Ψυχραιμία, παιδιά

Σχόλια δηλητηριώδη, άρθρα πύρινα, δηλώσεις μεγαλόσχημες. Για όσους τόλμησαν να αρθρώσουν την άποψη ότι ο εγκλεισμός λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού μπορεί και να είναι μια αφορμή για ενδοσκόπηση, για να βρούμε τα εσωτερικά μας μέτρα, να κάνουμε μια επαναδιαπραγμάτευση με τον εαυτό μας, με τους γύρω μας, με την έννοια της κανονικότητας, με τις συνθήκες της καθημερινότητας. Σκαρφάλωσαν αμέσως στα κάγκελα οι χούλιγκαν της κοινής γνώμης. Βλέπεις την καραντίνα ως μία ευκαιρία για ανασύνταξη; Είσαι βολεψάκιας, ανάλγητος φιλελεύθερος, αναίσθητος, χυδαίος. Η συντριπτική πλειοψηφία υποφέρει, κακοποιείται από την πραγματικότητα, την κυβέρνηση, τους εργοδότες, δεν πάει να λένε οι δημοσκοπήσεις ότι εμπιστεύεται το κράτος. Ολα είναι ψέματα, στημένα, ύποπτα και ύπουλα πατερναλιστικά. Δηλαδή, μόνο κανένα κορωνοτσολιάς δεν ακούσαμε ακόμη, αν και πιστεύω ότι, όπου να ‘ναι, έρχεται.

Ψυχραιμία, παιδιά. Αν κάτι θα έπρεπε να κατασταλάξει ως δίδαγμα από την ελληνική περιπέτεια της τελευταίας δεκαετίας, είναι η κατάρριψη των κλισέ, των στεγανών και των μονοεπίπεδων αντιλήψεων και προσεγγίσεων. Κυρίως δε των γενικεύσεων.

Μικρές κάμαρες και μεγάλες ζωές

Ναι, δεν περάσαμε και περνάμε όλοι την καραντίνα κάτω από τις ίδιες συνθήκες. Σίγουρα είναι διαφορετικό να μπορείς να κάνεις βόλτα ή να γυμναστείς στον κήπο του σπιτιού σου χωρίς καν να στείλεις μήνυμα στο 13033. Και οπωσδήποτε δεν νιώθουν την ίδια ανασφάλεια αυτός που κουτσά στραβά συνεχίζει να δουλεύει, έστω και με τηλεργασία, και ο μικροεστιάτορας που προσπαθεί να λύσει την εξίσωση πώς θα ξαναλειτουργήσει το μαγαζί του με το ένα τρίτο των τραπεζοκαθισμάτων, όπως επιβάλλει το νέο πρωτόκολλο υγείας. Ή, ακόμη χειρότερα, ο ηθοποιός, ο μουσικός, ο καλλιτέχνης που δεν βλέπουν ακόμη την παραμικρή αχτίδα φωτός στο επαγγελματικό τους τούνελ.

Ωστόσο, η ψυχολογική διαχείριση της καραντίνας δεν εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο ούτε από το 800άρι ούτε από τις αυξομειώσεις του μισθολογίου ούτε από τα τετραγωνικά του σπιτιού σου ούτε από το εμβαδόν του μπαλκονιού σου. Το επιβεβαιώνει μια τηλεφωνική γύρα σε φίλους ψυχοθεραπευτές. Η ψυχική αντοχή δεν είναι συνάρτηση της πολυτέλειας. Μην πω και το αντίθετο. Και υπάρχουν πολλοί «ήρωες των 60 τετραγωνικών», πολλές οικογένειες που αναγκάστηκαν να στοιβαχθούν σε μικρά διαμερίσματα, πολλοί γονείς που έχουν να αντιμετωπίσουν ένα αβέβαιο εργασιακό μέλλον και όχι απλώς τα έβγαλαν πέρα παλικαρίσια, αλλά και ένα είδος ενδοσκόπησης έκαναν (ο καθένας όπως ξέρει και μπορεί) και ανασύνταξαν τις σχέσεις τους. Τι θα κάνουμε δηλαδή; Θα τους καταγγείλουμε στην αστυνομία συνείδησης για να επιβεβαιωθούν διάφοροι «πατερούληδες»;

Επανάκτηση αισιοδοξίας

Προς επίρρωσιν των παραπάνω έρχεται η δημοσκόπηση που έγινε από τον οργανισμό έρευνας και ανάλυσης διαΝΕΟσις εν μέσω πανδημίας. Η οποία έδειξε μια εντυπωσιακή ανατροπή δεδομένων.

Το ποσοστό αυτών που έχουν ως κυρίαρχο αίσθημα την αισιοδοξία αυξήθηκε κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες (από το 30%, πριν από πέντε μήνες, πήγε στο 40%), ενώ η ανασφάλεια, στο ίδιο διάστημα, έπεσε από το 38% στο 31%. Είναι η πραγματικότητα τελικά που αποδομεί τις by the book ερμηνείες διαφόρων ιδεοληψιών.