμε για ανθρώπους με αισθήματα;

Είθισται, τους νεκρούς όλων των ομάδων, όσων έδωσαν κυριολεκτικά τη ζωή τους για την ομάδα τους, να τους σέβονται όλοι. Τα θύματα της 7 τα σέβονται οι φίλοι του ΠΑΟΚ και άλλων ισχυρών ομάδων, ανεξαρτήτως αντιπαραθέσεων της οποιασδήποτε εποχής. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο Ντούσαν Μπάγεβιτς έστειλε στεφάνι. Ούτε μπορεί κάποιος να μη θυμάται σε κάποια μνημόσυνα τον Μάικ Γαλάκο, άλλοτε εμβληματικό παίκτη του Ολυμπιακού. Κι ας εμφανιζόταν ως παίκτης ή στέλεχος του ΠΑΟ. Ολοι τον σέβονταν. Αντίστοιχα, πάντα οι φανατικοί του Ολυμπιακού αφιέρωναν ένα χειροκρότημα στους αντιπάλους, ακόμη και δυνατών ομάδων, του ΠΑΟΚ, της ΑΕΚ, του Παναθηναϊκού, την ώρα που άφηναν ένα λουλούδι στον χώρο που ήταν κάποτε η 7. Και ποιος άλλωστε μπορεί να λησμονήσει στο πρόσφατο μνημόσυνο τον οπαδό της ΑΕΚ που μετέβη με κασκόλ της ομάδας του και συνοδεία των δύο του αγοριών που αγωνίζονται στις ακαδημίες του Ολυμπιακού; Κανείς δεν είπε το παραμικρό, όλοι αντιμετώπισαν ως φυσιολογικό το γεγονός. Ολα πάνε στην άκρη σε τέτοιες στιγμές. Μνήμης, προσευχής, στιγμές που σε ταξιδεύουν στο ματωμένο χθες.

Η βεβήλωση του μνημείου της 7 δεν είναι μόνο πράξη αποτρόπαια. Αυταπόδεικτο αυτό. Ξεπερνά τη λογική. Παραβιάζει αόρατες γραμμές. Που θέλει τους πάντες να σέβονται τους νεκρούς του αντιπάλου, όπως γίνεται παγκοσμίως. Αλλά δυστυχώς, η αξιοπρέπεια είναι κάτι που δεν διδάσκεται…