Η σχολική ποδιά και το δεκατιανό

(Μια πρόταση προς την υπουργό Παιδείας)

– Μαμά, τι μπλούζα να βάλω;

– Βάλε την μπλε, αυτήν που αγοράσαμε προχθές.

– Μα αυτή δεν πάει με τη φούστα μου.

– Τότε βάλε το τζιν, που πάει με όλα.

– Ρε μαμά, κάθε μέρα τα ίδια ρούχα θα φοράω;

Τέτοιους διαλόγους έχουμε ακούσει όλοι όσοι είχαμε ή έχουμε παιδιά στο σχολείο. Το τι θα φορέσει το παιδί στο σχολείο, αγόρι ή κορίτσι, είναι το καθημερινό πρόβλημα οικογένειας με παιδιά σχολικής ηλικίας.

Τον παραπάνω διάλογο ακολουθεί ο παρακάτω.

– Μπαμπά, λεφτά.

– Τι λεφτά;

– Λεφτά, ρε μπαμπά, δεν θα φάω τίποτα στο σχολείο;

– Καλά, άντε, πάλι λεφτά. Ορίστε.

– Πέντε ευρώ; Πέντε ευρώ δεν φθάνουν ούτε για μυρωδιά.

Τα δύο αυτά καθημερινά μαρτύρια μπορούν να λυθούν με έναν απλό τρόπο, ο οποίος θα έχει σημαντικές θετικές παράπλευρες συνέπειες.

Ο τρόπος αυτός είναι: πρώτον, η επαναφορά της σχολικής στολής, και δεύτερον, η κατάργηση των κυλικείων στα σχολεία.

Η πρόταση για επαναφορά της σχολικής ποδιάς δεν σημαίνει επαναφορά της παλιάς μάλλον άκομψης μπλε ποδιάς του παρελθόντος. Μπορεί να είναι μια όμορφη φόρμα ή κάτι παρόμοιο, σε έναν ή δύο σοβαρούς χρωματισμούς, και κάτι ανάλογο για τα αγόρια. Τα πλεονεκτήματα μπορεί να είναι πολλά. (α) Θα σταματήσει η καθημερινή οικογενειακή φασαρία που περιγράφει ο παραπάνω πρώτος διάλογος. (β) Θα σταματήσει ο ανταγωνισμός στο σχολείο σχετικά με το ποιος ή ποια είναι κομψότερη ή μέσα στη μόδα ή, κατ’ επέκταση, πιο πλούσια. (γ) Θα σταματήσει το σημερινό χάλι όπου πολλά κορίτσια και αγόρια πάνε στο σχολείο με ντύσιμο που θα ταίριαζε περισσότερο αν πήγαιναν σε νυχτερινό μπαρ. (δ) Με τη νέα φορεσιά είναι πιθανόν να μην ταιριάζουν και επομένως να είναι περιττά τα διάφορα αποκρουστικά σιδεράκια, χαλκάδες και διαμαντάκια που βάζουν πολλά παιδιά στη μύτη, στα χείλη ή στα φρύδια, βεβηλώνοντας το πρόσωπό τους. Η πρόταση για την κατάργηση των κυλικείων βασίζεται στη σκέψη ότι τότε οι μαμάδες θα είναι υποχρεωμένες να ετοιμάσουν ένα καλό σάντουιτς για το σχολείο, αντί τα παιδιά τους να αγοράζουν τα αμφίβολης ποιότητας προϊόντα του κυλικείου. Ετσι, τα παιδιά θα τρέφονται καλύτερα και το κόστος θα είναι μικρότερο.

Ο αναγνώστης ίσως αναρωτηθεί: μα καλά, το υπουργείο αντιμετωπίζει τόσα μεγάλα προβλήματα, με την ποδιά θ’ ασχοληθεί και με το δεκατιανό των μαθητών; Η απάντησή μου είναι ότι ξέρω πως οι υπουργοί έχουν να παλέψουν, καθημερινά, και να αντιμετωπίσουν και να λύσουν πολλά προβλήματα του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Ομως, η λύση ενός μικρού προβλήματος μπορεί να φέρει μεγάλη ανακούφιση σε χιλιάδες οικογένειες.

Το μικρό δεν είναι ασήμαντο.

Ο Θόδωρος Π. Λιανός είναι ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών