«Μου έμεινε η… πουράκλα του Τζόρνταν»!

Τόσες μαζεμένες θύμησες, συγκυρίες, συμπτώσεις, γιορτές και επετείους, ούτε παραγγελιά να τις είχε κάνει ο Ντούσαν Ιβκοβιτς… Η μία μετά την άλλη του έπεσαν: εδώ και καιρό η καραντίνα, τη Δευτέρα ο Μάικλ Τζόρνταν, χθες ο Αγιος Γεώργιος και σήμερα ο Ολυμπιακός!

«Ναι, δίκιο έχεις, δεν τα είχα σκεφτεί όλα αυτά» υπερθεμάτισε χθες, που συνδύαζε το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Τι ακριβώς έκανε; Εκείνη την ώρα πότιζε τα δέντρα στον τεράστιο (έκτασης πέντε στρεμμάτων) κήπο του σπιτιού του στο Βελιγράδι και ύστερα θα έμπαινε στον περιστερώνα για να φροντίσει τα αγαπημένα του πουλιά! «Εγώ είμαι τυχερός διότι έχω ένα μεγάλο σπίτι, αλλά σκέπτομαι αυτούς που μένουν σε μια καμαρούλα και δεν μπορούν να ξεμυτίσουν» σχολιάζει και το μυαλό του γυρίζει 21 χρόνια πίσω. Τέτοια εποχή το 1999 η Σερβία βομβαρδιζόταν ανηλεώς από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ και ενώ οι συμπατριώτες του ήταν έγκλειστοι στα σπίτια τους, τον ίδιο τον έτρωγε η αγωνία στην Αθήνα…

«Η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα του κόσμου που καταδίκασε τις επιθέσεις και μας συμπαραστάθηκε, γι’ αυτό νιώθω ευγνωμοσύνη. Το έλεγα συνεχώς σε όλες τις συνεντεύξεις μου και γι’ αυτό κιόλας λέω ότι είμαι Σέρβος, αλλά ταυτόχρονα αισθάνομαι και πολύ Ελληνας».

Τότε ο Ντούντα φορούσε μαύρο σιρίτι σε ένδειξη πένθους και οδηγούσε τους Πειραιώτες στο Φάιναλ Φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Μόναχο. Δυο χρόνια νωρίτερα, σαν σήμερα, στις 24 Απριλίου του 1997, ο Ολυμπιακός, προεξάρχοντος του και φρενήρους Ντέιβιντ Ρίβερς, νικούσε την Μπαρτσελόνα με 73-58 και αναγορευόταν ρωμαίος αυτοκράτωρ.

Δύο στιγμιότυπα

«Τι θυμάμαι από εκείνη τη βραδιά; Τα πάντα, μπρε! Τα έχω όλα στο μυαλό μου και κυρίως δυο στιγμιότυπα» ανατρέχει σε εκείνο τον θρίαμβο. «Το πρωί του τελικού, έβαλα την ομάδα στο λεωφορείο και πήγαμε μια βόλτα στην παραλία της Οστια, όπου για να περάσει η ώρα και να χαλαρώσουν τα παιδιά, κάναμε διαγωνισμό για το ποιος θα πετάξει πιο μακριά τα βότσαλα. Οταν το έμαθε ο Σωκράτης Κόκκαλης απόρησε και με ρώτησε γιατί δεν κάναμε προπόνηση. Γύρισα τότε και του είπα “λάθος σας πληροφόρησαν, κύριε πρόεδρε, κάναμε την καλύτερη προπόνηση και θα το δείτε το βράδυ”». Το δεύτερο στιγμιότυπο που μένει ανεξίτηλα χαραγμένο στη μνήμη του Ντούντα είναι η απογοήτευση του πρωτοπαλίκαρού του στην εθνική ομάδα, τότε παίκτη της Μπαρτσελόνα, Σάσα Τζόρτζεβιτς. «Ο,τι κι αν προσπαθήσαμε να κάνουμε, ο Ολυμπιακός είχε την απάντηση. Σε κάθε φάση, κάθε στιγμή έβρισκα μπροστά μου την άμυνα να με περιμένει. Μας είχες διαβάσει τόσο πολύ λες και είχες βάλει κοριούς στα αποδυτήριά μας, όταν μας ανέλυε την τακτική ο Ρενέσες»!

Εξι μήνες μετά τη στέψη στη Ρώμη, ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε τους Σικάγο Μπουλς στον τελικό του τουρνουά McDonald’s στο Παρίσι και, ελέω της επικαιρότητας με το ντοκιμαντέρ «The Last Dance», ο 78χρονος σέρβος προπονητής ανακαλεί από τη μνήμη του δυο περιστατικά.

«Αυτό που θέλω εγώ»

«Πίστευα ότι ο Ντούσαν Βούκσεβιτς, επειδή ήταν ψηλός και γρήγορος, μπορούσε να τον μαρκάρει, αλλά βεβαίως ο Μάικλ Τζόρνταν ήταν άπαικτος. Εν πάση περιπτώσει του ζήτησα να κρατάει αποστάσεις ώστε να μπορέσει να ελέγξει, όσο αυτό ήταν δυνατό και τα τζαμπ σουτ απ’ έξω και τα ποσταρίσματα από μέσα. Κάποια στιγμή μετά από μια άμυνα, στην οποία δεχθήκαμε καλάθι, του έκανα μια παρατήρηση και τότε πέρασε δίπλα μας ο Τζόρνταν και έκανε έναν μορφασμό, σαν να μας έλεγε “δεν θα γίνει αυτό που θέλετε εσείς, αλλά αυτό που θέλω εγώ”. Δίκιο είχε»!

Το ίδιο βράδυ ξαναβρέθηκαν όλοι μαζί στη δεξίωση που διοργάνωσε το ΝΒΑ προς τιμήν των αποστολών. «Καθίσαμε στο ίδιο τραπέζι με τον Τζόρνταν και με άλλους, ανάμεσά τους και ένας Κροάτης, ο Στιέπαν Στάζιτς που τον είχε παίκτη ο Ομπράντοβιτς στην Μπενετόν Τρεβίζο. Εκεί που μιλάγαμε λοιπόν και ενώ όσοι κάπνιζαν, δίσταζαν να ανάψουν τσιγάρο, ο Τζόρνταν έβγαλε μια πουράκλα και από τους καπνούς νομίζαμε ότι πήρε φωτιά το σαλόνι! Το κατάλαβε και ο ίδιος και ίσως ένιωσε λίγο άβολα, γι’ αυτό μάλλον το κάπνισε όλο με τέσσερις-πέντε ρουφηξιές. Εβαλα τα γέλια τότε και του είπα ότι ο καπνός θα είχε φτάσει μέχρι τις πατούσες του»! Ο Ντούντα έψησε τον οβελία του το Πάσχα που (σε αντίθεση με τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά και πάει λέγοντας) είναι η μόνη γιορτή η οποία συμπίπτει στο ιουλιανό και στο γρηγοριανό ημερολόγιο. Χθες, του Αγίου Γεωργίου, τηλεφώνησε σε όλους τους έλληνες φίλους του που έχουν αυτό όνομα, αλλά ελόγου του επιφυλάσσεται για έναν πολύ ξεχωριστό λόγο. «Στη Σερβία κάθε οικογένεια έχει από πολύ παλιά τον δικό της προστάτη άγιο και ο δικός μας είναι ο Αγιος Γεώργιος που θα τον γιορτάσουμε στις 6 Μαΐου».