«Η μόδα αγκαλιάζει τις υπο-κουλτούρες»

σχεδιάστρια μόδας

Σπούδασα σχέδιο μόδας σε μια ιδιωτική σχολή στην Αθήνα. Παράλληλα με την κολεξιόν αποφοίτησης έκανα πρακτική στα KIMALE. Μετά την παρουσίαση της κολεξιόν και τη λήξη των σπουδών μου, ξεκίνησα πρακτική στο ατελιέ του Γιώργου Ελευθεριάδη. Επειτα εργάστηκα για πρώτη φορά στον χώρο του Bespoke. Μέχρι στιγμής έχω εστιάσει περισσότερο στην κατασκευή του ρούχου. Με γοητεύει αυτή η υλοποίηση μιας ιδέας. Δουλεύοντας με τα χέρια μου, δίνοντας μορφή σε κάτι που πρότινος υπήρχε μόνο σαν σκέψη.

Πριν από το ξεκίνημα των σπουδών μου δεν είχα ιδέα πώς λειτουργεί ο χώρος. Είχα την εντύπωση ότι έχει «πλάκα». Eν τέλει ρούχα κάνουμε. Δεν είναι έτσι. Οι απαιτήσεις είναι πολλές. Ο χρόνος είναι περιορισμένος. Τα λεφτά αστεία. Στον χώρο επικρατεί η «συνθήκη του τζάμπα». Πολλές φορές σε meeting για κάποια συνεργασία δεν θα γίνει καμιά αναφορά στο budget εάν δεν το θίξεις εσύ ο ίδιος. Σε ένα ατελιέ είσαι λιγότερο εκτεθειμένος.

Το κάνεις όμως γιατί το πονάς. Η μόδα γιορτάζει, εκτιμάει, αγκαλιάζει τις υποκουλτούρες. Μπορείς να είσαι όσο «έξτρα» θέλεις να είσαι. Δουλεύοντας στη μόδα σημαίνει ότι περιβάλλεσαι από ανθρώπους με κοινή ιδιοσυγκρασία που αντιλαμβάνονται τη βαρύτητα που φέρει η ένδυση.

Περίπου τρεις εβδομάδες πριν από τη νέα συνθήκη του #μενουμεσπιτι, αποφάσισα να παραιτηθώ από το ατελιέ του BespokeAthens. Εχοντας την ευκαιρία να εργαστώ σε ένα άρτιο κατασκευαστικά στούντιο, στον χώρο του αντρικού ενδύματος, συνειδητοποίησα το πόσο μου έλειψε η ενέργεια της μόδας και η δημιουργική διαδικασία σχεδιασμού μιας pret a porter συλλογής. Παίρνοντας ένα ρίσκο, βγήκα στην αγορά εργασίας όπου συνεντεύξεις και συζητήσεις έμοιαζαν promising.    Ωσπου, τα νέα μέτρα έθεσαν μια νέα συνθήκη, μια ενδιάμεση κατάσταση, μια αίθουσα αναμονής. Η όποια συζήτηση για πιθανή συνεργασία μοιάζει «άκυρη» καθώς ο χώρος της μόδας βιώνει ένα πλήγμα. Ομως αυτή η «παύση» θέτει υπό αμφισβήτηση το σύστημα του fast fashion και η συζήτηση γύρω από το  sustainability (σ.σ. βιωσιμότητα) είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.

Βιώνοντας μια πρωτόγνωρη, σκληρή πραγματικότητα, μας έχει δοθεί μια ευκαιρία – ανάσα – τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Διανύοντας την πέμπτη εβδομάδα απομόνωσης, έχοντας περάσει από το στάδιο του φόβου και της αβεβαιότητας, στην αποδοχή αυτής της νέας ρευστότητας. Εχοντας χρόνο για μια επαναδιαπραγμάτευση. Σε μια εποχή τόσο κρίσιμη. Ποια είναι η βαρύτητα της μόδας; Μιας βιομηχανίας της εικόνας, της πολυτέλειας. Και όμως παραμένει μια βιομηχανία τόσο άμεση, που αγγίζει το δέρμα. Παρήγορη είναι η σκέψη της επιστροφής σε μια οικεία κατάσταση. Ελπίζοντας όμως πως θα επιστρέψουμε αυτή τη φορά με ένα πιο mindful mindset.