Σεξ και πάθη στο Μέγαρο των Ηλυσίων

Το Μέγαρο των Ηλυσίων Πεδίων, που έμελλε να γίνει το 1848 η έδρα της γαλλικής προεδρίας, χτίστηκε το 1720 ως hôtel particulier, ιδιωτικό μέγαρο, από τον αρχιτέκτονα Αρμάν-Κλοντ Μολέ για λογαριασμό του Λουί-Ανρί ντε λα Τουρ ντ’ Οβέν, κόμητος του Εβρέ. Χτίστηκε με τα χρήματα της 12χρονης συζύγου του, της Μαρί-Αν Κροζά, κόρης του πλουσιότερου άνδρα των Παρισίων. Αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον κόμητα να της ζητήσει, με το που ολοκληρώθηκε, να αποσυρθεί στην έπαυλή τους στην εξοχή προκειμένου να εγκατασταθεί εκείνος στο Ελιζέ με την ερωμένη του. Και κάπως έτσι ξεκινάει «Μια ερωτική ιστορία του Ελιζέ, από την Πομπαντούρ στους παπαράτσι», από τον Λουδοβίκο ΙΕ’ μέχρι τον Εμανουέλ Μακρόν, που φιλοτέχνησε ο Ζαν Γκαρίγκ, καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Ορλεάνης.

«Πώς να αφηγηθείς μια τέτοια ιστορία, χωρίς να πέσεις στη συσσώρευση ανέκδοτων ιστοριών περισσότερο ή λιγότερο χυδαίων, και συχνά περισσότερο ή λιγότερο αληθινών;», αναρωτιέται ο συγγραφέας στην εισαγωγή. «Κρατώντας πάντα στη σκέψη πως οι ερωτικές συμπεριφορές των ανδρών στην εξουσία είναι πρώτα και κύρια η αντανάκλαση των κανόνων και των εθίμων που διέπουν τις κοινωνικές σχέσεις της εποχής τους». Και καλά θα κάνει να το έχει κανείς στο μυαλό του αυτό καθώς διαβάζει για τα πάρτι που διοργάνωνε στο Ελιζέ η Μαρκησία ντε Πομπαντούρ, η ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΕ’, διαλέγοντας εκεί νεαρές γυναίκες ώστε να συνευρεθούν ερωτικά με τον βασιλιά, για τον τραπεζίτη Νικολά Μποζόν που έζησε εκεί μαζί με τις έξι ερωμένες του, αλλά και, αφού το Ελιζέ έγινε το προεδρικό μέγαρο, για τις «μικρές αυτοκράτειρες» του Λουδοβίκου Ναπολέοντα Βοναπάρτη, τις κυρίες της υψηλής κοινωνίας με τις οποίες έβγαζε τα μάτια του ο Αντόλφ Τιερ, τις ηθοποιούς που προτιμούσε ο Φελίξ Φορ – αν και οι πρόεδροι της Τρίτης και της Τέταρτης Γαλλικής Δημοκρατίας ήταν σε γενικές γραμμές φρόνιμοι, το ίδιο και οι δύο πρώτοι πρόεδροι της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας Σαρλ ντε Γκολ και Ζορζ Πομπιντού, στον Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν εντοπίζει ο Γκαρίγκ το κρίσιμο «σημείο καμπής».

Ντ’ Εστέν, Μιτεράν, Σιράκ έχουν περίοπτη θέση στην «Ερωτική ιστορία του Ελιζέ». «Θα δεις, θα έχεις όσες γυναίκες θέλεις. Θα πηδάς σαν τρελός», φέρεται να είπε ο Νικολά Σαρκοζί σε έναν σύμβουλό του, λίγο αφότου ανέλαβε καθήκοντα: ο ίδιος πάντως ως πρόεδρος δεν είχε μάτια παρά μόνο για την Κάρλα Μπρούνι, με την οποία συναντήθηκε λίγο αφότου τον εγκατέλειψε, σπάζοντας ένα προαιώνιο ταμπού, η Σεσιλιά. Τα ξεστρατίσματα με σκούτερ του Φρανσουά Ολάντ, που έφευγε να βρει την ηθοποιό Ζιλί Γκαγέ, ενώ ήταν ακόμα με τη Βαλερί Τριερβελέρ, πολλοί θα τα θυμούνται. Οσο για τον αιώνια αφοσιωμένο στην Μπριζίτ, Εμανουέλ Μακρόν, «πρώτη φορά βλέπουμε συμβούλους να δουλεύουν τόσο σκληρά. Βαριόμαστε μέχρι θανάτου στο Ελιζέ. Κανείς δεν πηδάει πια. Παλιά έπρεπε, καλού – κακού, να χτυπήσεις δυο τρεις φορές στις πόρτες πριν μπεις», δήλωσε ένας ανώνυμος μπάτλερ στο περιοδικό της «Figaro». «Με αυτή την ηγεσία, όλη η λίμπιντο της εξουσίας διοχετεύεται στην κατάρτιση τεχνικών σημειώσεων», είπε κάποιος άλλος. Αλλοι καιροί, άλλα ήθη.

Η τετράδα του ονείρου

Φελίξ Φορ

Οι πρόεδροι της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας (1870-1940) ήταν, σύμφωνα με τον Ζαν Γκαρίγκ, μάλλον «φρόνιμοι». «Εκτός από έναν, πολύ διάσημο, τον Φελίξ Φορ. Γιατί ήταν ένας γόης, ένας δανδής. Και το 1899, ενώ βρισκόταν μαζί με την ερωμένη του, υπέστη ένα είδος καρδιακής κρίσης. Πέθανε λίγες ώρες αργότερα και η ερωμένη του φυγαδεύτηκε από το αργυρό σαλόνι του Ελιζέ». Ο θρύλος θέλει τον Φελίξ Φορ να πέθανε πάνω στον καναπέ του, σε ένα από τα προεδρικά σαλόνια, ενόσω η ερωμένη του τού «προσέφερε ένα δώρο». Πολλοί σοκαρίστηκαν, ακόμα περισσότεροι γέλασαν. Ο Κλεμανσό έλεγε: «Ηθελε να είναι Καίσαρας, αποδείχθηκε Πομπηία».

Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν

«Βαλερί Φολαμούρ», αυτό ήταν το παρατσούκλι του – όπου Folamour, η γαλλική απόδοση του Strangelove. Ενας δηλωμένος, έως και «ψυχαναγκαστικός» séducteur – γόης, πλανευτής. Του αποδίδονται πολυάριθμες ερωτικές περιπέτειες, αν και δεν αποδείχθηκαν ποτέ. «Ο Ζισκάρ προστάτευε με πάθος την ιδιωτική ζωή του. Η σύζυγός του δεν γνώριζε πού βρισκόταν τα βράδια». Η ιστορία με τον γαλατά, πάντως, είναι διάσημη: μια μέρα του Σεπτεμβρίου του 1974, ξημέρωμα, επιστρέφοντας οδικώς στο Ελιζέ – διατηρούσε δική του γκαρσονιέρα -, ο Ντ’ Εστέν συγκρούεται στο ύψος της Place de l’ Etoile με το φορτηγάκι ενός γαλατά. Οι φήμες θέλουν να είχε στο πλευρό του την ηθοποιό Μαρλέν Ζομπέρ.

Φρανσουά Μιτεράν

Η αποκάλυψη της ύπαρξης της Μαζαρίν, της κόρης που απέκτησε με την Αν Πενζό, έγινε, το 1994, ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας. Ο Μιτεράν είχε αρχίσει ωστόσο να συλλέγει ερωμένες πολύ πριν γίνει πρόεδρος: ο Γκαρίγκ αφηγείται και μία ιστορία από το 1978, όταν ήταν απλός πρώτος γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος και γοητεύτηκε τόσο από τη νεαρή Σιλβί Πιερ-Μπροσολέτ, κόρη του γ.γ. του Ελιζέ, που δεν δίσταζε να την επιδεικνύει ακόμα και μπροστά στη σύζυγό του, την Ντανιέλ. «Στο Ελιζέ, την εποχή του Μιτεράν, η ατμόσφαιρα ήταν απίστευτα ελευθεριακή. Ολοι χυμούσαν ο ένας πάνω στον άλλο».

Ζακ Σιράκ

«Δεν γνωρίζω όλες τις ερωμένες του συζύγου μου. Αλλά αυτό που με ικανοποιεί είναι πως έχουν γίνει πια εξίσου άσχημες με εμένα», θα δήλωνε στα ύστερά τους χρόνια, με μπόλικο χιούμορ, η Μπερναντέτ Σιράκ – ήταν παντρεμένη μαζί του από το 1956. Προκειμένου να συναντά όσο το δυνατόν πιο διακριτικά τις ερωμένες του, ο Ζακ Σιράκ χρησιμοποιούσε «μια γκαρσονιέρα σε ένα κτίριο της boulevard Saint-Germain που φιλοξενούσε την τοπική έδρα του RPR», του κόμματός του. Και προκειμένου να μετακινείται με κάποια ερωμένη του, χωρίς να γίνεται αντιληπτός, «έβαζε πάντα να τον συνοδεύει ένα μίνιμπας με φιμέ τζάμια». Η φράση που του έχει αποδώσει η δημοσιογράφος Μισέλ Κοτά είναι βέβαια θρυλική: «Τρία λεπτά, και με το ντους μαζί».