Μια δόση τρέλας{CR}

«Παιχνίδια τέλος. Βόμβες τέλος. Περπάτημα τέλος. Διασκέδαση τέλος. Κολύμπι τέλος. 67. Δηλαδή 17 χρόνια μετά τα πενήντα. 17 περισσότερα από αυτά που ήθελα ή χρειαζόμουν. Τι βαρετό…». Αυτά έγραψε με μαύρο μαρκαδόρο ο Χάντερ Τόμσον στη γυναίκα του τον Φεβρουάριο του 2005, τέσσερις ημέρες πριν αυτοκτονήσει. Και ο τίτλος του αποχαιρετιστήριου σημειώματος δεν είχε να κάνει με καμιά καραντίνα, αλλά με «το τέλος της ποδοσφαιρικής περιόδου».

Ο αμερικανός δημοσιογράφος εννοούσε το φούτμπολ, όχι το σόκερ που αγαπάμε εμείς εδώ στην Ευρώπη. Ετσι κι αλλιώς, όμως, αυτές τις μέρες το ποδόσφαιρο έχει σταματήσει για όλους. Δεν πρόκειται ασφαλώς για την τραγικότερη συνέπεια της πανδημίας: εκατομμύρια άνθρωποι έχουν χάσει τη δουλειά τους. Δεν είναι όμως και κάτι αμελητέο. Οπως επισημαίνει ο Σάιμον Κούπερ στους «Financial Times», πολλοί φίλαθλοι έχουν χάσει τη μοναδική κοινότητα που διαθέτουν. Κι αυτό δεν έχει σχέση τόσο με τον ίδιο τον αγώνα, όσο με την προετοιμασία για το γήπεδο, με την ατμόσφαιρα στις κερκίδες, με αυτή τη «διαχειρίσιμη δόση τρέλας» που αναφέρει ο βρετανός ψυχαναλυτής Κρις Οουκλι στο βιβλίο του «Football Delirium».

Υστερα είναι το θέμα των αυτοκτονιών, που στο βόρειο ημισφαίριο φτάνουν συνήθως στην κορύφωσή τους τον Μάιο και τον Ιούνιο. Πολλές μελέτες τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη δείχνουν ότι οι αυτοκτονίες σε μια πόλη ή μια χώρα μειώνονται όταν η τοπική ή η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου περνά στον επόμενο γύρο ή παίζει σε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα. Δεν φαίνεται να ισχύει και το αντίθετο, να οργανώνονται δηλαδή μαζικοί αυτοχειριασμοί όταν μια ομάδα αποκλείεται. Και μάλλον δεν εννοούσε αυτό ο γάλλος κοινωνιολόγος Εμίλ Ντιρκέμ όταν έγραψε το 1897 στο βιβλίο του «Αυτοκτονία» πως η απότομη αλλαγή συνθηκών οδηγεί πολλούς ανθρώπους να δίνουν τέλος στη ζωή τους.

Επειδή όμως οι συνθήκες έχουν αλλάξει όχι μόνο απότομα, αλλά και δραματικά, καλό είναι να μην το ρισκάρουμε. Και να γίνει μια προσπάθεια, όποτε το επιτρέψει ο Τσιόδρας φυσικά, να επιστρέψει σιγά σιγά η στρογγυλή θεά στα γήπεδα. Ο Γιώργος Δώνης, ο προπονητής του Παναθηναϊκού, είπε ότι χρειάζονται τέσσερις εβδομάδες προπονήσεων για να επιστρέψει η ομάδα σε καλή αγωνιστική κατάσταση. Ο Πέδρο Μαρτίνς μπορεί να χρειάζεται και κάτι περισσότερο, αφού ο Ολυμπιακός έχει αυξημένες υποχρεώσεις.

Οι κανόνες της εποχής μπορεί μάλιστα να συμβάλουν και στην επίλυση χρονίων προβλημάτων του ελληνικού ποδοσφαίρου, όπως ο χουλιγκανισμός και η βία. Οι αγώνες θα διεξάγονται σε πρώτο στάδιο κεκλεισμένων των θυρών και τα πολλά πολλά τζαρτζαρίσματα θα απαγορεύονται. Πάντα βέβαια θα βρίσκονται κάποιοι που θα τσακώνονται έξω από το γήπεδο, αλλά ο Χαρδαλιάς μπορεί να διπλασιάζει το πρόστιμο για να τους αποθαρρύνει.

Με λίγα λόγια, ανυπομονούμε για την πρώτη αναμέτρηση των αιωνίων αντιπάλων στη μετά-τον-ιό-εποχή. Και να νικήσει ο πιο ευάλωτος, φυσικά, αυτοί δεν χρειάζονται τούτες τις μέρες τη μεγαλύτερη στήριξη;