Η μεγάλη ανατριχίλα

H ταινία «The Big Chill» πρωτοβγήκε στις αίθουσες στις 28 Σεπτεμβρίου του 1983, αλλά αυτή τη μεγάλη ανατριχίλα ο Ευθύμης Ρεντζιάς έμελλε να τη νιώσει να τον διαπερνάει σύγκορμο μετά από είκοσι χρόνια…

Για τον παλαίμαχο διεθνή σέντερ από τα Μεγάλα Καλύβια των Τρικάλων και για την ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού, οι δείκτες του ρολογιού μένουν σταματημένοι σε εκείνο το βράδυ της 16ης Απριλίου του 2003 στο First Union Center της Φιλαδέλφειας: τότε που ο Μάικλ Τζόρνταν κατέβηκε για πάντα (χωρίς να υποκύψει στον πειρασμό ενός τρίτου «I am back») από τη σκηνή, με αυτόπτη μάρτυρα, αγωνιζόμενο για τρία λεπτά και 28 δευτερόλεπτα και εν πολλοίς εκστασιασμένο, τον τότε 27χρονο παίκτη των Σίξερς!

«Μερικές κουβέντες»

Στην αυλαία της κανονικής περιόδου, οι Σίξερς υπό το βλέμμα 21.257 θεατών (χώρια οι λοιποί παριστάμενοι) νίκησαν τους Γουίζαρντς με 107-87 στο ματς που απέβη το κύκνειο άσμα του κορυφαίου παίκτη όλων των εποχών «και μένει ανεξίτηλα χαραγμένο στη μνήμη μου», όπως τονίζει ο πρώτος γεννημένος στην Ελλάδα παίκτης, που εισέδυσε στο επί σειρά δεκαετιών άβατον του ΝΒΑ.

Δεκαεπτά χρόνια πίσω λοιπόν, σε ένα μαγικό και αλησμόνητο σουαρέ. «Με τους Γουίζαρντς είχαμε παίξει άλλες τρεις φορές στην κανονική περίοδο, χώρια τα ματς της προαγωνιστικής περιόδου στα οποία είχα την ευκαιρία να δω από κοντά τον Τζόρνταν και να πω δυο κουβέντες μαζί του. Μας είχε συστήσει ο ασίσταντ κόουτς των Σίξερς, ο Μάικ Γούντσον με τον οποίο έκανα παρέα και μάλιστα όταν του είπα ότι είμαι Ελληνας, θυμήθηκε το ταξίδι του 1983 και τους αγώνες με το Νορθ Καρολάινα στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη» ταξινομεί τις αναμνήσεις του ο Ρεντζιάς.

Ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα

«Εκείνη την εβδομάδα όλη η Αμερική ασχολούνταν αποκλειστικά με το αντίο του Τζόρνταν. Ο προπονητής μας, ο Λάρι Μπράουν που ήταν μεγάλος θαυμαστής του μας πιπίλιζε το μυαλό ώστε να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας και να αποδειχθούμε άξιοι της τιμητικής συγκυρίας. Δεν υπήρχε εισιτήριο ούτε για δείγμα, το γήπεδο γέμισε ασφυκτικά, η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη και πραγματικά όλοι μας ανατριχιάσαμε την ώρα που ξαναμπήκε και έπαιξε τα τελευταία δευτερόλεπτα της καριέρας του».

Πράγματι αυτές οι στιγμές αποτελούν ανεκτίμητο μέρος της συλλογικής μνήμης. Με τον αγώνα να έχει κριθεί από νωρίς υπέρ των Σίξερς, ο Τζόρνταν κάθισε στον πάγκο τέσσερα λεπτά και 13 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη της τρίτης περιόδου, αλλά λίγο αργότερα οι θεατές άρχισαν να φωνάζουν «We want Mike» (θέλουμε τον Μάικ) και φυσικά ο Νταγκ Κόλινς δεν ήταν κουφός, ούτε φορούσε ωτασπίδες!

Ο τότε προπονητής των Γουίζαρντς (και πρώην των Μπουλς) Νταγκ Κόλινς αφουγκράστηκε το λαϊκό αίσθημα και την απαίτηση του κοινού και επανέφερε τον «Air» στη θέση του Λάρι Χιουζ, δυόμισι λεπτά πριν από τη λήξη του αγώνα. «Εκείνη τη στιγμή έγινε χαμός. Ολο το γήπεδο σηκώθηκε στο πόδι, ένα μακρόσυρτο “ωωωωω” ακουγόταν από παντού και επικρατούσε όχι απλώς συγκίνηση, αλλά αληθινή έκσταση. Ευτυχώς βρισκόμουν στην πεντάδα, ήμουν δίπλα του και νιώθω ευλογημένος που το έζησα όλο αυτό».

Standing ovation

Εκατόν πέντε δευτερόλεπτα προτού ακουσθεί η κόρνα, ο Ερικ Σνόου έκανε επίτηδες φάουλ στον Τζόρνταν, που ευστόχησε στις δυο βολές. Στη συνέχεια ο Τζον Σάλμονς του έκανε άλλο ένα φάουλ, ώστε να σταματήσει ο χρόνος και να επιστρέψει στον πάγκο. «Εκείνη τη στιγμή όλοι νιώθαμε ότι γινόμασταν κομμάτι της ιστορίας. Ο αγώνας διακόπηκε για τρία λεπτά και ο Τζόρνταν στεκόταν συγκινημένος στο γήπεδο και χαιρετούσε τον κόσμο. Είχαμε ανατριχιάσει, αισθανόμασταν ότι είχε παγώσει ο χρόνος» περιγράφει την ατμόσφαιρα ο Ρεντζιάς.

Δεκαεπτά χρόνια αργότερα ο μεν Τζόρνταν βλέπει σε φιλμ όλη τη ζωή του, ο δε Ρεντζιάς συστρατεύεται με τον Παναγιώτη Φασούλα ενόψει των εκλογών της ΕΟΚ…